บทที่ 678 หนึ่งคนเท่ากับหนึ่งกองทัพ!

พัคจองซังมองดูพ่อของเขา พัคแทกยอนที่ทรุดตัวลงกับพื้น เขารู้สึกโง่งมไปทั้งตัว ในความทรงจำของเขา พัคแทกยอนคือท้องฟ้า! คือจักรพรรดิผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จของกลุ่มบริษัทสี่ดาว เป็นยักษ์ใหญ่ที่คำพูดเดียวสามารถกำหนดชะตาของวงการธุรกิจเกาหลีได้ทั้งประเทศ! เขาเคยเห็นพ่อในสภาพแบบนี้ที่ไหนกัน? นี่คือความหวาดกลัวที่ฝังลึกไปถึงระดับวิญญาณ! เป็นความสิ้นหวังที่เสมือนได้พบกับศัตรูตามธรรมชาติ ที่แม้แต่ความคิดจะขัดขืนก็ไม่กล้าบังเกิดขึ้น!

"พ่อครับ? พ่อ... พ่อเป็นอะไรไปครับ?" เสียงของพัคจองซังสั่นเครือ เขาประคองแขนพ่อไว้อย่างระมัดระวัง แต่กลับรู้สึกได้ว่าร่างกายทั้งหมดของพ่อกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง "เย่ว์ฉางหลง... เป็นใครหรือครับ? ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย? เขาโด่งดังมากหรือไงครับ?" พัคจองซังถามต่อด้วยความไม่เข้าใจ

พัคแทกยอนไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแต่หอบหายใจถี่แรง ใบหน้าที่เคยองอาจน่าเกรงขามบัดนี้เหลือเพียงสีเทาซีดราวกับศพ ผ่านไปนานพอดู เขาก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ ในดวงตาที่ขุ่นมัวนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความทรงจำอันขมขื่น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าราวกับกระดาษทรายสองแผ่นที่ถูไถกัน "แกถามฉันว่าเย่ว์ฉางหลงเป็นใครอย่างนั้นหรือ?”

“เขาคือสิ่งต้องห้ามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเกาหลี เป็น... ราชาผู้เคยครองบัลลังก์!"

...