บทที่ 67: ขอคารวะท่านผู้บัญชาการ!

อะไรนะ?!

หัวใจของเกาเทียนสงเต้นแรง มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีหลั่งไหลเข้ามา

เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา

เขาเห็นว่าข้อความล่าสุดที่ลูกน้องส่งมาคือ:

‘นายครับ! เรื่องใหญ่แล้วครับ! ท่านผู้อำนวยการหรวนและท่านเลขาหลี่ต้าคังถูกจับไปแล้วครับ! แถมยังถูกไล่ออกจากตำแหน่งด้วย! ส่วนจิ้นต้าเพ่ากลับมามีตำแหน่งเดิมแล้วครับ! แถมยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำหมายเลขหนึ่งของสำนักงานตำรวจมณฑลด้วยครับ!’

เมื่อเห็นข้อความนี้ เกาเทียนสงก็หน้ามืดลง โทรศัพท์ของเขาก็ร่วงลงบนพื้นและหน้าจอแตกกระจาย

ท่านผู้อำนวยการหรวนถูกจับงั้นหรือ?

ท่านเลขาหลี่ถูกไล่ออกงั้นหรือ?

แต่จิ้นต้าเพ่ากลับได้เป็นผู้นำหมายเลขหนึ่งของสำนักงานตำรวจมณฑล?

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

เพิ่งจะผ่านมาไม่นาน ไม่ถึงคืนเลย ทำไมเรื่องราวถึงได้พลิกผันขนาดนี้?

บัดซบ!

เกาเทียนสงไม่ยอมแพ้!

ทำไมธุรกิจที่เขาสร้างมาหลายปีจะต้องถูกทำลายด้วยน้ำมือของเจ้าหน้าที่ทหารจากภาคเหนือที่เพิ่งโผล่มา?

สมองของเขากำลังทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อคิดหาวิธีที่จะแก้ไขสถานการณ์

“ข้ามีวิธีแล้ว!”

เขายกศีรษะขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยและคำรามใส่จ้าวเหมิงเซิ่ง

“ไอ้แซ่จ้าว! อย่าทำตัวเก่งไปหน่อยเลย! ต่อให้แกเป็นนายพลของภาคเหนือแล้วไง? แกก็ไม่สามารถขัดขืนกฎหมายของประเทศได้!”

“ทหารหลักของกองทัพภาคเหนือควรจะต่อสู้อย่างหนักที่ชายแดนประเทศหมาป่า! แต่แกกลับเคลื่อนกำลังทหารโดยพลการและนำกองทัพนับแสนคนบุกเข้ามาในเมืองเจียงเฉิง!”

“นี่คือการละทิ้งหน้าที่! นี่คือการใช้อำนาจของทหารในทางที่ผิด! นี่คืออาชญากรรมที่ต้องถูกตัดหัว!”

เกาเทียนสงยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น น้ำลายของเขากระเด็นไปทั่ว

“เชื่อไหม—ถ้าข้าเอาเรื่องนี้ไปแจ้งแล้วล่ะก็ ต่อให้แกจะมีความดีความชอบมากมายแค่ไหน แกก็จะถูกไล่ออกจากตำแหน่ง ถูกสอบสวน และต้องไปอยู่ในคุก!”

“ตอนนั้น ข้าจะเอาขนมปังไปให้แกที่หน้าประตูคุก! ข้าจะดูว่าแกจะยังทำตัวหยิ่งได้อีกไหม!”

ที่อยู่ข้าง ๆ เกาจื่อเซิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของพ่อ เขาก็เริ่มมีกำลังใจขึ้นมา

“ใช่! เราจะไปฟ้อง!”

“ไปฟ้องแกที่กองบัญชาการทหารของมณฑลเจียงเป่ย!”

“ไปหาเจ้านายของแก—เทพสงครามแห่งภูผาและมหานที!”

“ถ้าไม่ได้ผลก็จะไปฟ้องที่เมืองหลวงหลงตู!”

“ข้ามีเงินมากมาย! สามารถเปลี่ยนเรื่องดำให้เป็นขาว และทำให้คนตายกลับมามีชีวิตได้!” เขายกมือเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของเขา สายตาของเขาเผยความดุร้ายออกมา

“เย่ว์เสี่ยวเฟยสามารถไปคุกเข่าที่หน้ากองบัญชาการทหารพร้อมกับถือป้ายได้ ข้าก็ทำได้!”

“แถมข้ายังสามารถให้เน็ตไอดอลมาทำไลฟ์สดแล้วร้องไห้เพื่อบอกว่าลูกหลานของวีรบุรุษใช้อำนาจของทหารเพื่อกดขี่ประชาชนที่ดีอย่างข้าได้!”

“เราจะใช้เงินเพื่อควบคุมความคิดเห็นสาธารณะให้วุ่นวาย แล้วมาดูกันว่าใครจะอับอายขายหน้าก่อน!”

“ไอ้แซ่จ้าว! แกคอยดู!”

ในใจของเกาจื่อเซิ่งกำลังคิดแผนการ

ตระกูลเย่ว์มีภาพลักษณ์ที่ดีแล้วไง?

ในยุคนี้ความจริงมันสู้กระแสในอินเทอร์เน็ตไม่ได้!

ตราบใดที่เรื่องนี้ถูกทำให้วุ่นวาย แล้วใส่ร้ายว่าจ้าวเหมิงเซิ่งมีพฤติกรรมแบบ ‘ขุนศึก’ แล้วล่ะก็ คนที่ไม่รู้ความจริงก็จะเชื่อ

ในตอนนั้นต่อให้ไม่สามารถโค่นล้มอีกฝ่ายได้ ก็สามารถทำให้เขาอับอายขายหน้าได้!

ถ้าสามารถทำให้เขาถูกลงโทษตามกฎหมายได้แล้วล่ะก็ ตัวเองก็จะสามารถแก้แค้นที่ตึกเกาถูกทำลายได้!

“หึ!”

“หึหึ!”

จ้าวเหมิงเซิ่งและจิ้นต้าเพ่าหัวเราะอย่างเย็นชาพร้อมกัน สายตาของพวกเขามองไปที่สองพ่อลูกเหมือนกำลังมองดูตัวตลกสองตัว

จิ้นต้าเพ่าหยิบซองบุหรี่ออกมาและจุดไฟ

“สมองของพ่อลูกตระกูลเกานี่คงจะถูกประตูหนีบมาแล้ว! สถานการณ์เป็นแบบนี้แล้วยังคิดจะฝันกลางวันอีก!”

คำพูดนี้เพิ่งจะหลุดออกมา เสียงเครื่องยนต์ของรถก็ดังขึ้นจากระยะไกล

“ฮึ่ม ๆ!”

รถยนต์หงฉีสีดำที่ป้ายทะเบียนเป็นของกองบัญชาการทหารของมณฑลก็ขับเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!

ทุกคนต่างก็จ้องมองไปที่รถคันนั้น

“โอ้พระเจ้า! ป้ายทะเบียนนี้...เป็นรถของกองบัญชาการทหารของมณฑล!”

“คนที่นั่งรถแบบนี้ได้ต้องเป็นคนใหญ่คนโต!”

“ไม่รู้ว่าเขามาเพื่อช่วยใคร! หรือว่าจะเป็นคนที่ท่านเกาได้เชิญมา?”

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูรถก็เปิดออก

ร่างหนึ่งในชุดนายพลก็ปรากฏขึ้น

เขามีอายุประมาณห้าสิบปี หลังของเขาเหยียดตรง และดาวสีทองบนไหล่ของเขาก็ส่องประกายอย่างเจิดจ้า

“นั่นคือผู้บัญชาการโจวหงปิง!”

แขกคนหนึ่งที่เคยผ่านงานมาแล้วอุทานขึ้นมาเสียงดัง

“ผู้บัญชาการโจว? เขามาทำอะไรที่นี่?”

“ได้ยินมาว่าเขาเป็นคนซื่อสัตย์มาก ไม่ว่าจะเป็นใครเขาก็ไม่ให้เกียรติ!”

“ดูท่าว่าวันนี้จะต้องมีเรื่องสนุกแล้ว! ไม่รู้ว่าเขามาเพื่อจัดการกับใคร!”

กองบัญชาการทหารของมณฑลใช้ระบบผู้นำสองคน

ผู้บัญชาการและผู้บัญชาการทหารต่างก็เป็นนายพลระดับสูง และรับผิดชอบกิจการทหารทั้งหมดของมณฑล

ผู้บัญชาการโจวหงปิงคนนี้มีชื่อเสียงในฐานะทหารที่ดุดัน เมื่อตอนยังหนุ่มเขาเคยอยู่ในสนามรบมาก่อน ทำงานรวดเร็วและพูดคำไหนคำนั้น

“ผู้บัญชาการโจวครับ! ท่านมาแล้ว!”

เกาเทียนสงคลานเข้าไปหาเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้นราวกับว่าเขาได้เจอคนที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สนิทกับผู้บัญชาการโจว แต่เขาก็เคยเจอกันสองสามครั้งและเคยดื่มเหล้าด้วยกัน ก็ถือว่าเป็นคนรู้จัก

“ท่านรีบมาดู! ไอ้คนบ้าจากภาคเหนือคนนี้! มันนำทหารเข้ามาในเมืองเจียงเฉิงโดยพลการ ทำลายตึกสองพันล้านหยวนของผม แถมยังบอกว่าจะฆ่าล้างตระกูลเกาของผม!”

“นี่มันไร้กฎหมายแล้วนะครับ! มันไม่เห็นกองบัญชาการทหารของมณฑลเจียงเป่ยอยู่ในสายตา!”

พูดจบ เขาก็พยายามจะจับแขนเสื้อของโจวหงปิง ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มที่ประจบสอพลอออกมา

“ท่านยังจำผมได้ไหม? เมื่อเดือนที่แล้วเราเจอกันที่งานเลี้ยง ผมยังบริจาคของให้ด้วย!”

“ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรา! จับไอ้คนบ้าคนนี้!”

“คนแบบนี้ถ้ายังอยู่ในกองทัพก็จะสร้างความเสียหาย!”

“หุบปาก—!”

โจวหงปิงสะบัดมือออกอย่างรุนแรงและถอยหลังไปครึ่งก้าว ราวกับว่าเขาได้ไปสัมผัสกับสิ่งสกปรก

“ท่านเกาครับ! พวกเราไม่ได้สนิทกัน!”

“ของที่ท่านบริจาคนั้นเราตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นของปลอม และเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องก็ถูกลงโทษไปแล้ว! ท่านคิดว่าผมไม่รู้งั้นหรือ?!”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในที่นั้นก็ตกตะลึง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเกาเทียนสงก็แข็งค้าง!

คำพูดของโจวหงปิงไม่ได้แค่ตัดความสัมพันธ์กับเขา แต่ยังบอกเป็นนัยว่าเขาใช้ของปลอมเพื่อบริจาคอีกด้วย

นี่คือน้ำเสียงของการตำหนิ!

“ผู้บัญชาการโจวครับ! ท่านไม่ได้มาเพื่อช่วยพ่อของผม แล้วท่านตั้งใจมาที่นี่ทำไม...”

ที่อยู่ข้าง ๆ เกาจื่อเซิ่งรู้สึกงงไปหมด

แขกคนอื่น ๆ ก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน

เพราะเมืองเจียงเฉิงคือเขตอำนาจของโจวหงปิง

ตอนนี้จ้าวเหมิงเซิ่งนำทหารมากมายเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว ซึ่งถือเป็นการ “ข้ามเขต!”

ถึงแม้ว่าจะเป็นการรักษาศักดิ์ศรีของเจียงเป่ย โจวหงปิงในฐานะผู้บัญชาการก็ไม่สามารถมองดูเฉย ๆ ได้!

แต่ในวินาทีต่อมา!

ภายใต้สายตาของทุกคน โจวหงปิงซึ่งมียศดาวทองบนไหล่ของเขา เดินไปหาจ้าวเหมิงเซิ่งอย่างรวดเร็ว

“โอ้พระเจ้า! ผู้บัญชาการโจวจะทำอะไร?”

“เขาเดินไปหาไอ้คนนั้นแล้ว!”

“ดูท่าทางแล้ว! ตำแหน่งของไอ้แซ่จ้าวคนนั้นจะสูงกว่าผู้บัญชาการโจวหรือไง?”

โจวหงปิงหยุดห่างจากจ้าวเหมิงเซิ่งสามก้าว

“ปัง!”

เขายืนตรงแล้วทำความเคารพอย่างไม่มีที่ติให้จ้าวเหมิงเซิ่งที่ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าเขาเกือบ 20 ปี

“โจวหงปิง จากกองบัญชาการทหารมณฑลเจียงเป่ย ได้รับคำสั่งจากกองบัญชาการใหญ่ในเมืองหลวงหลงตู—”

“มารายงานตัว!”

“ขอคารวะท่านผู้บัญชาการ!!!”