บทที่ 74: เปิดเผยตัวตนของเย่ว์ฉางหลง! วีรบุรุษนักรบชั้นพิเศษงั้นหรือ?!

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวเหมิงเซิ่ง ชาวเน็ตนับแสนคนที่กำลังดูไลฟ์สดก็ตกตะลึงไปหมด

ข้อความในไลฟ์สดก็ดังขึ้นเหมือนน้ำตก

【ในประเทศมังกรมีนายพลระดับเทพสงครามเพียงสิบคนเท่านั้น แล้วชื่อของเย่ว์ฉางหลงไปอยู่ตรงไหน? ข้าไม่เคยได้ยินชื่อเขามาก่อน!】

【อย่าเถียงเลย! นายพลระดับเทพสงครามมาจากการแต่งตั้งของรัฐบาล แต่ “เทพสงคราม” ที่ท่านเทพสงครามจ้าวพูดถึงเป็นวีรบุรุษที่พี่น้องในกองทัพยอมรับ! เป็นชื่อเสียงที่ต่อสู้มา!】

【ใช่แล้ว! เหมือนหัวหน้าทีมเก่าของหมู่บ้านข้า ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง แต่ในสายตาของคนในหมู่บ้าน เขาก็คือคนที่สามารถเป็นกำลังหลักได้!】

【ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม คนที่สามารถทำให้เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีเคารพได้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!】

“แต่แท้จริงแล้ว—”

จ้าวเหมิงเซิ่งมองดูข้อความเหล่านั้นแล้วก็พูดต่อ:

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์เคยได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นพิเศษสองครั้ง และเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นหนึ่งห้าครั้ง...และยังมีเหรียญกล้าหาญอื่น ๆ อีกมากมาย! เขาเป็น ‘วีรบุรุษนักรบชั้นพิเศษ’!”

ว้าก!

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในที่นั้นก็ตกตะลึง

ใบหน้าของแขกที่ได้รับเชิญเต็มไปด้วยความตกใจ

ในระบบเกียรติยศของประเทศมังกรมีคำพูดหนึ่งที่ไม่มีใครเขียนเอาไว้—

การได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสามคือการได้รับมันอย่างสง่างาม! นั่นหมายความว่าเขาทำได้ดีมากในการต่อสู้!

การได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสองคือการได้รับมันในขณะที่กำลังนอน! นั่นหมายความว่าเขาได้รับบาดเจ็บในการต่อสู้และรอดชีวิตจากความตาย!

การได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นหนึ่งส่วนใหญ่แล้วจะให้ครอบครัวเป็นคนมารับ นั่นหมายความว่าคนที่ได้รับได้เสียสละไปแล้ว หรือได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถมารับได้

ส่วนเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นพิเศษนั้น หลายคนเคยเห็นแค่ในหนังสือประวัติศาสตร์เท่านั้น

ในยุคแห่งสันติภาพนี้ นี่คือสิ่งที่อยู่ในตำนาน

เย่ว์ฉางหลงได้รับถึงสองครั้งงั้นหรือ?

เขาต้องสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหนกัน!

“เป็นไปไม่ได้!”

เกาเทียนสงรีบโต้แย้ง: “ถ้าเย่ว์ฉางหลงคนนั้นเก่งขนาดนี้แล้วล่ะก็ เขาต้องมีชื่อเสียงไปทั่วแล้ว! แล้วทำไมถึงไม่มีใครรู้จัก? บอกมาสิว่าเขาได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นพิเศษสองครั้งนั้นได้อย่างไร?”

เกาจื่อเซิ่งก็เสริมขึ้นและชูโทรศัพท์ไปที่จ้าวเหมิงเซิ่ง: “ใช่! ถ้าไม่มีหลักฐานก็คือการโกหก! ทุกคนดูสิ! เขากำลังโกหก!”

“ดี”

จ้าวเหมิงเซิ่งสายตาคมกริบขึ้น และเสียงของเขาก็ดังขึ้นทันที

“ข้าจะเล่าให้พวกเจ้าฟังว่าหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ได้รับ เครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นพิเศษ ครั้งแรกได้อย่างไร!”

“นั่นคือสงครามที่โหดเหี้ยมที่สุดที่ภูเขาหมวกดำ!”

“ถ้าจะพูดถึงสงครามนี้แล้ว ก็ต้องพูดถึงเพื่อนร่วมรบของเราในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าคนหนึ่ง พวกเราเรียกเขาว่า ‘เสี่ยวชวน’”

“เสี่ยวชวนไม่ใช่ชื่อจริงของเขา แต่เพราะเขามาจากมณฑลเสฉวน พวกเราเลยเรียกเขาแบบนั้น”

“เขาตัวเล็กและยังอายุน้อย เป็นทหารที่อายุน้อยที่สุดในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า หน้าตาของเขายังดูไม่โตเต็มที่เลย”

“พวกเรามักจะแซวเขาเล่นว่าพวกเสฉวนเลี้ยงแพนด้ากันทุกบ้านหรือไง?”

“เสี่ยวชวนก็จะตอบอย่างจริงจังทุกครั้งว่า: ‘ใช่แล้วครับ! ตอนเด็ก ๆ ผมขี่แพนด้าไปโรงเรียนด้วยนะครับ แพนด้าน่ารักกว่าม้าและวิ่งเร็วกว่าม้าด้วยครับ’”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศที่ดูเคร่งขรึมก็ผ่อนคลายลงทันที

ชาวเน็ตในไลฟ์สดก็หัวเราะ ข้อความในไลฟ์สดเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

【ฮ่าฮ่าฮ่า! ขี่แพนด้าไปโรงเรียนงั้นเหรอ? เสี่ยวชวนนี่น่ารักมากเลยนะ!】

【ชาวเน็ตจากเสฉวนบอกว่า: จริงครับ! เขาไม่ได้พูดผิด หลานชายของข้าก็เติบโตมากับแพนด้า!】

【ชาวเน็ตจากมณฑลเยว่ขอเข้าร่วม: ขี่แพนด้ามันธรรมดาไปแล้ว! ตอนเด็ก ๆ พวกเราขี่ไดโนเสาร์ไปโรงเรียนด้วย!】

【ชาวเน็ตจากมณฑลฟู่อู้ไม่ยอมแพ้: คนข้างบนธรรมดาไปแล้ว! ตอนเด็ก ๆ ข้าเคยกินเนื้อไดโนเสาร์ด้วย อร่อยมากเลย!】

บรรยากาศในไลฟ์สดก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เย่ว์เสี่ยวเฟยก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาจินตนาการถึงภาพของท่านอาจารย์เสี่ยวชวนที่ขี่แพนด้าไปโรงเรียน

“เสี่ยวชวนถึงแม้จะอายุน้อย แต่ก็ฝึกซ้อมอย่างหนักกว่าใคร!”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ สายตาของเขาราวกับว่ากำลังย้อนเวลากลับไป

“ตอนที่คนอื่นพัก เขาจะถือปืนไรเฟิลอยู่ในสนามฝึกเพื่อฝึกซ้อมเล็งปืนจนเสื้อผ้าของเขาเปียกเหงื่อและปลายนิ้วก็มีเลือดออก”

“ตอนที่คนอื่นนอนหลับแล้ว เขาก็ยังคงวิดพื้นอยู่ในสนามฝึก ถ้าทำหนึ่งร้อยครั้งไม่พอ เขาก็จะทำสองร้อยครั้ง จนกระทั่งแขนของเขาสั่นจนยกไม่ขึ้นถึงจะหยุด”

“มีครั้งหนึ่งในการซ้อมรบ ข้อเท้าของเขามีแผลพุพอง แต่เขาก็กัดฟันวิ่งจนจบระยะทางยี่สิบกิโลเมตร เมื่อถึงเส้นชัยแล้ว แผลพุพองก็แตกและถุงเท้าของเขาก็ติดกับเนื้อหนัง”

“เมื่อหมอทหารกำลังทำแผลให้เขา เด็กคนนั้นเจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า แต่เขาก็ยังพูดว่า ‘ไม่เป็นไรครับ! แผลแค่นี้มันเล็กน้อยมาก เมื่อเทียบกับตอนที่แม่บีบหูของผมแล้วยังเจ็บน้อยกว่าเสียอีกครับ’”

“เด็กคนนี้ยังมีความชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด—การกิน”

เมื่อพูดถึงประโยคนี้ มุมปากของจ้าวเหมิงเซิ่งก็เผยรอยยิ้มที่อบอุ่นออกมา

“เขาบอกว่าเขาอยากจะชิมอาหารอร่อยทั่วประเทศ!”

“เขาบอกว่าซาลาเปาทอดเซี่ยงไฮ้ต้องกินกับน้ำส้มสายชูถึงจะอร่อย!”

“บะหมี่ซุปเต้าหู้ของเมืองหลวงหลงตูต้องกินกับกระเทียมถึงจะแท้จริง!”

“เขาบอกว่าเบอร์เกอร์เนื้อของเมืองฉางอานต้องมีไขมันกับเนื้อในปริมาณที่เท่ากันถึงจะอร่อย!”

“ติ่มซำในเมืองกว่างโจวสามารถทำให้เขากินได้ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น”

“ทหารในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้ามาจากทั่วประเทศ ทุกคนฟังเขาพูดแล้วก็รู้สึกน้ำลายสอ”

“พวกเราทุกคนตบหน้าอกแล้วบอกว่าเมื่อปลดประจำการแล้วจะพาเขากลับบ้าน”

“ทหารเก่าจากภาคเหนือบอกว่าเขาจะพาเสี่ยวชวนไปกินลูกแพรแช่แข็ง และกินซุปผักกับเนื้อหมู!”

“หัวหน้าทีมจากเจียงหนานบอกว่าเขาจะพาเสี่ยวชวนไปกินปลาเปรี้ยวในทะเลสาบตะวันตกและดื่มชาเขียว!”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์รักเด็กคนนี้มากและให้เขาอยู่ข้าง ๆ ในฐานะทหารสื่อสาร”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งทุ้มลง

“เสี่ยวชวนจะตามหลังหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ไปทุกที่ เหมือนกับลูกแมวตัวเล็ก ๆ และเมื่อเขามาถึงเขาก็จะรายงานสถานการณ์ทางทหารแล้วพูดว่า ‘หัวหน้ากองร้อย! วันนี้ห้องครัวทำซี่โครงหมูตุ๋นแล้วนะครับ ผมได้เก็บไว้ให้ท่านสองชิ้นครับ’”

“ในสงครามที่ภูเขาหมวกดำ หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ได้ดื่มเหล้าเพื่อปลุกใจทุกคน แล้วก็สูบบุหรี่ แล้วพูดว่า ‘เพื่อนร่วมรบทุกคน! สูบบุหรี่มวนนี้ ดื่มเหล้าแก้วนี้ แล้วไปเจอกันที่สุสานทหาร!’”

“‘ไปเจอกันที่สุสานทหาร!’ พวกเราหนึ่งร้อยยี่สิบคนคำรามพร้อมกันและไม่มีใครกลัว!”

“ในวันที่สอง พวกเราก็มาถึงภูเขาหมวกดำ”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดูหนักแน่นราวกับมีกลิ่นควันปืน

“ที่นั่นเป็นเครื่องบดเนื้อที่แท้จริง!”

“กองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าของเราต้องรักษาแนวหน้าที่อันตรายที่สุด ที่นั่นถูกล้อมรอบไปด้วยภูเขาสามด้าน มีเพียงทางเล็ก ๆ เท่านั้นที่สามารถเดินขึ้นไปได้”

“ตั้งแต่เช้าจนถึงเย็น เสียงปืนใหญ่ก็ไม่ได้หยุดเลย มีศพมากมายที่กองกันเหมือนภูเขาเล็ก ๆ เลือดไหลไปทั่วจนหินบนภูเขาเป็นสีแดง”

“ทุกวันมีคนบาดเจ็บและเสียชีวิตนับพันคน เพื่อนร่วมรบที่เคยคุยเล่นกับเจ้าในตอนเช้า อาจจะล้มลงอยู่ข้าง ๆ เจ้าในตอนบ่าย”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์เป็นคนแรกที่ถือปืนกลวิ่งเข้าไปในแนวหน้า และในวันแรกเขาก็ฆ่าศัตรูไปถึงสิบเก้าคน!”

“แต่ภูเขาหมวกดำมีภูมิประเทศที่อันตรายมาก ศัตรูสร้างหลุมหลบภัยอยู่บนยอดเขาและใช้ปืนกล เราวิ่งเข้าไปหนึ่งครั้งก็จะล้มลงไปหนึ่งกลุ่ม”

“หนึ่งสัปดาห์ต่อมา พวกเราหนึ่งร้อยยี่สิบคนก็เหลือเพียงห้าสิบกว่าคน และแต่ละคนก็ได้รับบาดเจ็บ”

“บางคนไม่มีแขน บางคนไม่มีขา และบางคนก็ตาบอด แต่ก็ไม่มีใครพูดว่าจะหนี!”

“ในวันที่แปด พวกเราก็เจอกับกองทัพพิเศษ ‘ฝูงหมาป่าหิมะ’ ของศัตรู!”

“พวกมันสวมเสื้อเกราะกันกระสุนหนาและถืออาวุธที่ทันสมัย พวกมันวิ่งเข้ามาเหมือนคลื่น”

“เสี่ยวชวนได้ปกป้องเครื่องมือสื่อสาร และถูกแรงระเบิดทำให้แขนข้างขวาของเขาหักจนเห็นกระดูก!”

“หมอทหารใช้เปลหามตัวเขาออกไป แต่หลังจากที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เด็กคนนี้ก็กลิ้งลงจากเปลหาม!”

“เขาใช้แขนที่หักของเขาคลานกลับไปที่แนวหน้า เล็บของเขาขูดลงไปในโคลนจนเป็นรอยเลือด แล้วตะโกนว่า ‘ผมไม่ไป! ผมยังสู้ได้!’”