บทที่ 77: เย่ว์ฉางหลงทำร้ายผู้หญิงงั้นหรือ? เป็นอาชญากรที่ชั่วร้ายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด?

“ผู้บัญชาการหลิวมองหน้าผมแล้วพยักหน้า เสียงของเขาก็แหบแห้ง: ‘หลิวเว่ยกั๋ว เป็นลูกชายคนเดียวของข้า’”

“เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ข้ากับหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็ตกตะลึงไปหมด”

“ไม่มีใครคิดเลยว่าเสี่ยวชวนที่เคยพูดว่าตัวเองขี่แพนด้าไปโรงเรียน และเคยพูดว่าตัวเองอยากจะชิมอาหารอร่อยทั่วประเทศ ที่แท้แล้วเป็นลูกชายคนเดียวของผู้บัญชาการหลิว!”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์อ้าปากค้างและไม่สามารถพูดอะไรได้ สุดท้ายเขาก็รีบทำความเคารพให้ผู้บัญชาการหลิว น้ำตาของเขาก็ไหลลงมาบนใบหน้า: ‘ท่านผู้บัญชาการครับ! ผมดูแลเว่ยกั๋วได้ไม่ดี...เขาพูดคำสุดท้ายว่าพ่อแม่ครับ! หลิวเว่ยกั๋วคนนี้ไม่ได้ทำให้พวกท่านต้องอับอายเลยครับ!’”

“เมื่อผู้บัญชาการหลิวได้ยินดังนั้น เขาก็กำเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งไว้ในมือแน่น”

“เขาหันกลับไปมองที่ป้ายหลุมศพของเสี่ยวชวน แล้วพูดกับหัวหน้ากองร้อยเย่ว์เบา ๆ ว่า: ‘ไม่ต้องโทษท่านหรอก ตั้งแต่วันแรกที่เขาสวมชุดทหาร ข้าก็ได้บอกเขาแล้วว่าในพจนานุกรมของทหารไม่มีคำว่ายอมแพ้’”

“‘เขาบอกว่าเขาอยากไปที่ที่อันตรายที่สุด อยากเหมือนข้าในตอนยังหนุ่มที่ไปต่อสู้ในสนามรบ’”

“‘ข้าบอกว่าดี! ข้าจะรอวันชนะของเจ้า’”

“เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของผู้บัญชาการหลิวก็สั่นเครือ: ‘แต่สิ่งที่ข้าได้รับคืออัฐิของเว่ยกั๋ว...’”

“ผู้บัญชาการหลิวยกมือขึ้นและลูบไปบนป้ายหลุมศพที่มีชื่อ ‘หลิวเว่ยกั๋ว’: ‘แต่ข้าก็ไม่เสียใจ เว่ยกั๋วคือลูกชายของข้า และเป็นลูกชายของประเทศ เขาคือความภาคภูมิใจของข้าไปตลอดชีวิต!’”

“พูดจบ ผู้บัญชาการหลิวก็ร้องไห้ออกมา เขาทำความเคารพไปที่หลุมศพของเสี่ยวชวน!”

“การทำความเคารพนั้นใช้เวลานานมาก จนกระทั่งแขนของเขาเริ่มสั่นถึงได้ค่อย ๆ เอาลงมา”

“แม่ของเสี่ยวชวนยืนอยู่ข้าง ๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากของเธอและน้ำตาของเธอก็ไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ”

ในตอนนี้ ผู้ชมในไลฟ์สดก็ตื่นเต้นอย่างมาก ข้อความก็ไหลไปอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น

【โอ้พระเจ้า! การพลิกผันนี้มันน่าตกใจเกินไปแล้ว! เสี่ยวชวนเป็นลูกชายของผู้บัญชาการทหารงั้นหรือ?!】

【ไม่แปลกใจเลยที่ในแฟ้มข้อมูลของเขาถึงเป็นความลับ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!】

【ในฐานะที่เป็นคนเสฉวน ข้าต้องบอกเลยว่าผู้บัญชาการหลิวคือความภาคภูมิใจของพวกเรา! เมื่อตอนนั้นเขาต่อสู้กับญี่ปุ่นเป็นเวลาสามวันสามคืนจนสามารถทำลายแนวป้องกันของศัตรูได้ และจิตวิญญาณของเขาไม่ได้มาจากการพูดคุย!】

【ข้าจำได้ว่าปู่ของข้าเคยพูดว่าเมื่อผู้บัญชาการหลิวต่อสู้ แขนของเขาถูกยิงจนทะลุ แต่เขาก็ยังเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป แล้วก็ตะโกนว่า ‘ทหารเสฉวนไม่เคยถอย’！】

【พ่อเป็นวีรบุรุษ ลูกชายก็เป็นวีรบุรุษ!】

【คำพูดที่ว่า ‘ข้าแค่อยากรู้ว่าลูกชายของข้ากล้าหาญในการต่อสู้หรือไม่?’ มันน่าสะเทือนใจมาก!】

【เสี่ยวชวนไม่ได้ทำให้พ่อแม่ต้องอับอาย และไม่ได้ทำให้ประเทศต้องอับอาย! เขาคือวีรบุรุษตัวจริง!】

จำนวนคนดูในไลฟ์สดได้เพิ่มขึ้นเป็นล้านคนแล้ว

หลายคนตกใจกับฐานะของเสี่ยวชวน และรู้สึกสะเทือนใจกับความภักดีต่อชาติของผู้บัญชาการหลิว

ในจัตุรัส

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังขึ้นอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่สามารถเจาะทะลุหัวใจของคนได้

“หลังจากนั้นข้าถึงได้รู้ว่าตอนที่เสี่ยวชวนสมัครเป็นทหาร ผู้บัญชาการหลิวได้ต่อต้านเขา ไม่ใช่เพราะกลัวเขาจะลำบาก แต่กลัวว่าเขาจะได้รับอันตรายในสนามรบ”

“แต่เสี่ยวชวนพูดว่า: ‘พ่อครับ! ในตอนนั้นท่านก็สามารถไปสนามรบได้ แล้วทำไมผมจะไปไม่ได้? ท่านมักจะพูดว่าหน้าที่ของทหารคือการปกป้องประเทศชาติ แล้วคำพูดนี้พูดแค่ให้คนอื่นฟังงั้นหรือ?’”

“ผู้บัญชาการหลิวเงียบไปสามวัน สุดท้ายเขาก็ให้ชุดทหารกับเขา: ‘จำไว้ว่าเมื่อเจ้าเข้าไปในกองทัพแล้ว ห้ามพูดชื่อของข้าเด็ดขาด จะเป็นทหารที่ดีได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้า’”

“เสี่ยวชวนก็ได้นำคำพูดนี้ติดตัวไป แล้วเข้าไปในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า จากเด็กใหม่ที่ไม่มีความรู้อะไร กลายเป็นนักรบที่กล้าหาญที่สุดในสนามรบ!”

“หลังจากสงครามที่ภูเขาหมวกดำจบลง ผู้บัญชาการหลิวได้ยื่นใบลาออกจากตำแหน่ง”

“บางคนบอกว่าเขาเสียใจที่ลูกชายของเขาเสียสละ”

“แต่ข้ารู้ว่าไม่!”

“เขาเขียนในใบลาออกว่า: ‘ลูกชายของข้าใช้ชีวิตของเขาเพื่อบอกข้าว่าการปกป้องประเทศชาติไม่ใช่แค่คำพูด แต่ต้องใช้เลือดและชีวิตเพื่อทำตาม ตอนนี้ข้าแก่แล้ว ควรจะปล่อยให้คนหนุ่มสาวเข้ามาทำหน้าที่แทน เพื่อที่พวกเขาจะได้ปกป้องดินแดนนี้เหมือนลูกชายของข้า’”

“ในตอนนั้นข้าถึงได้เข้าใจว่าความภักดีต่อประเทศคืออะไร”

“ไม่ใช่แค่การตะโกนคำขวัญ ไม่ใช่แค่การได้รับเหรียญกล้าหาญ แต่เหมือนเสี่ยวชวน ที่รู้ว่าสงครามอันตราย แต่ก็ยังกล้าที่จะต่อสู้”

“เหมือนผู้บัญชาการหลิวและภรรยา ที่รู้ว่าอาจจะเสียลูกชายไป แต่ก็ยังคงสนับสนุนให้เขาไปปกป้องประเทศ”

จ้าวเหมิงเซิ่งกวาดสายตาไปทั่วจัตุรัส แล้วหยุดที่เย่ว์เสี่ยวเฟย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“เรื่องราวของเสี่ยวชวนไม่ใช่แค่เรื่องเดียว”

“ในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าของเรา และในกองทัพของประเทศมังกรทั้งหมด มี ‘เสี่ยวชวน’ หลายล้านคน”

“พวกเขาอาจจะมาจากครอบครัวธรรมดา หรือเป็นลูกหลานของทหาร แต่เมื่อพวกเขาสวมชุดทหารแล้ว พวกเขาก็มีเพียงชื่อเดียว—นักรบ”

“สิ่งที่พวกเขาปกป้องด้วยชีวิต ไม่ใช่แค่แผ่นดิน แต่เป็นโลกที่สงบสุขของพวกเรา!”

“แต่ในตอนนี้ พ่อลูกตระกูลเกาบอกว่าหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ของข้าเป็นอาชญากร และไม่สมควรได้รับความเคารพ?”

“แต่ในใจของข้า ในใจของทุกคนในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า ในใจของผู้บัญชาการหลิวและภรรยาของเขา ในใจของคนหลายล้านคนที่รู้เรื่องราวนี้—”

“หลิวเว่ยกั๋วคือวีรบุรุษ!”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์คือวีรบุรุษ!”

“ทหารที่เสียสละเพื่อปกป้องประเทศชาติทุกคนคือวีรบุรุษ!!!”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังราวกับฟ้าร้องและสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งงาน

ทุกคนรู้สึกว่าเลือดของพวกเขาเดือดพล่าน

เย่ว์เสี่ยวเฟยรู้สึกว่าเลือดในกายของเขาแทบจะเดือดแล้ว

“หึ!”

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหัวเราะเยาะที่ไม่เข้ากับบรรยากาศดังขึ้น

เกาเทียนสงถือโทรศัพท์ที่หน้าจอแตกออกมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่น่ารังเกียจ

“ท่านเทพสงครามจ้าวครับ ผมต้องยอมรับว่าเรื่องราวของท่านยอดเยี่ยมมาก!”

“การกระทำของเย่ว์ฉางหลงในสนามรบสมควรได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นพิเศษ!”

“แต่—วีรกรรมก็ไม่สามารถลบล้างความผิดได้!”

“วีรบุรุษจะไม่ทำผิดงั้นหรือ? ไม่แน่หรอก!”

“และข้าก็เพิ่งได้รับข่าวล่าสุดจากลูกน้องของข้า!”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ที่ท่านบอกว่าเป็นวีรบุรุษคนนั้นเคยทำผิดร้ายแรงและถูกลงโทษ!”

“และข้อหาของเขาคือ—ทำร้ายผู้หญิง!”

“จากข้อมูลที่บันทึกไว้ เย่ว์ฉางหลงทำความผิดหลังจากสงครามที่ภูเขาหมวกดำจบลงไม่นาน! และเขาก็ถูกกักขังเป็นเวลาหนึ่งเดือนเพราะเรื่องนี้!”

“ท่านเทพสงครามจ้าวครับ! ท่านจะแก้ตัวให้เขาว่าอย่างไร?!”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามนี้

จ้าวเหมิงเซิ่งไม่เพียงแต่ไม่แก้ตัว แต่กลับพูดสิ่งที่น่าตกใจออกมา

“ทำร้ายผู้หญิงงั้นหรือ?”

“โอ้! เรื่องนั้นเอง!”

“ถ้าจะให้ข้าพูดแล้วล่ะก็ หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ทำได้ดีมาก! และเบามือเกินไปด้วยซ้ำ! ถ้าข้าอยู่ที่นั่น ข้าคงจะยิงผู้หญิงคนนั้นทิ้งไปแล้ว!!!”