ตอนที่ 66
บทที่ 66: แกมีคนหนึ่งพันคน ส่วนข้ามีเครื่องบินรบหนึ่งพันลำ!
minibunny · 6,245 ตัวอักษร
เครื่องบินขนส่งนับพันลำเหมือนภูเขาเหล็กที่กำลังเคลื่อนที่ และกำลังบดขยี้ลงมาที่จัตุรัส!
ราวกับว่าท้องฟ้าถล่มลงมาจริง ๆ!
เมฆกำลังฉีกขาด!
เสียงลมกำลังร้องไห้!
ท้องฟ้ายามค่ำคืนสั่นสะเทือน!
ฉากนั้นมันบ้าคลั่งยิ่งกว่าในภาพยนตร์แนววิทยาศาสตร์ที่น่าตกใจที่สุดถึงร้อยเท่า!
เมฆดำปกคลุมเมืองทั้งเมืองจนแทบจะถล่มลงมา!
“โอ้พระเจ้า! นั่นมันเครื่องบินขนส่ง ‘คุนเผิง’!”
ในฝูงชนก็มีเสียงอุทานดังขึ้น
ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาขอบทองชี้ไปที่ท้องฟ้าและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“เป็นเครื่องบินขนส่ง ‘คุนเผิง’ รุ่นล่าสุด! เป็นอุปกรณ์หลักของแผน ‘ประตูสวรรค์ใต้’!”
“แต่ละลำสามารถบรรทุกทหารได้หนึ่งร้อยคนพร้อมอาวุธและกระสุน!”
“ที่นี่คงมีประมาณหนึ่งพันลำ...นั่นก็เท่ากับหนึ่งแสนคน!”
ทุกตัวเลขดังเหมือนค้อนที่กระแทกไปที่หัวใจของทุกคน
ในจัตุรัสก็เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องบินขนส่งที่คำรามดังขึ้นเท่านั้น
ความเร็วของเครื่องบินขนส่งก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ!
บางลำบินผ่านยอดตึกสูง
บางลำหยุดอยู่กลางอากาศแล้วเปิดประตูออก เผยให้เห็นปืนเหล็กมากมาย
บางลำลงจอดตรงพื้นที่ว่างเปล่า เสียงล้อเครื่องบินกระทบพื้นดังราวกับเสียงฟ้าร้อง ทำให้แก้วหูของทุกคนสั่นสะเทือน
ไม่กี่นาทีต่อมา
พื้นที่รอบ ๆ ก็ถูกล้อมรอบไว้!
มีทหารในชุดลายพรางสามชั้นยืนเรียงรายกันเต็มไปหมด!
“ตุบ ตุบ ตุบ!”
เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างเป็นระเบียบราวกับคลื่นที่พัดเข้ามา ทำให้ทุกคนรู้สึกหายใจไม่ออก
ทั้งหมดนี้เป็นยอดฝีมือของกองทัพภาคเหนือ!
เป็นยอดฝีมือที่รอดชีวิตมาจากสนามรบ!
สายตาของพวกเขามีความกระหายเลือดซ่อนอยู่ เมื่อพวกเขายืนอยู่ที่นั่น พวกเขาก็เหมือนกำแพงที่ไม่สามารถพังทลายได้!
“ซี๊ด...”
นักเลงนับพันคนของตระกูลเกาที่เมื่อกี้ยังคงทำตัวโอหัง ตอนนี้พวกเขากลัวจนสติกระเจิงแล้ว
พวกเขาโยนอาวุธทิ้งไปทั่วพื้น บางคนถึงกับล้มตัวลงนอนแล้วกางเกงก็เปียกไปหมด
“นี่...นี่เราจะสู้ได้อย่างไร?”
“หนึ่งแสนคน...สู้กับเราหนึ่งพันคน?”
“นี่ไม่ใช่การต่อสู้! นี่มันไปหาที่ตายชัด ๆ!”
“เหมือนให้ปีศาจตัวเล็ก ๆ ไปจัดการซุนหงอคง ก็เท่ากับเป็นการหาที่ตาย!”
ตุบ ตุบ ตุบ!
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันมาจากทุกทิศทาง
ชายร่างใหญ่หลายสิบคนในเครื่องแบบทหารรีบวิ่งเข้ามา ดาวบนไหล่ของพวกเขาส่องประกายในยามค่ำคืน
แต่ละคนมีรูปร่างสูงใหญ่และมีออร่าที่น่าเกรงขาม
“รายงานครับ! กองร้อยพยัคฆ์ รวมพลเสร็จสิ้น!”
“รายงานครับ! กองร้อยมังกรบิน รวมพลเสร็จสิ้น!”
“รายงานครับ! หน่วยจู่โจมหมาป่า รวมพลเสร็จสิ้น!”
“รายงานครับ! หน่วยพิเศษเสือดาวหิมะ รวมพลเสร็จสิ้น!”
“รายงานครับ! กองยานเกราะที่หนึ่งของภาคเหนือรวมพลเสร็จสิ้น!”
เสียงรายงานดังอย่างพร้อมเพรียงกันราวกับเสียงฟ้าร้องที่ดังขึ้นบนจัตุรัส
ผู้นำระดับผู้พันและนายพลเหล่านี้ ในที่อื่น ๆ ก็เป็นคนที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่หรือ?
แต่ในตอนนี้ พวกเขากลับยืนอยู่ต่อหน้าจ้าวเหมิงเซิ่งอย่างเคารพราวกับทหารที่กำลังรอคำสั่ง
“ท่านอาจ้าวครับ...”
เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนอยู่ข้าง ๆ และมองดูภาพตรงหน้า เลือดในตัวของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้น!
หัวใจของเขาเต้นแรง ‘ตุบ ตุบ’ น้ำตาของเขาแทบจะไหลออกมา
ท่านอาจ้าวมีตำแหน่งอะไรกันแน่?
ถึงได้สามารถทำให้เจ้าหน้าที่ทหารมากมายขนาดนี้มาเชื่อฟังคำสั่งได้?
เขานึกถึงรูปถ่ายที่พ่อของเขาทิ้งไว้ และนึกถึงคำพูดของท่านอาจ้าวที่ว่า “แล้วไปเจอกันที่สุสานทหาร”!
ความภาคภูมิใจก็พลุ่งพล่านออกมาจากหัวใจของเขา
เพื่อนร่วมรบของพ่อของเขาเป็นวีรบุรุษขนาดนี้ แล้วพ่อของเขาเป็นวีรบุรุษขนาดไหนกัน?
“พวกเราดีใจ แต่พวกเขาก็เป็นทุกข์!”
ในตอนนี้ สีหน้าของพ่อลูกตระกูลเกาดูไม่ดีเลย พวกเขาเหมือนเพิ่งไปงานศพมา
ความคิดเดียวที่อยู่ในหัวของเกาเทียนสงคือ:
จบแล้ว!
จบสิ้นแล้ว!
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าจ้าวเหมิงเซิ่งเป็นแค่ผู้พัน
แต่ในตอนนี้ เจ้าหน้าที่ทหารมากมายมาที่นี่เพื่อรายงานเขาแล้ว
เขาเป็นใครกันแน่? มีตำแหน่งอะไร?
ผู้บัญชาการ ผู้การ...หรือเป็นคนที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น?!
เกาเทียนสงไม่กล้าที่จะคิดต่อ
ตอนนี้ต่อให้เขาไปขอความช่วยเหลือจากภรรยาของเขา เจียงปี้ฉือ ก็คงจะสายเกินไปแล้ว!
ตุบ ตุบ ตุบ!
ในตอนนี้ รองแม่ทัพเดินมาที่หน้าจ้าวเหมิงเซิ่ง แล้วทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงกัน เสียงของเขาดังก้องราวกับเสียงระฆัง
“เรียนท่านผู้มีอำนาจ! ทหารหนึ่งแสนนายของภาคเหนือรวมตัวกันเรียบร้อยแล้ว ขอให้ท่านออกคำสั่ง!”
“อืม”
จ้าวเหมิงเซิ่งพยักหน้าแล้วหันกลับมาอย่างช้า ๆ สายตาของเขามองไปที่เกาเทียนสงที่กำลังสั่น
“เกาเทียนสง! แกมีนักเลงหนึ่งพันคน!”
“ข้ามีเครื่องบินรบหนึ่งพันลำ และทหารหนึ่งแสนนายจากภาคเหนือ!”
“แกไม่ใช่คนที่เรียกตัวเองว่า ‘สวรรค์แห่งเมืองเจียงเฉิง’ งั้นหรือ? อยากจะลองสู้กันไหม?”
เมื่อเกาเทียนสงได้ยินดังนั้น เขาก็ตกตะลึงไปหมด
จะลองสู้ได้อย่างไร?
ทหารนักเลงหนึ่งพันคนที่เขาจ้างมา ปกติแล้วก็แค่รังแกชาวบ้านเท่านั้น แต่เมื่อเทียบกับยอดฝีมือของภาคเหนือหนึ่งแสนคนพร้อมอาวุธแล้ว ก็เหมือนกับมดที่กำลังพยายามสั่นคลอนต้นไม้ใหญ่
นี่ไม่ใช่ไข่ปะทะหิน!
แต่เป็นการเอาไข่ไปปะทะกับภูเขาที่ยิ่งใหญ่!
ต่อให้เขากระโดดอย่างสุดกำลัง เขาก็ทำได้แค่แตะนิ้วเท้าของอีกฝ่ายเท่านั้น!
ต่อให้เขาทุ่มเททุกอย่าง เขาก็ทำได้แค่ทำร้ายเส้นผมของอีกฝ่ายเท่านั้น!
“หึ!”
จ้าวเหมิงเซิ่งหันกลับมาอย่างกะทันหันแล้วเผชิญหน้ากับทหารหนึ่งแสนนาย เสียงของเขาดังขึ้นอย่างกะทันหันราวกับเสียงฟ้าร้อง: “พี่น้องทุกคน! พวกเจ้าดูให้ชัด ๆ—”
เขาชี้ไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย แล้วชี้ไปที่พ่อลูกตระกูลเกา
“ไอ้ตระกูลเกานี่มันบังอาจมาก! กล้าดียังไงถึงได้มาแตะต้องลูกชายของหัวหน้ากองร้อยเก่าเย่ว์ฉางหลง!”
“พวกมันลักพาตัวเย่ว์เสี่ยวเฟย และยังคิดจะฆ่าเขา!”
“เท่านั้นยังไม่พอ! เกาเทียนสงยังรวบรวมนักเลงนับพันคนเพื่อที่จะมาฆ่าปิดปาก!”
“คนเลวอย่างนี้ ควรได้รับโทษอะไร?!”
น้ำเสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งเต็มไปด้วยความโกรธ
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
ทหารหนึ่งแสนนายคำรามพร้อมกัน เสียงของพวกเขาดังสนั่น และกลิ่นอายของการฆ่าพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า
จิ้นต้าเพ่าเห็นดังนั้น เขาก็เดินเข้าไปหานักเลงเหล่านั้นแล้วตำหนิอย่างรุนแรง: “พวกสารเลว! ยังไม่รีบวางอาวุธแล้วยอมแพ้อีก?!”
“ใครกล้าขัดขืน ข้าจะฆ่าให้หมด!”
“จะยิงทุกคนทิ้ง! ไม่ต้องเหลือใครไว้!”
นักเลงนับพันคนกลัวออร่าของทหารหนึ่งแสนนายจนสติกระเจิง เมื่อได้ยินคำพูดของจิ้นต้าเพ่าแล้ว พวกเขาก็โยนอาวุธในมือทิ้งและคุกเข่าลงบนพื้น
“พวกเรายอมแพ้!”
“พวกเราถูกบังคับมา! พ่อลูกตระกูลเกาสั่งให้เราทำ!”
“ไอ้สองคนนี้มันทำแต่เรื่องชั่ว ๆ! สมควรได้รับกรรมแล้ว!”
“ใช่! เกาเทียนสงคือหมาจิ้งจอกเฒ่า ส่วนเกาจื่อเซิ่งคือเด็กสารเลว! พวกมันไม่ใช่คนดี!”
“ได้ยินมาว่าเกาจื่อเซิ่งเป็นคนบ้า และเล่นกับควายดำหลายคน แถมยังถ่ายวิดีโอไว้ด้วย! น่าขยะแขยงมาก!”
“อึ๋ย! ข้าไม่ชอบมันมานานแล้ว!”
ในทันทีนั้น เสียงด่าก็ดังขึ้น นักเลงเหล่านั้นเพื่อที่จะปัดความรับผิดชอบของตัวเอง ก็ด่าพ่อลูกตระกูลเกาอย่างไม่ไว้หน้า
พวกเขารีบถอยออกไป และทิ้งพ่อลูกตระกูลเกาไว้ที่เดิม
พ่อลูกทั้งสองก็ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง
จิ้นต้าเพ่ามองดูพวกเขาแล้วยิ้มอย่างเย็นชา: “เกาเทียนสง เกาจื่อเซิ่ง! ในที่สุดพวกแกก็มีวันนี้แล้ว? ปกติทำตัวหยิ่งยโส แต่ตอนนี้สมควรได้รับกรรมแล้ว!”
สีหน้าของเกาเทียนสงดูไม่ดีนัก แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
“จิ้นต้าเพ่า! แกอย่าทำเป็นเก่งไปหน่อยเลย!”
“อย่าลืมว่าตอนนี้แกเป็นผู้ลี้ภัย!”
“แกทำร้ายท่านผู้อำนวยการหรวน และทำให้รองเลขาพรรคเหลียงไม่พอใจ! แกถูกไล่ออกจากตำแหน่งแล้ว!”
“ตอนนี้แกก็เป็นแค่ผู้ลี้ภัย! รอคนจากสำนักงานตำรวจมณฑลมาจับแก แกจะต้องไปอยู่ในคุกแน่นอน!”
“หึ!”
จิ้นต้าเพ่ายิ้มอย่างเย็นชา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก
“เกาเทียนสง! แกมันตาบอด หูหนวก และได้รับข่าวสารที่ล้าหลังเกินไปแล้ว!”
“ท้องฟ้าของเมืองเจียงเฉิงได้เปลี่ยนไปแล้ว!!!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น