ตอนที่ 76
บทที่ 76: ลูกชายของผมกล้าหาญในการต่อสู้หรือไม่?
minibunny · 5,755 ตัวอักษร
“หลังจากที่พูดประโยคสุดท้ายจบ เสี่ยวชวนก็เอียงหัวไปด้านหนึ่งและหลับตาลงอย่างช้า ๆ”
“เสี่ยวชวน!”
“เสี่ยวชวน—!”
“ไม่ว่าข้ากับหัวหน้ากองร้อยจะตะโกนเรียกอย่างไร เด็กคนนั้นที่เคยพูดว่าอยากขี่แพนด้าไปโรงเรียน และเด็กคนที่อยากจะชิมอาหารอร่อยทั่วประเทศ ก็ไม่มีทางตอบกลับมาอีกแล้ว”
“เสี่ยวชวน...เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง!”
“แต่ชีวิตของเขาก็จบลงในปีนั้น เสียสละไปที่ภูเขาหมวกดำ!”
“หลังจากนั้นข้ากับหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็ช่วยกันแบกศพของเสี่ยวชวนกลับมาที่ค่ายทหาร!”
เมื่อพูดถึงประโยคนี้ เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งก็แผ่วลง
ในจัตุรัสไม่มีใครพูดอะไรเลย
แขกหลายคนตาแดงก่ำ บางคนใช้มือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงร้องไห้
เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนอยู่ที่นั่น น้ำตาของเขาไหลลงมาบนใบหน้าอย่างควบคุมไม่ได้
ที่ข้างหูของเขาเหมือนกับว่าเขาได้ยินคำพูดสุดท้ายของท่านอาจารย์เสี่ยวชวน—
“พ่อแม่ครับ...หลิวเว่ยกั๋วคนนี้...ไม่ได้ทำให้พวกท่านอับอายเลยครับ!”
ใช่แล้ว ไม่ได้อับอายเลย!
หลิวเว่ยกั๋วไม่ได้อับอาย!
เย่ว์ฉางหลงไม่ได้อับอาย!
จ้าวเหมิงเซิ่งไม่ได้อับอาย!
กองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าไม่ได้อับอาย!
ดินแดนที่พวกเขาปกป้องด้วยชีวิตก็ยังคงยิ่งใหญ่!
แผ่นดินที่พวกเขารดน้ำด้วยเลือดก็ยังคงสงบสุข!
ในไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยเทียนและดอกไม้
【เสี่ยวชวน! หลิวเว่ยกั๋ว! ข้าจะจำชื่อนี้ไว้...】
【เขาไม่ได้ทำให้พ่อแม่ต้องอับอาย! เขาคือความภาคภูมิใจของทุกคน!】
【ดินแดนที่ยิ่งใหญ่ ห้ามยอมแพ้แม้แต่คืบเดียว! นี่แหละทหารของเรา...】
【ขอแสดงความเคารพแก่วีรบุรุษหลิวเว่ยกั๋ว! ขอแสดงความเคารพแก่กองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า!】
【ไม่มีอะไรที่สงบสุขหรอก! ก็แค่มีคนกำลังแบกรับภาระแทนพวกเรา! วันนี้ข้าได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำนี้แล้ว!】
【ขอแนะนำให้ใส่เรื่องราวของเสี่ยวชวนไว้ในหนังสือเรียน เพื่อให้ทุกคนได้จดจำเขา!】
【ทุกคนมามอบดอกไม้ให้เขาเถอะ!】
หลังจากนั้นไม่นาน จ้าวเหมิงเซิ่งก็ยกมือขึ้นเช็ดหน้าแล้วเล่าเรื่องราวต่อ:
“วันที่เราชนะสงครามที่ภูเขาหมวกดำ เรากลับมาที่ค่ายทหาร ผู้บังคับบัญชาได้มอบเหรียญกล้าหาญให้พวกเราด้วยตัวเอง”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นพิเศษ เพราะเขาสามารถบุกเข้าไปในพื้นที่ของศัตรูได้ และทำลายศัตรูไปกว่าสองร้อยคน ซึ่งเป็นรากฐานสำหรับชัยชนะ”
“ข้าได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นหนึ่ง ส่วนเสี่ยวชวน...ก็ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นหนึ่ง”
“พิธีมอบเหรียญยิ่งใหญ่มาก มีเสียงกลองและเสียงเพลงดังไปทั่ว แต่ก็ไม่มีใครในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าที่ยิ้มออกมาได้เลย”
“ในอีกไม่กี่วันต่อมาก็เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด!”
“เพราะเราต้องโทรไปบอกครอบครัวของทหารที่เสียสละเพื่อมารับเหรียญกล้าหาญ เงินค่าสินไหมทดแทน และ...อัฐิ”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งหยุดลง ราวกับว่าเขากำลังกลืนน้ำตาที่ขมขื่น
“ทุกสายโทรศัพท์ หัวหน้ากองร้อยเย่ว์เป็นคนโทรเอง”
“ข้าเคยเห็นเขาซึ่งเป็นคนที่แข็งแกร่งมากในสนามรบ แต่เมื่อวางสายแล้ว เขาก็จะไปแอบร้องไห้อยู่หลังเต็นท์”
“‘สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าท่านคือญาติของ...ใช่ไหมครับ? ผมคือหัวหน้ากองร้อยของเขา เย่ว์ฉางหลงครับ’”
“‘ลูกชายของท่าน...ได้เสียสละไปในสนามรบแล้วครับ...เขาคือวีรบุรุษ...’”
“ทุกคำพูดเหมือนมีดที่กำลังคว้านเนื้อของเขาออกมา”
“แต่ครอบครัวของเสี่ยวชวนพวกเราไม่สามารถติดต่อได้เลย”
“ในแฟ้มข้อมูลของเขาระบุที่อยู่ที่ไม่ชัดเจน และเบอร์โทรศัพท์ก็ไม่สามารถติดต่อได้ แต่หัวหน้ากองร้อยเย่ว์บอกว่าต่อให้ต้องค้นหามณฑลเสฉวนทั้งหมด ก็ต้องหาครอบครัวของเสี่ยวชวนให้เจอ”
“ในขณะที่เรากำลังจะออกเดินทางไปหา เราก็พบว่าแฟ้มข้อมูลของเสี่ยวชวนมีอะไรที่ ‘พิเศษ’!”
“ในช่องของพ่อแม่ระบุว่า ‘ความลับ’ สองคำนี้”
“พวกเราตกตะลึงไปหมด ไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้ในแฟ้มข้อมูลของทหารธรรมดา”
“พวกเราจึงรอห้าวันเต็ม และในคืนวันที่ห้าโทรศัพท์ของค่ายทหารก็ดังขึ้น”
“ทหารสื่อสารตะโกนว่า: ‘หัวหน้ากองร้อยครับ! ญาติของเสี่ยวชวนมาแล้วครับ’ ถ้วยน้ำของหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็ร่วงลงบนพื้นเสียงดัง ‘โครม’ แล้วเขาก็รีบพาพวกเราวิ่งไปที่หน้าประตู”
“ข้าวิ่งตามหลังหัวหน้ากองร้อยไป และรู้สึกตื่นเต้นและเศร้า แต่เมื่อไปถึงประตู เราก็เห็นแค่ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น”
“เธอสวมชุดเรียบ ๆ ที่ดูธรรมดา แต่ก็สะอาดมาก จากรูปร่างหน้าตาแล้วดูไม่เหมือนชาวนาธรรมดา และมีออร่าของคนที่อ่านหนังสือมา”
“หน้าตาของเธออยู่ในช่วงสี่สิบ แต่ผมของเธอกลับขาวไปหมด”
“ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอคงจะเสียใจกับการเสียสละของเสี่ยวชวนจนผมขาวไปหมดในชั่วข้ามคืน”
“‘พี่ครับ! ท่านคือ...’ หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ถูมือไปมาและเสียงของเขาก็สั่น ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า: ‘ฉันคือแม่ของหลิวเว่ยกั๋ว’”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง หลังของเขาเหยียดตรง: ‘ขอโทษนะครับ! ผมดูแลเว่ยกั๋วได้ไม่ดี! ท่านต้องการอะไรก็บอกผมมาได้เลยครับ ผมจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อทำให้ได้!’”
“ผู้หญิงคนนั้นส่ายหัว ดวงตาของเธอแดงก่ำ: ‘หัวหน้ากองร้อยคะ! ฉันแค่อยากจะรู้ว่าลูกชายของฉันกล้าหาญในการต่อสู้หรือไม่?’”
“เมื่อคำถามนี้หลุดออกมา น้ำตาของพวกเราที่อยู่ในที่นั้นก็ไหลออกมาไม่หยุด”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์เช็ดหน้าของเขาแล้วพูดด้วยเสียงที่ดังราวกับกำลังตะโกน: ‘สหายหลิวเว่ยกั๋วกล้าหาญในการต่อสู้มาก! เขาเป็นทหารที่กล้าหาญที่สุดที่ผมเคยเจอมา!’”
“ผู้หญิงคนนั้นก็อดใจไว้ไม่ไหวและเอามือปิดปากร้องไห้ เสียงร้องไห้ของเธอไม่ได้ดังมาก แต่เหมือนแส้ที่กำลังฟาดไปที่หัวใจของพวกเราทุกคน”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์หยิบจดหมายที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า: ‘นี่คือจดหมายลาตายที่เว่ยกั๋วเขียนไว้ก่อนที่จะเสียสละ เขาฝากให้ผมมอบมันให้ท่านครับ’”
“ผู้หญิงคนนั้นรับจดหมายมา แต่นิ้วของเธอสั่นจนไม่สามารถแกะออกได้”
“แล้วหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็ถาม: ‘พี่ครับ! แล้วพ่อของเสี่ยวชวนล่ะครับ? ทำไมถึงไม่มาด้วย?’”
“ผู้หญิงคนนั้นเช็ดน้ำตา: ‘เขา...เขาไปที่สุสานทหารแล้ว’”
“พวกเราก็รีบพาเธอไปที่สุสานทหาร ในตอนนั้นเป็นเวลากลางคืนและไม่มีใครอยู่เลย”
“พวกเราเห็นแผ่นหลังที่งอของชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพของเสี่ยวชวนแต่ไกล”
“เมื่อเข้าไปใกล้แล้วพวกเราก็เห็นว่าเขาเป็นชายชราผมขาวที่สวมชุดทหารเก่า ๆ”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์รีบเดินเข้าไปแล้วยื่นเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งในมือของเขาให้: ‘ลุงครับ! นี่คือเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งของสหายหลิวเว่ยกั๋วครับ’”
“ชายชราหันกลับมาอย่างช้า ๆ และจัดเสื้อผ้าของเขาให้เรียบร้อย แล้วก็ยื่นมือออกไปรับเหรียญกล้าหาญอย่างเคารพ”
“แสงจันทร์ส่องไปบนใบหน้าของเขา และพวกเราก็ได้เห็นรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก”
“ในตอนนั้นข้าที่ยืนอยู่ข้างหลังหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ เมื่อข้าได้เห็นใบหน้าของชายชราแล้ว ข้าก็ยืนนิ่งไปหมด”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์อาจจะไม่รู้จัก แต่ข้าเคยเห็นใบหน้าในตำราเรียนของโรงเรียนทหาร!”
“ข้ายืนตรงแล้วทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง เสียงของข้าสั่นเครือ: ‘ผู้บัญชาการหลิวครับ! ท่าน...ท่านคือพ่อของเสี่ยวชวน...’”
“ใช่แล้ว! ชายชราที่ยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพของเสี่ยวชวนคือผู้บัญชาการหลิวของกองบัญชาการทหารมณฑลเสฉวนในตอนนั้น!”
“คือผู้บัญชาการหลิวที่ถูกเรียกว่า ‘จิตวิญญาณแห่งเหล็กและเลือด’!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น