บทที่ 79: โกรธจัดและสั่งสอนนังจิ้งจอก!

เมื่อได้ยินจดหมายบอกเลิกนี้ ทุกคนก็รู้สึกว่ากำปั้นของพวกเขาแน่นขึ้น

ข้อความในไลฟ์สดก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนคลื่น

【บัดซบ! ผู้หญิงคนนี้มันเป็นจิ้งจอกชัด ๆ! แอบคบกับคนอื่นทั้ง ๆ ที่เขากำลังสละชีวิตเพื่อชาติ?】

【ผู้กองหน่วยสามใช้ชีวิตอย่างประหยัดเพื่อส่งเธอเรียนมหาวิทยาลัย แต่เธอกลับไปทำเรื่องแบบนี้อยู่ข้างหลังงั้นหรือ?】

【“พี่รักหนูมาก คงจะอยากเห็นหนูมีความสุขใช่ไหมคะ?”—ข้าจะอ้วก! นี่มันคำพูดของคนจากนรกชัด ๆ!】

【ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ถึงได้ลงมือทำร้ายเธอ ถ้าเป็นข้าก็คงจะทำให้เธอตายไปแล้ว!】

【ผู้กองหน่วยสามน่าสงสารมาก! จนกระทั่งตายก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกหักหลัง!】

【สามัญสำนึกของคนพวกนั้นถูกหมากินไปแล้วหรือไง?】

ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด

และเรื่องราวของจ้าวเหมิงเซิ่งก็ยังคงดำเนินต่อไป

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์อ่านจดหมายจบ แล้วก็ทุบโต๊ะ: ‘ข้าอยากจะลากไอ้ชายหญิงชั่วสองคนนั้นไปที่หน้าหลุมศพของผู้กองหน่วยสาม แล้วให้พวกมันคุกเข่าขอโทษ!’”

“แต่ในที่สุดเขาก็อดทนเอาไว้ เขาบอกว่าผู้กองหน่วยสามคือวีรบุรุษ และไม่สามารถให้คนแบบนั้นมาทำให้มือของเขาสกปรกได้ อีกอย่างผู้กองหน่วยสามกับหยวนหยวนก็แค่หมั้นกัน และยังไม่ได้แต่งงานกันตามกฎหมาย พวกเขาก็ยังไม่ได้เป็นสามีภรรยาที่แท้จริง”

“ในเช้าวันรุ่งขึ้น หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็ถือเหรียญกล้าหาญชั้นสองและหีบอัฐิของผู้กองหน่วยสาม แล้วก็เอาเงินค่าสินไหมทดแทนไปที่บ้านเกิดของเขา”

“หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ในหุบเขา มีถนนที่ขรุขระ และแม่แก่ที่เป็นอัมพาตที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินเสียงและพยายามที่จะลุกขึ้นมา: ‘นั่น...นั่นใช่เถี่ยหนิวกลับมาแล้วหรือ?’”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์วางหีบอัฐิลงบนโต๊ะ แล้วทำความเคารพด้วยน้ำตา: ‘คุณป้าครับ! สหายหวังเถี่ยหนิว ผู้กองหน่วยสาม ได้เสียสละอย่างกล้าหาญในสงครามที่ภูเขาหมวกดำ และได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์ชั้นสองครับ’”

“หญิงชราลูบไปที่หีบอัฐิแล้วร่างกายของเธอก็สั่น น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาไม่หยุด: ‘ลูกชายของแม่! ทำไมลูกถึงจากแม่ไปแบบนี้...’”

“เธอร้องไห้ตลอดทั้งเช้าจนเสียงแหบแห้ง สุดท้ายเธอก็แค่กอดหีบอัฐิไว้แล้วพึมพำกับตัวเอง: ‘แม่ไม่โทษลูกหรอกนะ แม่รู้ว่าลูกทำเพื่อประเทศชาติ...’”

“ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากหน้าบ้าน”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งก็เย็นลงทันที

“หยวนหยวนกลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้ว แถมยังมีชายสวมแว่นตาเดินจับมือกับเธอ ใบหน้าของพวกเขายิ้มอย่างมีความสุข เมื่อเธอเห็นหัวหน้ากองร้อยเย่ว์แล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็แข็งค้าง”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์บอกเธอว่า: ‘สหายหวังเถี่ยหนิวเสียสละไปแล้ว!’”

“หยวนหยวนรีบปล่อยมือจากชายคนนั้นแล้ววิ่งไปที่เตียง แล้วก็กอดหีบอัฐิของผู้กองหน่วยสามไว้แน่น แล้วก็ร้องไห้ออกมา: ‘พี่เถี่ยหนิว! ทำไมพี่ถึงทิ้งหนูไป! แล้วหนูจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร!’”

“เธอร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด และสั่นไปทั้งตัวจนชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องก็พากันร้องไห้”

“แต่หัวหน้ากองร้อยเย่ว์มองเธออย่างเย็นชา: ‘อย่ามาแสดง! แกไม่รู้สึกขยะแขยงตัวเองบ้างหรือ?’”

“หยวนหยวนหยุดร้อง แล้วเงยหน้ามองหัวหน้ากองร้อยเย่ว์: ‘ทำไมท่านถึงพูดกับหนูแบบนี้? ความสัมพันธ์ของหนูกับผู้กองหน่วยสามดีขนาดไหน...’”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ยิ้มเยาะแล้วเปิดเผยคำโกหกของเธอ: ‘ความสัมพันธ์ดีเหรอ? ดีขนาดที่ตอนที่เขาไปสนามรบ แกกำลังท้องลูกของคนอื่นแล้วเขียนจดหมายบอกเลิกงั้นหรือ?’”

“สีหน้าของหยวนหยวนซีดเผือดลงในทันที ดวงตาของเธอก็หลบหลีกแล้วไม่กล้ามองเขา”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ไม่อยากจะพูดไร้สาระกับเธออีกต่อไป เขาหันไปพูดกับแม่ของผู้กองหน่วยสาม: ‘คุณป้าครับ! พวกเราต้องไปแล้วครับ กองทัพมีภารกิจอื่น นี่คือเงินค่าสินไหมทดแทน ท่านรับไว้ให้ดีนะครับ! หลังจากนี้จะมีเงินช่วยเหลือส่งมาให้ท่านทุกเดือนครับ’”

“เมื่อเขาเดินไปถึงหน้าประตู หยวนหยวนก็รีบวิ่งมาขวางเขา: ‘หัวหน้ากองร้อยครับ! เงินค่าสินไหมทดแทนและเงินช่วยเหลือเป็นของหนูค่ะ!’”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ขมวดคิ้วแล้วถาม: ‘นี่คือสิ่งที่ผู้กองหน่วยสามแลกมาด้วยชีวิต! มันควรจะเป็นของแม่ของเขา’”

“‘ฉันคือภรรยาของพี่เถี่ยหนิว!’ หยวนหยวนลูบไปที่หน้าท้องของเธอ: ‘ฉันกำลังท้องลูกของเขาอยู่ เงินนี้จึงเป็นของฉัน!’”

“แม่ของผู้กองหน่วยสามได้ยินดังนั้น เธอก็พยายามพยุงตัวขึ้นมาบนเตียง แล้วพูดกับหัวหน้ากองร้อยเย่ว์: ‘หัวหน้ากองร้อยคะ! ในเมื่อหยวนหยวนกำลังท้องลูกของเถี่ยหนิวอยู่แล้ว เงิน...ก็ให้เธอเถอะค่ะ’”

“หญิงชราไม่เคยเรียนหนังสือมาก่อน เธอแค่รู้ว่า ‘เมื่อมีลูกแล้วก็จะมีสถานะ’ และคิดว่าหลานสำคัญกว่าทุกสิ่ง”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์มองเธอ แล้วมองหยวนหยวน ความโกรธในอกของเขาก็ไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป เขาชี้ไปที่ชายสวมแว่นตาแล้วถามหยวนหยวน: ‘แกมีความสัมพันธ์อะไรกับมัน?’”

“หยวนหยวนดูตกใจและพูดตะกุกตะกัก: ‘เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหนู หนูก็เลยให้เขามาช่วย...’”

“‘ช่วยเหรอ?’ เสียงของหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ดังราวกับฟ้าร้อง: ‘ข้าว่าไม่ใช่เพื่อนร่วมชั้นแล้วมั้ง? มันคือพ่อของเด็กในท้องของแกใช่ไหม!’”

“‘หวังเถี่ยหนิวใช้เงินเพื่อส่งแกเรียนมหาวิทยาลัย แต่แกกลับใช้เงินของเขาไปเลี้ยงคนอื่น! เขาไปต่อสู้อย่างหนักที่แนวหน้า แต่แกกลับตั้งท้องลูกของคนอื่น! หวังเถี่ยหนิวทำผิดอะไรกับแก?!’”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็หันไปพูดกับชาวบ้านที่กำลังดู: ‘พวกท่าน! มีใครที่พ่อหรือพี่ชายกำลังต่อสู้ที่แนวหน้าอยู่บ้าง? พวกเขาใช้ชีวิตเพื่อมอบความสงบสุขให้กับพวกเรา ไม่ได้ให้พวกเรามาหักหลังกัน!’”

“หยวนหยวนกลัวจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ ริมฝีปากของเธอสั่นจนพูดอะไรไม่ออก”

“ส่วนชายสวมแว่นตาก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อขวางหยวนหยวนไว้ แล้วชี้หน้าหัวหน้ากองร้อยเย่ว์: ‘แกพูดเรื่องอะไร? พูดใส่ร้าย! มีหลักฐานหรือเปล่า?’”

“‘หลักฐานเหรอ?’ หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ยิ้มเยาะ แล้วหยิบจดหมายที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋า: ‘ดี! ข้าจะให้แกได้ดูหลักฐาน!’”

“เขาเปิดจดหมายออก แล้วก็อ่านให้ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ฟัง: ‘ถึงพี่เถี่ยหนิว...หนูตั้งท้องกับเขาแล้ว...รอพี่กลับมาจากสงครามแล้ว พวกเราก็เลิกกันเถอะนะคะ...’”

“ทุกคำพูดเหมือนแส้ที่ฟาดไปที่ใบหน้าของหยวนหยวน ชาวบ้านได้ฟังแล้วก็เริ่มด่าเธอว่าไม่มียางอาย ตั้งท้องกับคนอื่นแล้วยังต้องการเงินค่าสินไหมทดแทนอีก!”

“เสียงด่าทอหลั่งไหลเข้ามาเหมือนคลื่น หยวนหยวนก็ล้มลงไปกองกับพื้นแล้วเริ่มโวยวาย: ‘ไม่จริง! จดหมายฉบับนี้เป็นของปลอม! เขาใส่ร้ายหนู!’”

“ชายสวมแว่นตาเห็นดังนั้น เขาก็ผิวปาก แล้วมีชายฉกรรจ์กว่าสิบคนวิ่งมาจากหมู่บ้าน แต่ละคนถือไม้ไว้ในมือเพื่อที่จะมาจัดการกับหัวหน้ากองร้อยเย่ว์”

“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์คือทหารที่แข็งแกร่งที่สุด เขาได้ฝึกฝนสิบแปดท่ามังกรดำมาแล้ว การจัดการกับนักเลงพวกนี้มันง่ายมาก”

“ใช้เวลาไม่ถึงสามนาที ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนก็ถูกล้มลงไปกองกับพื้นและร้องไห้ออกมา”

“ชายสวมแว่นตาก็ถูกต่อยจนจมูกบวม และกลัวจนฉี่ราดกางเกง!”

“หยวนหยวนกรีดร้องแล้วถอยหลังไป หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเธอ เขากำจดหมายบอกเลิกไว้แน่น และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยเปลวไฟ: ‘แกต้องการหลักฐานใช่ไหม? นี่แหละหลักฐาน!’”

“เขาตบไปที่หน้าของหยวนหยวนอย่างแรง: ‘ฉาดนี้...ข้าตบแทนผู้กองหน่วยสาม!!!’”

เมื่อได้ยินดังนั้น เสียงปรบมือก็ดังขึ้น

ข้อความในไลฟ์สดก็เปลี่ยนไป

【หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ทำได้ดีมาก! คนแบบนี้สมควรได้รับการลงโทษ!】

【นี่ไม่ใช่การทำร้ายคน! นี่คือการจัดการกับคนชั่ว!】

【ขอแสดงความเคารพแก่วีรบุรุษหวังเถี่ยหนิว! การเสียสละของเขาควรถูกจดจำไปตลอดกาล!】

【คนที่หักหลังวีรบุรุษควรถูกจารึกชื่อไว้บนอนุสาวรีย์แห่งความอับอาย!】

แต่เรื่องราวของจ้าวเหมิงเซิ่งยังไม่จบ เสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ

“แต่ใครจะคิดว่าเรื่องนี้จะบานปลายไป!”

“ฐานะของชายสวมแว่นตานั้นไม่ธรรมดาเลย!”