ตอนที่ 65
บทที่ 65: มาสู้กับข้าด้วยจำนวนคนงั้นหรือ? แกเคยเห็นตอนที่ฟ้าถล่มลงมาบ้างไหม?
minibunny · 6,193 ตัวอักษร
“ปัง!”
ในตอนนี้จ้าวเหมิงเซิ่งชกออกไปอย่างรวดเร็วและดุดันราวกับสายฟ้า
บอดี้การ์ดคนแรกที่วิ่งเข้ามายังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาอะไร เขาก็ถูกต่อยเข้าที่หน้าอกจนล้มลงไปกองกับพื้นอย่างแรง
บอดี้การ์ดอีกคนถือไม้ช็อตไฟฟ้าแล้ววิ่งเข้ามา
จ้าวเหมิงเซิ่งหลบแล้วจับข้อมือของเขาเอาไว้ แล้วบิดอย่างแรง
“แกร๊ก!”
ข้อมือของบอดี้การ์ดคนนั้นหัก แล้วไม้ช็อตไฟฟ้าก็หลุดออกจากมือของเขา
“ปัง! ปัง! ปัง!”
จากนั้นจ้าวเหมิงเซิ่งก็วิ่งเข้าไปในกลุ่มบอดี้การ์ด ทุกครั้งที่เขาลงมือก็จะมีคนล้มลงไปกองกับพื้น
พวกเขาดูเหมือนกระดาษที่ไร้ประโยชน์ต่อหน้าจ้าวเหมิงเซิ่ง และไม่สามารถสู้ได้เลย
เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนทำให้ผู้คนมองตามไม่ทัน
เมื่อทุกคนกลับมามีสติ บอดี้การ์ดสิบคนก็ล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว ไม่มีใครที่สามารถยืนขึ้นได้อีกเลย
แต่เมื่อมองไปที่จ้าวเหมิงเซิ่ง
เขากลับยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบ และไม่ได้ใช้แรงอะไรเลย
ราวกับว่าเขาเพิ่งจะตบยุงที่น่ารำคาญไปเท่านั้น!
“หนึ่งนาทีกับหกวินาที!”
จิ้นต้าเพ่าหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วมองดูเวลาและหัวเราะเยาะ: “ความสามารถของแกมันลดลงไปแล้วนะ! ถ้าเป็นหัวหน้ากองร้อยเย่ว์แล้วล่ะก็ เขาจะใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีในการจัดการกับพวกนี้ และจะดูเหมือนง่ายกว่าแกด้วย!”
มุมปากของจ้าวเหมิงเซิ่งโค้งขึ้นเล็กน้อยและไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขาฉายแววความทรงจำออกมา
เขานึกถึงวันที่หัวหน้ากองร้อยเก่าสอนเขาต่อสู้
เมื่อเห็นภาพนี้ แขกในงานต่างก็ตกตะลึงไปหมด พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตาของตัวเอง
“โอ้พระเจ้า! นี่มันเก่งเกินไปแล้ว!”
“เกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้? ทำไมข้ามองไม่ทันเลย?”
“นี่ไม่ใช่หน่วยทำลายวัตถุระเบิดแล้ว! นี่มันทหารระดับยอดฝีมือ! เป็นทหารระดับยอดฝีมืออย่างแน่นอน!”
“ใช้เวลาหนึ่งนาทีในการจัดการกับบอดี้การ์ดสิบคน เขายังบ่นว่าช้าอีกเหรอ?”
เสียงพูดคุยดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงเยาะเย้ยและความสงสัย แต่เต็มไปด้วยความตกใจและความเคารพ
ทุกคนมองไปที่จ้าวเหมิงเซิ่งเหมือนกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง
ซี๊ด...
พ่อลูกตระกูลเกาสูดหายใจเข้าลึก ๆ สีหน้าของพวกเขาก็ดูแย่ลงไปอีก
โดยเฉพาะเกาจื่อเซิ่งที่ขาสั่นไปหมด
“พี่เตา!”
เกาเทียนสงพยายามระงับความกลัวในใจ แล้วมองไปที่ชายที่ดูโหดเหี้ยมซึ่งเป็นคนสนิทของเขา
“ถ้าให้แกไปสู้กับไอ้คนแซ่จ้าวนี่ แกมีโอกาสชนะไหม?”
“ศูนย์ครับ!”
พี่เตาสีหน้าจริงจังและยิ้มอย่างขมขื่น: “ท่านเกาครับ! ต่อให้ผมใช้อาวุธ หรือแม้กระทั่งปืน ผมก็ไม่แน่ใจว่าจะชนะได้ครับ!”
“อะไรนะ?”
เกาเทียนสงตกใจแล้วถาม: “เป็นไปได้ยังไง?”
พี่เตาชี้ไปที่บอดี้การ์ดที่นอนอยู่บนพื้นและพูดอย่างจริงจัง: “ท่านเกาครับ! ท่านไม่เห็นหรือไง? เมื่อกี้เขาไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดด้วยซ้ำ แต่ก็สามารถเล่นกับพวกเราได้เหมือนแมวเล่นกับหนู”
“ยอดฝีมือระดับนี้ ความสามารถของเขาเกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้ เขาไม่ใช่คนไม่มีชื่อเสียงในกองทัพอย่างแน่นอน”
“ถ้าเป็นในสมัยโบราณแล้วล่ะก็ เขาต้องเป็นขุนศึกที่ยิ่งใหญ่! เป็นคนที่สามารถจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ได้!”
น้ำเสียงของพี่เตาเต็มไปด้วยความเคารพ เขาหันไปมองเกาเทียนสงแล้วเตือน: “ท่านเกาครับ! เรายอมรับเถอะครับ! เทพสังหารแบบนี้ เราไปยุ่งกับเขาไม่ได้! ทางที่ดีคืออย่าไปเป็นศัตรูกับเขา!”
คำพูดนี้เพิ่งจะหลุดออกจากปาก!
เกาเทียนสงก็มีใบหน้าที่ดุร้าย เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปน: “ยอมรับ? ข้าเกาเทียนสงอยู่ในเมืองเจียงเฉิงมาสามสิบปีแล้ว ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร!”
เขามองจ้าวเหมิงเซิ่งอย่างไม่ลดละ ดวงตาของเขามีความบ้าคลั่ง
“ตึกถล่มแล้วไง? ถ้าข้าก้มหัวให้วันนี้ พรุ่งนี้คนทั้งเมืองเจียงเฉิงก็จะหัวเราะเยาะตระกูลเกา! ข้าไม่ยอมรับเรื่องนี้!”
“พ่อพูดถูก!”
เกาจื่อเซิ่งก็อยู่ข้าง ๆ: “ถ้าปล่อยให้ไอ้คนแซ่จ้าวมีชีวิตรอดออกไปได้ แล้วอนาคตตระกูลเกาจะอยู่ในเมืองเจียงเฉิงได้ยังไง?”
เกาเทียนสงก็ตัดสินใจแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วคำรามใส่โทรศัพท์:
“คนที่ยังมีลมหายใจอยู่! มาที่จัตุรัสของตึกเกา!”
“เอาอาวุธมาด้วย!”
“ถ้าจัดการไอ้สารเลวสามคนนั้นไม่ได้ พวกแกก็ไม่ต้องมีชีวิตรอดแล้ว!”
หลังจากวางสาย เขาก็มองไปที่จ้าวเหมิงเซิ่งอย่างดุดัน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
“แกจะเก่งมาจากไหนก็เป็นแค่คนคนเดียว! เมื่อเข้ามาในเขตของข้าแล้ว ข้าจะใช้คนนับพันเพื่อรุมกระทืบแกให้ตายที่นี่!!!”
ไม่กี่นาทีต่อมา
“ฮึ่ม ๆ!”
เสียงเครื่องยนต์ที่ดังสนั่นก็ดังมาจากระยะไกล
รถตู้หลายสิบคัน และรถมอเตอร์ไซค์หลายร้อยคันก็วิ่งเข้ามา
นักเลงนับพันคนก็วิ่งลงมาจากรถ แต่ละคนถือไม้เหล็ก มีด และไม้เบสบอลอยู่ในมือ
ในไม่ช้าพวกเขาก็สร้างกำแพงมนุษย์สามชั้นบนจัตุรัส และมีคนมากมายจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด มีจำนวนถึงหลายพันคนเลยทีเดียว
“ทุกคนฟังให้ดี!”
เกาเทียนสงชี้ไปที่จ้าวเหมิงเซิ่งกับเย่ว์เสี่ยวเฟยและน้ำลายก็กระเด็น
“จัดการไอ้สารเลวสามคนนั้น รางวัลหนึ่งสิบล้านหยวน!!!”
ด้วยรางวัลที่ยิ่งใหญ่ ดวงตาของนักเลงก็แดงก่ำ
ที่อยู่ไม่ไกล แขกที่ยังไม่ได้กลับก็ตกใจจนหน้าซีด
ไม่มีใครคิดเลยว่าเกาเทียนสงจะกล้าใช้คนนับพันมาทะเลาะกันในใจกลางเมือง นี่ไม่ใช่การต่อสู้ธรรมดาแล้ว!
“บัดซบ!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยกำหมัดแน่นจนข้อต่อของเขากลายเป็นสีขาว
ต่อให้ท่านอาจ้าวจะเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถสู้กับคนนับพันได้!
“ท่านอาจ้าวครับ! ขอโทษครับ...”
เย่ว์เสี่ยวเฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า
“ผมไม่ควรลากท่านกับท่านอาจิ้นมาเกี่ยวข้อง...พวกเขาต้องการตัวผม พวกท่านรีบไปเถอะครับ!”
พูดจบ เขาก็พยายามวิ่งไปข้างหน้า แต่ก็ถูกจ้าวเหมิงเซิ่งคว้าตัวไว้
“ไม่ต้องกลัว!”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งยังคงดูสงบ เขาวางมือบนไหล่ของเย่ว์เสี่ยวเฟยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สบาย ๆ
“พวกคนพวกนี้ในสายตาของข้าก็แค่พวกสวะเท่านั้น”
คำพูดนี้ยิ่งทำให้พวกนักเลงนับพันคนโกรธจัด
“ไอ้บัดซบหาที่ตาย!”
“กล้าด่าพวกเราว่าเป็นพวกสวะ?”
“เดี๋ยวให้มันได้รู้ว่านรกมีจริง!”
พวกนักเลงถืออาวุธและพยายามเบียดเข้ามาใกล้ กำแพงมนุษย์ก็หดตัวลงเรื่อย ๆ กลิ่นอายของการฆ่าทำให้อากาศหนาวเหน็บ
เกาเทียนสงมีใบหน้าที่ดุร้าย: “ไอ้คนแซ่จ้าว! ใกล้จะตายแล้วยังปากแข็ง! ตระกูลเกาของข้าคือสวรรค์ของเมืองเจียงเฉิง! ข้าจะดูว่าวันนี้แกจะเดินออกจากที่นี่ได้อย่างไร!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ทันใดนั้น จ้าวเหมิงเซิ่งก็เงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะของเขาสั่นสะท้านไปทั่ว และเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม
“มาสู้กับข้าด้วยจำนวนคนงั้นหรือ?”
“ไอ้คนแซ่เกา! แกพูดว่าตระกูลเกาคือสวรรค์ของเมืองเจียงเฉิงใช่ไหม?”
“ตอนนี้!”
“ลืมตาดูให้ชัด ๆ!”
“ดูว่าตอนที่ฟ้าถล่มลงมาเป็นอย่างไร!”
คำพูดแต่ละคำดังราวกับค้อนที่กระแทกไปที่หูของเกาเทียนสง!
จ้าวเหมิงเซิ่งชี้ไปที่ท้องฟ้า!
นิ้วของเขาเหมือนดาบที่แทงทะลุท้องฟ้ายามค่ำคืน!
ทุกคนตกตะลึง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัย และเงยหน้าขึ้นอย่างไม่รู้ตัว—
แล้วทุกคนก็ยืนนิ่งอยู่กับที่!
หยุดหายใจ!
หัวใจเต้นแรง!
ม่านตาแตกเป็นเสี่ยง!
ในกลุ่มเมฆสีดำ!
ไม่ใช่สายฟ้า!
ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง!
แต่เป็นเหล็ก!
เป็นคลื่นมนุษย์!
เป็นเงามืดที่ปกคลุมท้องฟ้า!
หนึ่งลำ!
สองลำ!
สามลำ!
สิบลำ!
ร้อยลำ!
พันลำ!
เครื่องบินขนส่ง ‘คุนเผิง’ ที่ทันสมัยที่สุดนับพันลำ!
เสียงปีกเครื่องบินที่กรีดอากาศดังราวกับเสียงคำรามของมังกร!
พวกมันออกมาจากเมฆสีดำ!
พร้อมกับพายุหิมะจากภาคเหนือ!
พร้อมกับกลิ่นควันปืนจากสนามรบ!
พร้อมกับออร่าที่สามารถทำลายทุกอย่าง!
บางลำบินต่ำจนปีกเกือบจะชนยอดตึก!
บางลำจอดอยู่ในอากาศแล้วเปิดประตูออก มีเชือกมากมายห้อยลงมา!
บางลำเครื่องยนต์ส่งเสียงคำราม และเปลวไฟจากหางเครื่องบินก็เผาไหม้ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับดาวที่กำลังตกลงมา!
ไม่ได้ลงจอดแค่ลำเดียว!
แต่ลงจอดเป็นฝูง!
เป็นกลุ่ม!
เครื่องบินขนส่งจำนวนมหาศาลปกคลุมท้องฟ้าและกำลังทิ้งตัวลงมาบนพื้นดิน!!!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น