บทที่ 78: จดหมายบอกเลิก!

แขกในงานต่างพูดคุยกัน สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสับสน

วีรบุรุษที่สละชีพในสนามรบ จะไปมีความเกี่ยวข้องกับเรื่อง “ทำร้ายผู้หญิง” ได้อย่างไร?

ข้อความในไลฟ์สดก็แบ่งออกเป็นสองฝ่ายและเถียงกันไม่หยุด

【วีรบุรุษสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบงั้นหรือ? การทำร้ายผู้หญิงไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ถูกต้อง!】

【ผลงานก็คือผลงาน ความผิดก็คือความผิด ไม่สามารถล้างความผิดของเขาได้เพียงเพราะเขาเป็นวีรบุรุษ!】

【ข้าไม่เชื่อว่าหัวหน้ากองร้อยเย่ว์จะทำร้ายคนโดยไม่มีเหตุผล! เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ!】

【คำพูดของคนอย่างเกาเทียนสงจะเชื่อได้หรือ? บางทีเขาอาจจะตั้งใจใส่ร้าย!】

【รอท่านเทพสงครามจ้าวอธิบาย! ข้าเชื่อว่าเรื่องนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้น!】

แต่เกาเทียนสงมองดูข้อมูลที่ลูกน้องของเขาส่งมาด้วยความโกรธ

“จะบอกอะไรให้—เย่ว์ฉางหลงไม่ได้ทำร้ายแค่ผู้หญิง แต่ยังทำร้ายนักเรียนที่เรียนเก่งด้วย! ถ้ากองบัญชาการทหารไม่ปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ เขาคงจะต้องติดคุกไปนานแล้ว! คนแบบนี้จะคู่ควรกับคำว่าวีรบุรุษหรือไง?”

“หุบปาก!”

จ้าวเหมิงเซิ่งมองเขาอย่างเย็นชา: “ในเมื่อแกพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว วันนี้ข้าก็จะเล่าเรื่องในตอนนั้นให้ฟังอย่างละเอียด!”

“ตอนนั้นหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ลงมือก็ไม่ใช่เพราะตัวเอง แต่เป็นเพื่อผู้กองหน่วยสาม—หวังเถี่ยหนิว”

“ผู้กองหน่วยสามไม่ได้เรียนหนังสือมากนัก จบแค่ชั้นประถม แต่เขามีพรสวรรค์ที่จะเป็นทหาร”

สายตาของจ้าวเหมิงเซิ่งมองไปที่ระยะไกล ราวกับว่าเขากำลังมองดูชายผิวคล้ำ

“ในสนามฝึกเขาคือต้นแบบในการฝึกซ้อม สามารถวิ่งยี่สิบกิโลเมตรได้เร็วกว่าที่สองเป็นครึ่งรอบ และเขาให้ความสำคัญกับพี่น้องมาก เขาเก็บขนมปังของเขาไว้ให้ทหารใหม่”

“ก่อนที่ผู้กองหน่วยสามจะเข้ากองทัพ เขามีแฟนชื่อหยวนหยวน”

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนแรกในหมู่บ้านที่สอบติดโรงเรียนแพทย์ หน้าตาของเธอดูสะอาด และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ผู้กองหน่วยสามรักเธอมาก และใช้เงินทั้งหมดที่เขามีเพื่อเป็นค่าสินสอด”

“ในวันหมั้นเขาพูดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำว่า: ‘ข้า หวังเถี่ยหนิว เป็นคนบ้านนอก การที่ได้แต่งงานกับหยวนหยวนก็เหมือนกับได้โชคลาภก้อนใหญ่แล้ว’”

“ผู้กองหน่วยสามในกองทัพใช้ชีวิตอย่างประหยัด เสื้อผ้าก็ซ่อมแล้วซ่อมอีก แต่เขาก็ยังส่งเงินกลับบ้านทุกเดือน”

“หยวนหยวนบอกว่าเธออยากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาไม่มีปัญหาอะไรเลย: ‘สอบสิ! ต่อให้ต้องขายบ้านขายทรัพย์สินทั้งหมดก็จะส่งแกเรียน! ในอนาคตครอบครัวของข้าก็จะมีคนได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว!’”

“เมื่อครึ่งเดือนก่อนสงครามที่ภูเขาหมวกดำจะเริ่มต้น ทหารสื่อสารในกองร้อยกลายเป็นคนที่งานยุ่งที่สุด”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน และเต็มไปด้วยความโกรธที่อัดอั้น

“ทุกวันมีจดหมายมากมายถูกส่งมา บางฉบับเป็นจดหมายจากพ่อแม่ที่เตือนให้ ‘ระวังตัว’ แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นจดหมายบอกเลิกจากสาว ๆ”

“ข้ายังจำคำพูดที่อยู่ในจดหมายเหล่านั้นได้”

จ้าวเหมิงเซิ่งหลับตาลง ราวกับกำลังอดทนกับความเจ็บปวด

“อาปิงคะ! ตอนนี้พวกเรายังอายุน้อย เราควรจะมุ่งมั่นกับการทำงานก่อน อย่าเพิ่งติดต่อกันเลยนะคะ”

“จู้จื่อ! พ่อกับแม่ของฉันไม่ยอมให้ฉันคบกับทหาร พวกเขาบอกว่ามันอันตรายมาก พวกเรา...จบกันเถอะนะคะ”

“ต้าหยง! ฉันไม่อยากเป็นม่าย และไม่อยากถูกคนอื่นพูดว่าฉันฆ่าสามี ถ้าแกรักฉันจริง ๆ ก็อย่าติดต่อกันอีกเลยนะ”

“จดหมายเหล่านั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของพี่น้องทุกคน”

“บางคนกำจดหมายไว้แน่นแล้วเขวี้ยงลงบนพื้น บางคนนั่งสูบบุหรี่อยู่ในมุมหนึ่ง ดวงตาของพวกเขาก็แดงก่ำเหมือนกระต่าย”

“‘ทำไมพวกเราถึงต้องมาสละชีวิตที่นี่ ในขณะที่พวกเธอมีความสุขอยู่ที่บ้าน?’ ‘ได้ยินมาว่าในเมืองมีแต่ผับ และโรงภาพยนตร์ก็เปิดหนังใหม่ทุกคืน ผู้หญิงในลานสเก็ตก็แต่งตัวสวยงามกันทุกคน...’”

“ทุกคนก็เริ่มบ่นกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่ทหารที่ดูมั่นคงก็ยังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ”

“เมื่อบรรยากาศในกองร้อยเริ่มที่จะไม่ดี ผู้กองหน่วยสามก็ทุบปืนลงบนพื้นแล้วคำรามว่า: ‘พวกแกหุบปากให้หมด!’”

“ใบหน้าที่คล้ำของเขาแดงก่ำไปหมด แล้วชี้มาที่พวกเรา: ‘พวกแกจะลืมแล้วหรือไงว่ามาที่นี่เพื่ออะไร? ในเมืองที่มีผับ โรงภาพยนตร์ และลานสเก็ต อาจจะมีน้องสาวของพวกเราอยู่! พวกเธอสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ก็เพราะพวกเรากำลังปกป้องที่นี่ไม่ใช่หรือ?’”

“‘พวกเราไม่ควรที่จะอิจฉา แต่เราควรจะภูมิใจ! รอจัดการกับศัตรูได้แล้ว ข้าจะพาพวกแกลงไปในเมือง! ข้าจะเป็นคนจ่ายค่าเข้าผับ ค่าดูหนัง และค่าตั๋วสเก็ตให้ทั้งหมด! ตอนนี้พวกแกควรเก็บอารมณ์ของตัวเองไว้แล้วตั้งใจสู้!’”

“พี่น้องทุกคนได้สติขึ้นมา และก็ไม่มีใครบ่นอีกเลย”

มุมปากของจ้าวเหมิงเซิ่งเผยรอยยิ้มที่ขมขื่น

“แต่ใครจะรู้ว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผู้กองหน่วยสามจะได้เล่นกับพวกเรา”

“ในวันที่เราต่อสู้กันที่ภูเขาหมวกดำ พวกเราถูกกองรถถังของศัตรูล้อมเอาไว้”

“ผู้กองหน่วยสามถือระเบิดไปเพื่อระเบิดรถถัง แล้วเขาก็สำเร็จ แต่ในตอนที่กำลังถอยกลับมา เขาก็เห็นทหารใหม่ที่ชื่อเสี่ยวหลี่กำลังถูกลวดหนามพันขาไว้”

“‘พวกแกรีบไป!’ หวังเถี่ยหนิวผลักพวกเรากลับไป แล้วหันหลังกลับเพื่อช่วยเขา เขาใช้มีดดาบเพื่อตัดลวดหนามออก เมื่อเขาลากเสี่ยวหลี่ออกมาได้แล้ว ระเบิดของศัตรูก็ตกมาที่ข้าง ๆ”

“ตูม! ข้าเห็นแค่ฝุ่นที่ลอยขึ้นไปบนฟ้า และหมวกทหารของผู้กองหน่วยสามก็ปลิวขึ้นไป”

เมื่อพูดถึงประโยคนี้ เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งก็สั่นเครือ และดวงตาของเขาก็แดงก่ำ

“หลังจากนั้น ผู้กองหน่วยสามก็ได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสอง และครอบครัวของเขามีเพียงแม่แก่ที่เป็นอัมพาตและหยวนหยวน”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์บอกว่าเขาจะนำอัฐิ เหรียญกล้าหาญ และเงินค่าสินไหมทดแทนไปให้ครอบครัวของผู้กองหน่วยสามด้วยตัวเอง เพื่อให้หญิงชรารู้ว่าลูกชายของเธอคือวีรบุรุษ”

“แต่ในคืนก่อนที่เราจะออกเดินทาง ทหารสื่อสารก็ถือจดหมายที่ยับยู่ยี่มา: ‘หัวหน้ากองร้อยครับ! นี่คือจดหมายของผู้กองหน่วยสามที่ส่งมาเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว แต่ถูกทับเอาไว้ในกล่องครับ’”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์รับจดหมายมาด้วยมือที่มั่นคง แต่เมื่อเขาได้เห็นคำแรก สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดไปหมด”

“ข้าสงสัยมาก เลยไปแอบดู—”

【ถึงพี่เถี่ยหนิว】

【หนูสอบติดมหาวิทยาลัยแล้วนะคะ! คุณครูกับเพื่อน ๆ ที่นี่ดีกับหนูมาก แต่การเรียนก็ยากมากเลยค่ะ ทุกวันงานเยอะจนแทบไม่มีเวลาทำอะไรเลย】

【หนูมีเรื่องจะบอกพี่เรื่องหนึ่ง ห้ามโกรธหนูนะคะ! หนูคิดว่า...พวกเราคงจะเดินกันคนละทางแล้ว พี่อยู่ในกองทัพเพื่อปกป้องประเทศชาติ ซึ่งเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก แต่หนูต้องเรียนคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ แล้วก็ต้องอ่านบทกวีและเรียงความ บางครั้งหนูก็กลัวว่าพวกเราจะไม่มีอะไรคุยกัน】

【หัวหน้าชั้นของหนูเป็นคนดีมากค่ะ เขาเข้าใจอะไรมากมาย และมักจะชี้แนะหนูในตอนที่หนูสับสนค่ะ】

【หนู...หนูตั้งท้องกับเขาแล้วค่ะ! มันอาจจะดูแปลก ๆ นะคะ แต่หนูคิดว่าพี่รักหนูมาก และคงจะอยากเห็นหนูมีความสุขใช่ไหมคะ?】

【รอพี่กลับมาจากสงครามแล้ว พวกเราก็เลิกกันอย่างสงบเถอะนะคะ พี่ไม่ต้องเสียใจนะคะ! คนที่กล้าหาญอย่างพี่จะต้องเจอผู้หญิงที่ดีกว่าหนูแน่นอน】

【ขอให้พี่ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ แล้วก็ฆ่าศัตรูในสนามรบให้เยอะ ๆ!】

【คิดถึงพี่เสมอ หยวนหยวน】