บทที่ 663 ใครควรเป็นคนคลานลอดหว่างขา?

ทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง ทุกคนต่างตื่นตะลึงกับอานุภาพของการกระทืบพื้นเมื่อครู่จนพากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า หากหมัดเมื่อครู่ยังมีความรู้สึกเหลือเชื่อแบบแฟนตาซี งั้นการกระทืบครั้งนี้ ก็คือสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรงของจริง! พลังที่ถูกแสดงออกมาด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาและน่าตกตะลึงที่สุดต่อหน้าทุกคน!

อึก! ลูกกระเดือกของสวี่อี้หมิงขยับขึ้นลงอย่างควบคุมไม่ได้ เขาถามตัวเองในใจว่า หากเปลี่ยนเป็นเขาที่ต้องรับเท้าข้างนั้น ผลลัพธ์คงไม่ต่างไปจากแผ่นหินอ่อนที่แตกละเอียดเหล่านั้นอย่างแน่นอน! ผู้ชายคนนี้... ตกลงว่าเป็นสัตว์ประหลาดตัวไหนกันแน่?!

สีหน้าของซูหว่านหนิงซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอมองร่างที่ยืนตระหง่านราวกับเทพปีศาจตรงหน้า สลับกับพัคจองซังที่นอนกองอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว แถมยังฉี่ราดขี้แตก เธอกลับรู้สึกว่า คำดูแคลนและความเหยียดหยามที่เธอเคยมีต่อเย่ว์เสี่ยวเฟยนั้น ช่างน่าขันและไร้เดียงสานัก นี่หรือคือไอ้หนุ่มจนๆ จากบ้านนอก? นี่มันคืออสูรกายจากยุคดึกดำบรรพ์ที่สวมหนังมนุษย์ชัดๆ! และตัวเธอเองก็เป็นเพียงมดปลวกที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ที่ดันไปอวดดีใส่เขา...

เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างกายของซูหว่านหนิงก็เริ่มสั่นเทา นั่นไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความหวาดกลัวที่ฝังลึกไปถึงจิตวิญญาณ!

เย่ว์เสี่ยวเฟยมองพัคจองซังที่สั่นเป็นก้อนอยู่บนพื้น แววตาเย็นชาไร้ซึ่งความสงสารใดๆ "ตอนนี้" เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ เสียงไม่ดังแต่กลับเสียดแทงเข้าไปในหูของพัคจองซังราวกับใบมีดน้ำแข็ง "นายคิดว่า ใครควรเป็นคนคลานลอดหว่างขา?"