บทที่ 89: ตัวตนของเย่ว์ฉางหลงถูกเปิดเผย ความลับระดับ SSS!

“คุณชายจง?”

สีหน้าของจ้าวเหมิงเซิ่งเปลี่ยนไปอย่างมาก เสียงของเขาก็ดังขึ้น

ทุกคนในจัตุรัสก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

ก่อนหน้านี้เทพสงครามคนนี้ยังโกรธอยู่เลย แต่ทำไมเมื่อได้ยินนามสกุล “จง” แล้วจู่ ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป?

เย่ว์เสี่ยวเฟยอดไม่ได้ที่จะถาม: “ท่านอาจ้าวครับ! ท่านรู้จักคุณชายจงคนนี้ใช่ไหมครับ?”

จ้าวเหมิงเซิ่งกลับมามีสติ สายตาของเขากะพริบไปมา แล้วก็ส่ายหน้าเพื่อแสร้งทำเป็นว่าสงบ

“ไม่รู้! คนแซ่จงมีมากมาย และในเมืองหลวงหลงตูเองก็มีหลายตระกูลที่แซ่จง การรู้แค่ชื่อ ‘คุณชายจง’ จะสืบอะไรไม่ได้หรอก”

ถึงแม้ว่าเขาจะพูดแบบนั้น แต่ในใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็รู้สึกไม่ดี

ท่านอาจ้าวโกหก!

เขาต้องรู้เรื่องอะไรบางอย่าง แต่ไม่ยอมพูด

จิ้นต้าเพ่าที่อยู่ข้าง ๆ ก็โมโห

“จ้าว! จะบอกว่าสืบไม่ได้งั้นเหรอ? ตระกูลจงในเมืองหลวงหลงตูมีแค่ไม่กี่ตระกูลที่มีอำนาจ! ข้าจะโทรศัพท์ให้คนไปสืบเอง! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนที่กล้าหาเรื่องผู้บัญชาการเย่ว์แล้วจะสามารถลอยนวลไปได้!”

“ใจเย็นก่อน!”

จ้าวเหมิงเซิ่งรีบห้ามเขาไว้ เสียงของเขามีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่ากำลังตื่นตระหนก

“ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานอะไร เราไม่สามารถพูดอะไรที่ไม่มีมูลความจริงได้ เรื่องนี้...ข้าจะให้คนไปสืบเอง และเมื่อมีข่าวอะไรแล้วข้าจะบอกพวกเจ้า”

คำพูดของเขาดูเหมือนกำลังปลอบใจทุกคน แต่ทุกคนก็ได้ยินถึงความลังเล

ชาวเน็ตในไลฟ์สดก็รู้สึกถึงความผิดปกติ:

【ปฏิกิริยาของท่านเทพสงครามจ้าวแปลก ๆ! ต้องรู้เรื่องอะไรแน่!】

【เบื้องหลังของคุณชายจงต้องไม่ธรรมดาแน่! ถึงขนาดเทพสงครามยังกลัว?】

【ข้าว่าข้าเดาได้แล้ว! คนใหญ่คนโตที่แซ่จงคือ...】

【ไม่กล้าคิดเลย! เรื่องนี้มันลึกมาก!】

พ่อลูกตระกูลเกาที่อยู่ในที่นั้น สายตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้น

แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่า “คุณชายจง” คือใคร แต่เมื่อเห็นปฏิกิริยาของจ้าวเหมิงเซิ่ง พวกเขาก็รู้ว่าเขาจะต้องเป็นคนใหญ่คนโตที่สามารถล้มเย่ว์ฉางหลงได้แน่นอน

แม้แต่เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีก็ยังกลัวเล็กน้อย

บางที...นี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเขา?

เหลียงซานเจียงมองไปที่จ้าวเหมิงเซิ่ง ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร

เขารู้ว่าบางเรื่องไม่ใช่สิ่งที่คนระดับเขาจะไปยุ่งด้วยได้

ส่วนเย่ว์เสี่ยวเฟยที่ยืนอยู่ที่เดิม กำหมัดแน่น

คุณชายจง!

เขาจำชื่อนี้ไว้ในใจแล้ว และสาบานในใจว่า—

สักวันหนึ่ง เขาจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดและทำให้คนที่บีบบังคับพ่อของเขาต้องชดใช้!

ในขณะนั้นเอง เกาจื่อเซิ่งก็คำรามขึ้นมาเหมือนสุนัขบ้า

“ต่อให้เย่ว์ฉางหลงเป็นผู้บัญชาการกองพันแล้วจะทำไม? สุดท้ายก็ลาออกอยู่ดี!”

“ข้าว่า...หลังจากที่เขาลาออกแล้ว เขาก็ไปทำเรื่องผิดกฎหมายจนติดคุก!”

“ไม่อย่างนั้นวีรบุรุษที่ดีขนาดนี้จะหายไปจากโลกนี้ได้อย่างไร? ทำไมถึงต้องติดคุก?”

คำพูดนี้มันโหดร้ายมาก!

ทุกคนในที่นั้นรู้ว่านี่เป็นการใส่ร้าย แต่พวกเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

เพราะเย่ว์ฉางหลงหายตัวไปจากกองทัพจริง ๆ

“แกพูดเหลวไหล!”

เหลียงซานเจียงเตะเกาจื่อเซิ่งไปหนึ่งครั้ง

ปัง!

เกาจื่อเซิ่งล้มลงไปกองกับพื้นแล้วกลิ้งไปมาอยู่ในน้ำสกปรก ใบหน้าของเขาฟกช้ำไปหมด

เหลียงซานเจียงด่า: “ผู้บัญชาการเย่ว์จะไปทำเรื่องผิดกฎหมายได้ยังไง? คนสารเลวอย่างแกเท่านั้นที่คิดเรื่องสกปรกแบบนั้น!”

เกาจื่อเซิ่งเอามือปิดหน้าและกัดฟัน: “ถ้าอย่างนั้นแกก็บอกมาสิว่าเขาไปที่ไหน? มีความสามารถก็ไปตามหาเขามาสิ! ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ามาทำตัวเป็นคนดี!”

เย่ว์เสี่ยวเฟยกำหมัดแน่นจนเล็บจมลงไปในฝ่ามือ

เขาหันไปมองเหลียงซานเจียง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน: “ท่านอาจารย์เหลียงครับ! พ่อของผมไปที่ไหนหลังจากลาออก? เขาทำอะไรอยู่ครับ?”

เหลียงซานเจียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และเสียงของเขาก็ดังขึ้น: “ผู้บัญชาการเย่ว์ออกจากกองพันเหล็กกล้า แต่เขาไม่เคยออกจากกองทัพ! หลังจากนั้น...เขาไปอยู่กับกองทัพอากาศ!”

อะไรนะ?!

คำพูดนี้ดังราวกับฟ้าร้องในจัตุรัส แม้แต่จ้าวเหมิงเซิ่งก็ยังประหลาดใจ

แขกในงานต่างพูดคุยกัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“การย้ายหน่วยทหาร? มันไม่ค่อยเกิดขึ้นหรอกนะ!”

“ผู้บัญชาการกองพันทหารบกไปอยู่กับกองทัพอากาศงั้นหรือ? เขาจะปรับตัวได้ไหม?”

ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด

【ทหารบกเปลี่ยนไปอยู่กองทัพอากาศ? นี่มันเหมือนกับการให้นกไปว่ายน้ำ!】

【ทำไมผู้บัญชาการเย่ว์ถึงได้ทำแบบนี้? ปฏิเสธที่จะเป็นผู้บัญชาการกองพันทหารบก แล้วไปเริ่มต้นใหม่กับกองทัพอื่น?】

【พ่อของข้าก็เป็นทหารอากาศ เขาบอกว่าเทคโนโลยีของกองทัพอากาศนั้นซับซ้อนกว่าของกองทัพบกมาก!】

ในตอนนี้ เกาเทียนสงก็ลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มที่น่ารังเกียจออกมา

“ข้าก็ว่าแล้ว! นี่ไม่ใช่การลาออก! แต่เป็นการเปลี่ยนที่อยู่! บางทีเขาอาจจะไปทำให้คนไม่พอใจในกองทัพบก แล้วหนีไปซ่อนตัวอยู่ในกองทัพอากาศ!”

“แกหุบปาก!”

เหลียงซานเจียงคำรามด้วยความโกรธ สายตาของเขาคมกริบ: “ผู้บัญชาการเย่ว์บอกว่าตอนที่เขาไปอยู่กับกองทัพอากาศ เขาไม่ได้ไปเพื่อเป็นผู้นำ! เขาต้องการที่จะสละเกียรติยศทั้งหมดและเริ่มต้นจากการเป็นทหารธรรมดา!”

“เป็นทหารใหม่?”

จ้าวเหมิงเซิ่งอุทานด้วยความตกใจ หัวใจของเขาก็กระเพื่อม

เขารู้ดีว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไร!

การที่นายพลที่เคยนำทหารหลายพันคน ไปเป็นทหารใหม่ในหน่วยที่ไม่คุ้นเคย...

ก็เหมือนกับการโยนนายพลที่ผ่านสงครามมามากมายให้ไปอยู่ในโรงเรียนฝึกทหารใหม่ เพื่อที่จะได้เริ่มฝึกฝนใหม่

นี่ไม่ใช่การฝึกฝน แต่มันคือการทำร้ายตัวเอง!

เหมือนกับที่ให้นักผ่าตัดทิ้งมีดผ่าตัดของเขา แล้วไปเรียนขับเครื่องบินรบ

ให้กัปตันเรือบรรทุกเครื่องบินสละอำนาจ แล้วไปเรียนซ่อมเรดาร์

ประสบการณ์และอำนาจทั้งหมดที่เคยสะสมไว้ในกองทัพบกนั้น ไม่ได้มีค่าอะไรเลยในกองทัพอากาศ

ข้อความที่ดูไม่เชื่อในไลฟ์สดก็ดังขึ้น

【ผู้บัญชาการกองพันไปเป็นทหารใหม่? ใครจะเชื่อ? เรื่องนี้มันดูไม่สมเหตุสมผลยิ่งกว่าเขาติดคุกอีก!】

【ข้าไม่เชื่อ! จะมีผู้นำคนไหนที่ยอมทิ้งชีวิตที่ดีเพื่อไปอยู่ในความลำบาก?】

【บางทีตำรวจเหลียงอาจจะจำผิดไปแล้ว? หรือผู้บัญชาการเย่ว์แค่พูดเล่น?】

จ้าวเหมิงเซิ่งรีบหันไปที่ผู้ช่วยของเขาแล้วออกคำสั่ง:

“สืบ! สืบเดี๋ยวนี้! มีชื่อเย่ว์ฉางหลงอยู่ในรายชื่อของนายพลกองทัพอากาศในช่วงสิบปีนี้หรือไม่?!”

ผู้ช่วยหยิบเครื่องสื่อสารออกมาแล้วก็พิมพ์อย่างรวดเร็ว

ซี๊ด...

แต่ไม่นาน ผู้ช่วยก็ตาโตแล้วหายใจเข้าลึก ๆ สีหน้าของเขาเหมือนเห็นผี

“เกิดอะไรขึ้น?”

จ้าวเหมิงเซิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติแล้วรีบถาม

“ท่านครับ! ผมสืบได้แล้ว!”

ผู้ช่วยกลืนน้ำลายลงคอและเสียงของเขาก็สั่น

“มีคนชื่อลู่เฉิงเฟิงอยู่ในกองทัพอากาศ!”

“แต่...แต่ว่าแฟ้มข้อมูลของเขาเป็นความลับระดับ SSS!!!”