บทที่ 679 นี่คือความอัปยศของชาติเกาหลี!

"เมื่อพัคแทกยอนพูดประโยคสุดท้ายจบลง พัคจองซังก็รู้สึกราวกับว่าท้องฟ้าของเขาพังทลายลงมาอย่างสิ้นเชิง"

เขาไม่ได้ไปหาเรื่องเพียงแค่นายพลชาวจีนคนหนึ่งเท่านั้น แต่เขากำลังหาเรื่อง "ลูกชาย" ของปีศาจผู้ซึ่งเมื่อสิบปีก่อนเคยใช้กำลังเพียงลำพัง กดดันให้เกาหลีทั้งประเทศต้องก้มหัวให้!

มิน่าล่ะ ไอ้เด็กแซ่เย่ว์นั่นถึงได้โอหังนัก! มิน่าล่ะ ถึงแม้จะเผชิญหน้ากับพลจัตวากิมแดฮวานและปากกระบอกปืนที่จ่อหัวอยู่ เขาก็ยังไม่สะทกสะท้าน! ที่แท้เบื้องหลังของเขามีตัวตนที่สั่นสะเทือนฟ้าดินยืนหยัดอยู่เช่นนี้นี่เอง!

พัคจองซังขาสองข้างอ่อนแรงจนทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด จบสิ้นแล้ว... ครั้งนี้จบสิ้นกันจริงๆ แล้ว!

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าคำพูดของเย่ว์เสี่ยวเฟยก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความโอหัง แต่มันคือการบอกเล่าความจริงที่เขาไม่อาจเข้าใจได้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมแววตาที่เย่ว์เสี่ยวเฟยใช้มองเขา ถึงดูเหมือนมองตัวตลกที่กำลังเต้นเร่าๆ อยู่ ในสายตาของคนระดับนั้น ทายาทกลุ่มบริษัทสี่ดาวอย่างเขาก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกข้างทาง