บทที่ 677 นามของเย่ว์ฉางหลง ราชาผู้เคยครองบัลลังก์!

พูดจบ เย่ว์เสี่ยวเฟยก็ไม่หันกลับไปมองพัคจองซังอีก เขาสะบัดตัวเตรียมเดินจากไป ตลอดทั้งกระบวนการนั้น... เผด็จการ! ดุดัน! และไม่อาจโต้แย้ง! เหล่านักข่าวชาวจีนทุกคนที่อยู่ในที่นี้ เมื่อได้เห็นฉากดังกล่าวต่างรู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดพล่านขึ้นสู่สมอง!

สะใจ! มันสะใจชะมัด! นี่แหละคือท่าทีที่ท่านนายพลของประเทศจีนควรจะเป็น! ใครที่บังอาจรุกรานจีน ต่อให้ไกลแค่ไหนก็ต้องตามไปกำจัด! ใครที่บังอาจหยามเกียรติพี่น้องร่วมชาติ ต้องชดใช้คืนร้อยเท่า!

หงอู่โบกมือทันที ทหารหน่วยรบพิเศษที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาต่างรีบแยกตัวออกเป็นทางเดิน คุ้มกันเย่ว์เสี่ยวเฟยเดินออกไปนอกห้องโถง ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีคนเกาหลีคนไหนกล้าก้าวเข้ามาขวาง พวกเขาได้แต่ยืนมองท่านนายพลหนุ่มผู้นี้ทิ้งท้ายคำสั่งที่ศักดิ์สิทธิ์ดุจประกาศิตไว้บนแผ่นดินของพวกเขา ก่อนจะจากไปอย่างสง่างาม

นอกสถานทูต หงอู่รีบก้าวเท้าตามเย่ว์เสี่ยวเฟยมา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพและความอยากรู้อยากเห็นในเวลาเดียวกัน "ท่านนายพลเย่ว์ ผมหงอู่ เป็นลูกน้องของท่านผู้บัญชาการฉินครับ ท่านผู้บัญชาการฉินฝากมาบอกท่านว่า ท่านผู้เฒ่าสวี่คิดถึงท่านมากนะครับ" ฉินเชียนซาน ไม่เพียงแต่เป็นผู้บัญชาการเขตทหารเมืองหลวง แต่ยังมีศักดิ์เป็นลูกเขยของท่านผู้เฒ่าสวี่ และเคยพบกับเย่ว์เสี่ยวเฟยมาก่อนหน้านี้แล้ว

เย่ว์เสี่ยวเฟยพยักหน้า "ขอบคุณท่านผู้บัญชาการฉินที่อุตส่าห์เป็นห่วงครับ" หงอู่ยิ้ม ก่อนจะล้วงบัตรเชิญขอบทองคำออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ด้วยมือทั้งสองข้าง "ท่านนายพลเย่ว์ ท่านผู้เฒ่าสวี่จะจัดงานฉลองวันเกิดอายุครบหนึ่งร้อยปีที่เมืองหลวงในสุดสัปดาห์นี้ครับ นี่คือบัตรเชิญที่ท่านผู้บัญชาการฉินกำชับให้ผมนำมามอบให้ท่านโดยเฉพาะครับ"