ตอนที่ 80
บทที่ 80: ชายที่แข็งแกร่งจะไม่มีวันขอโทษ!
minibunny · 6,092 ตัวอักษร
ไม่ธรรมดา?
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนในที่นั้นและผู้ชมในไลฟ์สดก็ตกตะลึงไปหมด
การที่จ้าวเหมิงเซิ่งพูดว่าเขาไม่ธรรมดาแล้วล่ะก็ เขาคงไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งก็ยังคงดำเนินต่อไป
“ฐานะของชายสวมแว่นตานั้นเหมือนกับคำว่า ‘สิทธิพิเศษ’ ที่สลักอยู่บนหน้าผาก!”
“พ่อของเขาเป็นผู้อำนวยการจางของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เอาแต่พูดถึงเรื่องต่างประเทศ และบูชาวัฒนธรรมต่างชาติ พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นพวก ‘ผู้รู้ที่ไร้สามัญสำนึก’!”
“ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เขาเป็นคนประเทศมังกร แต่กลับใช้สัญชาติต่างชาติ และใช้ฐานะ ‘นักเรียนต่างชาติ’ เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำด้วยคะแนนที่ต่ำมาก แถมยังได้รับทุนช่วยเหลือจากรัฐบาลเพื่อใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ ในมหาวิทยาลัย!”
“สถานะชาวต่างชาติ ลูกชายของผู้อำนวยการ และชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยชั้นนำ ในยุคนั้นถือเป็นตั๋วตายฟรี!”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“เพียงเพราะเขามีหนังสือเดินทางต่างชาติ เรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนทันที! มีคนบอกว่าหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ ‘กระทบความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ’ ซึ่งเป็นเรื่องตลกที่สุด!”
“ตอนนั้นข้าไม่ได้อยู่ที่นั่น หัวหน้ากองร้อยเย่ว์จัดการเรื่องทั้งหมดด้วยตัวเองที่บ้านเกิดของผู้กองหน่วยสาม”
“หลังจากนั้นไม่นาน คนจากสถานีตำรวจท้องถิ่นก็มาถึงแล้วใส่กุญแจมือเขาโดยไม่มีการถามไถ่”
“ในห้องสอบสวน หัวหน้าสถานีตบโต๊ะแล้วคำราม: ‘เย่ว์ฉางหลง! แกรู้ไหมว่าแกไปทำร้ายใคร? เขาคือลูกชายของผู้อำนวยการ แถมยังมีหญิงที่กำลังตั้งท้องอยู่ด้วย! แกต้องได้รับการลงโทษอย่างรุนแรง!’”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์โกรธมาก แล้วชี้ไปที่จมูกของหัวหน้าสถานีแล้วด่า: ‘คนที่ข้าทำร้ายคือคนสารเลวที่อกตัญญู! พวกมันคู่ควรกับการเป็นคนงั้นหรือ?’”
“ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังมีปากเสียงกัน ด้านนอกห้องสอบสวนก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น พวกเจ้าเดาได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งเต็มไปด้วยความอบอุ่น
“ชาวบ้านในหมู่บ้านของผู้กองหน่วยสามมากันหมด! ไม่ว่าจะเด็ก ผู้ใหญ่ หรือคนชรา ต่างก็มารวมกันอยู่ที่สถานีตำรวจ”
“แม่แก่ที่เป็นอัมพาตของผู้กองหน่วยสามถูกชายฉกรรจ์สี่คนแบกมาบนแผ่นไม้แล้วตะโกนจากระยะไกลว่า: ‘ปล่อยหัวหน้ากองร้อยเย่ว์! เขาเป็นคนดี!’”
“‘หัวหน้ากองร้อยเย่ว์แก้แค้นให้ลูกชายของพวกเรา!’”
“‘ไอ้ชายหญิงชั่วคู่นั้นสมควรได้รับการลงโทษ!’”
“‘ถ้าจะจับก็จับพวกเรา! พวกเราก็ลงมือทำร้ายคน!’”
“เสียงที่ขอความเป็นธรรมเกือบจะทำให้หลังคาสถานีตำรวจถล่มลงมา หัวหน้าสถานีกลัวจนหน้าซีด แล้วรีบโทรหาเจ้านายของเขา”
“เรื่องนี้ได้ไปถึงหูกองบัญชาการทหารของมณฑลในวันนั้น ผู้บัญชาการหวังรีบมาด้วยตัวเอง แล้วก็ด่า: ‘ไอ้พวกไร้ประโยชน์! พวกแกแยกแยะความดีความชั่วไม่ได้หรือไง?’”
“ผู้บัญชาการหวังเชิญหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ไปที่สำนักงาน: ‘ฉางหลง! ข้ารู้ว่าเจ้าโกรธ เรื่องของผู้กองหน่วยสามข้าก็ได้ยินมาแล้ว ถ้าเป็นข้าก็คงจะต่อยแรงกว่าเจ้าอีก’”
“มือของหัวหน้ากองร้อยเก่าที่ถือถ้วยชาก็ยังสั่น: ‘ท่านผู้บัญชาการครับ! ผมไม่ได้ทำผิด!’”
“‘ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ทำผิด’ ผู้บัญชาการหวังถอนหายใจ: ‘แต่ไอ้เด็กนั่นก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ซี่โครงของมันหักสามซี่ แล้วที่...นั่นก็ถูกเจ้าเตะจนไม่สามารถใช้ได้แล้ว กลายเป็นขันทีไปแล้ว ตอนนี้พ่อของมันก็ใช้อำนาจของชาวต่างชาติเพื่อขู่ว่าจะส่งเรื่องนี้ไปตัดสินในระดับนานาชาติ’”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ทุบโต๊ะ: ‘มันสมควรแล้ว! คนชั่วแบบนั้นสมควรที่จะไม่มีลูกหลานไปตลอดชีวิต!’”
“ผู้บัญชาการหวังถอนหายใจด้วยความจำใจ: ‘เจ้าไปขอโทษเขาหน่อย ขอโทษแบบเป็นพิธีก็ได้ ข้าได้คุยกับพ่อของมันแล้ว ตราบใดที่เจ้าขอโทษแล้ว เรื่องนี้ก็จะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น และเรื่องการลงโทษก็จะถูกยกเลิกไป’”
“หัวหน้ากองร้อยเย่ว์โกรธมาก เขาทุบโต๊ะแล้วยืนขึ้น: ‘ท่านผู้บัญชาการครับ! ผมไม่ได้ทำผิด! การที่ให้ผมไปขอโทษคนชั่วแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้!!!’”
“‘เจ้ารู้ผลที่ตามมาหรือไม่?’”
“‘ข้ารู้!’ หัวหน้ากองร้อยเย่ว์เชิดหน้าขึ้น: ‘ผมยอมถูกลงโทษ! จะให้ผมไปขอโทษคนแบบนั้นเหรอ? ผมจะไปเจอผู้กองหน่วยสาม และชาวบ้านทั้งหมู่บ้านได้อย่างไร?’”
“สุดท้าย เพราะหยวนหยวนกำลังตั้งท้อง หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็ถูกลงโทษ และถูกหักคะแนน แถมยังถูกบันทึกไว้ในแฟ้มข้อมูล”
“แต่ในวันที่เขากลับไปที่กองร้อย พี่น้องทุกคนในกองร้อยยืนเรียงแถวกันและทำความเคารพเขาเป็นเวลาสามนาที”
“พวกเราทุกคนรู้ว่าเขาถูกลงโทษ แต่เขาก็ได้ปกป้องศักดิ์ศรีของกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า!”
เมื่อพูดถึงประโยคนี้ ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด
【บัดซบ! สถานะชาวต่างชาติ + พ่อเป็นผู้รู้? ไอ้เด็กสารเลวนั่นสมควรตาย!】
【การเตะของหัวหน้ากองร้อยเย่ว์มันสะใจมาก! ทำให้มันต้องไม่มีลูกหลานไปตลอดชีวิต!】
【เรื่องที่คนทั้งหมู่บ้านมาขอความเป็นธรรม ทำให้ข้าน้ำตาไหล! นี่แหละคือเสียงของประชาชน!】
【ผู้บัญชาการหวังก็เป็นคนดี! แต่น่าเสียดายที่กฎสำคัญกว่าความรู้สึก!】
【ยอมถูกลงโทษ แต่ไม่ยอมขอโทษ! นี่แหละคือจิตวิญญาณของทหาร!】
ในจัตุรัส เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง
เย่ว์เสี่ยวเฟยรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
เขาเข้าใจแล้วว่าการลงโทษของพ่อไม่ใช่ความอัปยศ...
แต่มันคือเกียรติยศที่เจิดจ้ายิ่งกว่าเหรียญกล้าหาญ!
ในขณะนั้น จ้าวเหมิงเซิ่งมองดูผู้คนที่ตื่นเต้น เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“หลังจากนั้นข้าก็ได้ถามหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ว่าเขาเสียใจกับที่เตะไปหรือไม่?”
“เขาบอกว่าไม่เสียใจ! แต่เสียใจที่ไม่ได้เตะแรงกว่านี้!”
“ไอ้คนนั้นใช้สถานะชาวต่างชาติเพื่อทำตัวยิ่งใหญ่ในที่ของเรา แถมยังทำลายชื่อเสียงของวีรบุรุษอีกด้วย มันสมควรได้รับผลกรรมแล้ว”
“การเตะนั้นไม่ใช่แค่การระบายความโกรธให้กับผู้กองหน่วยสาม แต่เป็นการระบายความโกรธให้กับพี่น้องทุกคนที่ต้องตายที่ภูเขาหมวกดำ!”
“ส่วนชายสวมแว่นตาและพ่อที่เป็นผู้อำนวยการของเขา หลังจากนั้นไม่ถึงสองปีก็เกิดเรื่องขึ้น”
“มีคนไปรายงานว่าพวกเขาใช้สถานะชาวต่างชาติเพื่อย้ายทรัพย์สิน และยังเปิดเผยความลับของชาติให้กับต่างประเทศ สุดท้ายพ่อลูกคู่นั้นก็ถูกจับ และได้รับผลกรรมแล้ว!”
“ส่วนโทษของหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ก็ถูกยกเลิกไปในอีกหนึ่งปีต่อมา”
“ผู้บัญชาการหวังพูดในที่ประชุมว่า: ‘สหายเย่ว์ฉางหลงถึงแม้ว่าจะทำผิดวินัย แต่เขาก็ได้รักษาจิตใจของทหารไว้ นี่แหละคือกระดูกสันหลังของกองทัพของเรา!’”
ในจัตุรัส เสียงปรบมือก็ดังขึ้น
ตอนนี้ในใจของแขกมากมายมีแต่ความเคารพต่อเย่ว์ฉางหลง!
“ตอนนี้ พวกแกยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?!”
จ้าวเหมิงเซิ่งจ้องมองพ่อลูกตระกูลเกาอย่างเย็นชา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความดุดัน
“ผม...”
เกาเทียนสงอ้าปากแล้วไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
เขาตั้งใจที่จะใช้เรื่อง “ถูกลงโทษเพราะทำร้ายคน” เพื่อที่จะทำให้เย่ว์ฉางหลงต้องอับอายขายหน้า!
แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องราวของเขาถูกเปิดเผย!
โทษนั้นกลับกลายเป็นเหรียญกล้าหาญ!
ที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่านั้นคือ!
ลูกชายที่โง่เขลาของเขาต้องการที่จะทำไลฟ์สดเพื่อทำให้ตัวเองมีชื่อเสียง!
แต่ตอนนี้คนดูเป็นล้านกำลังหัวเราะเยาะตระกูลเกาจนเสียชื่อเสียงไปหมดแล้ว!
ถ้าเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก เขาก็คงไม่ยอมเป็นพ่อของลูกชายคนนี้ และจะฆ่าเขาตั้งแต่ยังเด็ก!
“บัดซบ!”
เกาจื่อเซิ่งเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาตะโกน:
“ท่านเทพสงครามจ้าวครับ! เรื่องที่ท่านพูดก็เป็นเรื่องเก่าไปแล้ว!”
“ถ้าเย่ว์ฉางหลงเก่งขนาดนี้แล้วล่ะก็ ตอนนี้อย่างน้อยก็ควรจะเป็นนายพลแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“แต่เมื่อห้าปีก่อน เขาก็ถูกจับและติดคุก! แถมยังอยู่ในคุกมืดที่น่ากลัวที่สุด!”
“นี่แสดงว่าอะไร? เขาต้องทำความผิดที่ร้ายแรงมาก! บางทีอาจจะเป็นคนทรยศ!!!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น