บทที่ 73: ภายนอกแล้ว เย่ว์ฉางหลงก็เป็นแค่เทพสงครามธรรมดา ๆ แต่แท้จริงแล้ว—

“แค่ตระกูลเกา จะมีสิทธิ์รู้ฐานะของข้าได้อย่างไร!”

ในขณะที่พูดแบบนั้น ในใจของจ้าวเหมิงเซิ่งก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

เขาเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลจ้าวในเมืองหลวงหลงตู เป็นเจ้าชายที่ทุกคนเคารพในวงการ และมีสถานะที่สูงส่งจนผู้คนมากมายต้องเงยหน้ามอง

แต่ตั้งแต่วันแรกที่เขาเข้ากองทัพ เขาก็ใช้ชื่อปลอม และเริ่มจากการเป็นทหารธรรมดา ๆ

ในสนามฝึก เขาก็เหมือนทหารคนอื่น ๆ ที่ต้องคลานอยู่ในโคลนจนเหงื่อซึมเสื้อทหาร และมือของเขาก็มีรอยด้าน

ในสนามรบ กระสุนบินผ่านไปมาโดยไม่มีตา และจะไม่เลี่ยงเขาเพราะเขามาจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่

รอยแผลเป็นทุกรอยบนร่างกายของเขาแลกมาด้วยชีวิต

รอยกระสุนที่ไหล่ซ้ายก็มาจากสงครามที่ภูเขาหมวกดำ

รอยแผลเป็นที่ขาขวาก็มาจากมีดที่ชายแดนประเทศหมาป่า

ในตอนนั้น เขาได้เขียนจดหมายขอเข้าร่วมสงครามที่ภูเขาหมวกดำ

เมื่อครอบครัวของเขารู้เรื่องนี้ ก็ตกใจไปหมด!

แม่ของเขาร้องไห้เป็นเวลาสามวันสามคืน ส่วนอาที่สองของเขาก็ใช้เส้นสายทั้งหมดเพื่อที่จะเอาชื่อของเขาออกจากรายชื่อทหารที่เข้าร่วมสงคราม

สุดท้ายแม้แต่ท่านปู่จ้าวก็ยังรู้เรื่อง

ในงานประชุมของครอบครัว ทุกคนต่างก็เกลี้ยกล่อมให้ท่านปู่จ้าวพูด เพื่อที่จะให้จ้าวเหมิงเซิ่งกลับไปอยู่ด้านหลัง

ท่านปู่จ้าวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาคมกริบราวกับนกอินทรี

“พ่อแม่ทุกคนรักลูก!”

“แต่ลูกของตระกูลจ้าวที่สวมชุดทหาร”

“ไม่ได้มาเพื่อหาชื่อเสียง!”

“เมื่อประเทศตกอยู่ในอันตราย จะมีแค่ลูกของชาวบ้านเท่านั้นที่ต้องเสียเลือดงั้นหรือ?”

“แล้วลูกของตระกูลจ้าวของเราจะต้องหลบอยู่ข้างหลังงั้นหรือ?”

“ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว พวกเราจะมีหน้าที่จะยืนอยู่บนแผ่นดินนี้ได้ยังไง?”

ในคืนนั้น

ท่านปู่ได้โทรศัพท์ไปหาจ้าวเหมิงเซิ่งที่แนวหน้าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“เหมิงเซิ่ง! ไม่ใช่ว่าปู่ไม่รักเจ้า”

“แต่เจ้าสวมชุดทหาร!”

“กำลังแบกธงรบ!”

“และกำลังปกป้องประเทศ!”

“ปู่ไม่ได้หวังให้เจ้ามาดูแลปู่ในตอนนี้”

“แต่ปู่หวังว่าเจ้าจะซื่อสัตย์ในสนามรบ!”

“อย่าทำให้ตระกูลจ้าวต้องอับอาย!”

“อย่าทำให้ประเทศมังกรต้องอับอาย!”

หลังจากวางสาย

จ้าวเหมิงเซิ่งได้เขียนจดหมายลาตายก่อนที่จะไปสนามรบ จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงแล้วทำความเคารพไปทางทิศเหนือสามครั้ง

เขารู้ว่าในใจของปู่ของเขารู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าใคร

หลังจากนั้นแม่ของเขาได้บอกกับเขา

ในวันที่มีสงคราม ท่านปู่จะนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาและมองดูแผนที่จนถึงเช้าทุกคืน

ผู้ช่วยของเขาบอกว่าเขาเห็นท่านปู่ถือรูปถ่ายของเขาตอนเด็ก ๆ และแอบเช็ดตาด้วยแขนเสื้อ

ใช่แล้ว!

จะมีปู่คนไหนที่ไม่รักหลานชายของตัวเอง?

แต่เมื่อประเทศต้องการ!

ก็ต้องมีคนหนึ่งที่แบกรับครอบครัวไว้บนบ่า

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จ้าวเหมิงเซิ่งได้ผ่านสงครามมากมาย สร้างผลงานได้มากมาย และเติบโตจากทหารธรรมดา ๆ กลายเป็นเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที

เมื่อเพื่อนเก่าของตระกูลจ้าวมาเจอกัน พวกเขาก็จะอวดความสำเร็จของลูกหลาน

คนหนึ่งบอกว่าลูกชายของเขาเป็นมหาเศรษฐี และมีทรัพย์สินหลายแสนล้าน

อีกคนบอกว่าหลานชายของเขาเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงและมีอำนาจมาก

ท่านปู่แค่ยิ้มและฟังอย่างเงียบ ๆ เมื่อคนอื่นพูดจบแล้ว เขาก็ค่อย ๆ พูดว่า: “เหมิงเซิ่งของข้ากำลังปกป้องประเทศอยู่ที่ชายแดนทางภาคเหนือ!”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจมากกว่าใคร

ลูกชายที่ดีควรเป็นเหมือนจ้าวเหมิงเซิ่ง!

นี่คือสิ่งที่ท่านปู่คิดในใจ

สักพักต่อมา

จ้าวเหมิงเซิ่งกลับมามีสติ แล้วเขาก็หันไปมองพ่อลูกตระกูลเกา

“จับพวกมันไป แล้วไปสอบสวน!”

จ้าวเหมิงเซิ่งโบกมือไปที่ผู้บัญชาการโจว

“รับทราบ!”

ผู้บัญชาการโจวรีบสั่งให้ทหารไปจับตัวพ่อลูกตระกูลเกา

เกาเทียนสงเหมือนถูกดูดกระดูกทั้งหมดออกจากร่างกาย เขาก้มหน้าลงยอมให้ทหารจับแขนของเขา และไม่มีแรงแม้แต่จะดิ้นรน

เขารู้ว่าเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว การต่อต้านก็ไม่มีประโยชน์

“ไม่!”

ทันใดนั้น เกาจื่อเซิ่งก็เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง เขากรีดร้อง: “พวกแกไม่มีสิทธิ์ที่จะสอบสวนข้า! ต่อให้ข้าทำผิดกฎหมาย ก็ควรจะไปที่ศาลและสถานีตำรวจ!”

“พวกแกใช้อำนาจของตัวเองในทางที่ผิด! พวกแกละเมิดกฎหมาย!”

เขาตะโกนไปพร้อม ๆ กับหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเร่งรีบ

“ข้าจะเปิดไลฟ์สด!”

เกาจื่อเซิ่งชูโทรศัพท์ขึ้นมาเหมือนกับว่าเขาได้พบกับสิ่งที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้ ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มที่บ้าคลั่งออกมา

“ข้าจะเปิดไลฟ์สดให้ผู้คนมากมายได้ดูการกระทำที่ผิดกฎหมายของเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที!”

“จะให้ทุกคนได้เห็นว่าคนที่เรียกว่าเทพสงคราม รังแกคนอื่นได้อย่างไร!”

คนชั่วใช้ความคิดมากมาย!

แต่ก็สู้ความคิดบ้า ๆ ของคนโง่ไม่ได้!

ตอนนี้เกาจื่อเซิ่งต้องการที่จะเลียนแบบพฤติกรรมของหลินเสี่ยวลู่ในตอนนั้น และใช้ความคิดเห็นของผู้คนเพื่อที่จะหลุดพ้นจากความผิด

เมื่อไลฟ์สดถูกเปิด เกาจื่อเซิ่งก็หันกล้องไปที่จ้าวเหมิงเซิ่งและเย่ว์เสี่ยวเฟย

หลังจากนั้นเขาก็ใช้ความสามารถในการแสดงระดับรางวัลออสการ์และเริ่มร้องไห้ต่อหน้ากล้อง

“ทุกคนดูให้ดี! นี่คือเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที จ้าวเหมิงเซิ่ง!”

“ข้าแค่หวังดีที่จะเชิญเย่ว์เสี่ยวเฟยมาที่บ้าน แต่เพราะเรื่องเล็กน้อยที่ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ เขาจึงไปเรียกเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีมา!”

“ท่านเทพสงครามได้นำกองทัพนับแสนคนมาทำลายตึกของข้า แล้วยังทำให้ตระกูลเกาของเราล้มละลาย! นี่คือการรังแกชาวบ้าน!”

“ทุกคนลองคิดดูสิ! มันมีเหตุผลแบบนี้ด้วยหรือไง? เพราะเขามีอำนาจ เลยสามารถทำร้ายคนอื่นได้ตามใจชอบงั้นหรือ?”

“ตระกูลเกาของข้าทำผิดอะไรไป ถึงได้ต้องถูกกำจัดขนาดนี้?”

เขาสามารถสลับขาวเป็นดำได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาบอกว่าตัวเองเป็นเหยื่อที่บริสุทธิ์ ส่วนจ้าวเหมิงเซิ่งและเย่ว์เสี่ยวเฟยคือคนเลวที่ใช้อำนาจเพื่อรังแกคนอื่น

จำนวนคนดูในไลฟ์สดก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากหลักพัน กลายเป็นหลักหมื่น และข้อความก็เต็มไปหมด

【เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีทำแบบนี้ได้อย่างไร?】

【ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ควรทำให้ครอบครัวคนอื่นล้มละลายได้เพียงแค่คำพูดคำเดียว นี่มันยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว!】

【สงสารน้องชายตระกูลเกาคนนี้ ถึงแม้จะหน้าตาไม่ดี แต่ก็ต้องถูกรังแกงั้นหรือ?】

【แล้วเย่ว์เสี่ยวเฟยคือใคร? ทำไมถึงทำให้เทพสงครามมาช่วยเขาได้?】

ชาวเน็ตที่ไม่รู้ความจริงก็ถูกเกาจื่อเซิ่งยุยงและสงสัย

เกาจื่อเซิ่งมองดูข้อความเหล่านั้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เขาคิดว่าเขาได้พบกับอาวุธลับแล้ว เขาจึงหันไปตะโกนใส่กล้องอีกครั้ง:

“ข้าจะบอกความลับให้ทุกคนรู้! ไอ้เย่ว์เสี่ยวเฟยคนนี้ไม่ใช่ลูกหลานของวีรบุรุษ! แต่เขาเป็นลูกชายของอาชญากร!”

“ข้าได้สืบมาแล้วว่าพ่อของเขา เย่ว์ฉางหลง เป็นอาชญากรที่ชั่วร้ายมาก และตอนนี้ก็ยังคงอยู่ในคุกมืด!”

“เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีบอกว่าเขาเคารพหัวหน้ากองร้อยเก่าของเขา แต่ที่จริงแล้วหัวหน้ากองร้อยเก่าของเขาเป็นอาชญากร!”

“เขาทำแบบนี้เพื่อปกป้องลูกชายของอาชญากร!!!”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ไลฟ์สดก็ระเบิดขึ้น จำนวนคนดูก็เพิ่มขึ้นเป็นหลักแสนในทันที

รองแม่ทัพเห็นดังนั้น เขาก็ขมวดคิ้วแล้วรีบเดินไปที่ข้างจ้าวเหมิงเซิ่งและพูดเสียงเบา

“ท่านผู้มีอำนาจครับ! ควรจะให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องไปปิดไลฟ์สดนี้หรือไม่? ตอนนี้คนดูเป็นแสนแล้ว ถ้าเรื่องมันบานปลายไปแล้วล่ะก็ อาจจะทำให้เกิดผลกระทบที่ไม่ดีได้”

“ไม่”

จ้าวเหมิงเซิ่งส่ายหัว สายตาของเขาแน่วแน่

“ข้าทำถูกต้องแล้ว!”

“ในเมื่อพวกเขาสงสัยแล้ว วันนี้ข้าก็จะให้ชาวเน็ตทุกคนมาตัดสิน!”

“ข้า จ้าวเหมิงเซิ่ง ไม่ใช่คนที่จะใช้อำนาจเพื่อรังแกคนอื่น!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เกาเทียนสงก็มีกำลังใจขึ้นมา เขายั่วยุ: “หึ! พูดดี! แล้วแกกล้าบอกทุกคนหรือไม่ว่าเย่ว์ฉางหลงเป็นใครกันแน่?”

“ถ้าเขาเป็นวีรบุรุษจริง ๆ แล้วทำไมถึงต้องติดคุก?”

“ตอนนี้เขาอยู่ในเรือนจำเหยียนซาน ที่นั่นขังใครไว้บ้าง แกคงจะรู้ดีใช่ไหม?”

ชาวเน็ตในไลฟ์สดก็สงสัย

【เรือนจำเหยียนซาน? ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่ขังอาชญากรตัวฉกาจหรือไง?】

【ถ้าพูดแบบนี้แล้ว เย่ว์ฉางหลงก็เป็นอาชญากรจริง ๆ งั้นเหรอ?】

【เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีไปมีความสัมพันธ์กับอาชญากรได้ยังไง? เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ!】

บัดซบ!

เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนอยู่ข้าง ๆ และรู้สึกกระวนกระวายใจ

เขาไม่รู้ว่าพ่อของเขาทำผิดอะไรไป ทำไมถึงถูกขังในเรือนจำเหยียนซาน

ก่อนหน้านี้ในรถ จ้าวเหมิงเซิ่งได้เล่าเรื่องราวของพ่อของเขาเพียงเล็กน้อย

ประโยคที่ว่า “แล้วไปเจอกันที่สุสานทหาร” ทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจ!

แต่หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เขาก็ไม่รู้เลย!

เย่ว์เสี่ยวเฟยเงยหน้าขึ้นมองจ้าวเหมิงเซิ่ง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความคาดหวัง

เขาก็อยากจะรู้ว่าพ่อของเขาเป็นคนอย่างไร!

“ฟู่...”

จ้าวเหมิงเซิ่งรู้สึกได้ถึงสายตาของเย่ว์เสี่ยวเฟย เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ

หึ!

ตระกูลเกาไม่เชื่อใช่ไหม?

ถ้าอย่างนั้นในวันนี้ เขาจะเปิดเผยความจริงต่อหน้าตระกูลเกาและชาวเน็ตมากมาย!

“ตุบ!”

จ้าวเหมิงเซิ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วหันหน้าไปทางโทรศัพท์ของเกาจื่อเซิ่งและทุกคนในงาน แล้วพูดอย่างช้า ๆ

ประโยคแรกของเขาก็ทำให้ทุกคนเงียบ

“ภายนอกแล้ว หัวหน้ากองร้อยเก่าของข้า เย่ว์ฉางหลง ก็เป็นแค่ ‘เทพสงคราม’ ธรรมดา ๆ!”

“แต่แท้จริงแล้ว—”