บทที่ 647 ไอ้ตัวซวย! ไสหัวไป!

เกาอี้ฉกจดหมายเชิญใบนั้นมาจากมือลูกสาวด้วยความรวดเร็ว สองมือของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงด้วยความตื่นเต้นสุดขีด เขาพลิกจดหมายไปมาเพื่อตรวจสอบตราประทับเหล็กสีแดงสดและเลขรหัสที่มีเพียงใบเดียวในโลก ดวงตาของเขาฉายประกายร้อนแรงจนเกือบจะบ้าคลั่ง

"เป็นไปไม่ได้! นี่มันที่นั่งสำหรับผู้นำประเทศและแม่ทัพชั้นสูงสุดเท่านั้น! ตั๋วใบเดียวในตลาดมืดราคาพุ่งไปถึงหลักร้อยล้าน แถมยังมีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้! แล้วทำไมถึงมาตกอยู่ในพุ่มไม้บ้านตระกูลซูได้?" เกาหยวนหยวนเองก็ตกตะลึงกับความจริงข้อนี้จนพูดไม่ออก เธอรีบขยับเข้าไปใกล้แล้วสมทบว่า: "พ่อคะ! ตระกูลซูจะไปหาของแบบนี้มาได้ยังไง? ต้องเป็นของคนที่ทำตกไว้แน่ๆ! เราเป็นคนเก็บได้ ของชิ้นนี้ก็ต้องเป็นของเรา!"

แววตาของเกาอี้ฉายประกายโลภออกมาวูบหนึ่ง เขาแอบเอาการ์ดเชิญนั้นซุกไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งสายตาให้เกาหยวนหยวนแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงเร่งรีบว่า: "ไป! รีบไป! ทำเหมือนว่าเราไม่เคยมาที่นี่! นี่คือวาสนาครั้งใหญ่! วาสนาครั้งใหญ่เลยนะ!"

สองพ่อลูกราวกับเก็บสมบัติล้ำค่าของโลกได้ แม้แต่เรื่องที่จะมาดูถูกตระกูลซูก็ลืมไปสิ้น พวกเขารีบหันหลังกลับแล้วเกือบจะวิ่งหนีไปจากตรงนั้น พวกเขากลัวว่าหากช้าไปเพียงวินาทีเดียว คนของตระกูลซูจะพบเข้าและตามมาทวงผลประโยชน์มหาศาลนี้คืนไป

...