บทที่ 88: คุณชายจง ปรมาจารย์ผู้อยู่เบื้องหลัง!

ข้อความในไลฟ์สดก็ไหลเข้ามาจนท่วมแล้ว

เต็มไปด้วยคำว่า “เคารพ” และ “น้ำตาไหล”

【เนี่ยนเนี่ยนอายุแค่สามขวบ! เธอไม่รู้เลยว่า ‘ความตาย’ หมายถึงอะไร รู้แค่ว่าพ่อของเธอนอนลงแล้วไม่ตื่นขึ้นมาแล้ว...】

【เว่ยเจิ้นฮวาควรจะไปขอความช่วยเหลือจากกองทัพได้ แต่เขากลับเอาตัวเองเข้าไปอุดช่องโหว่! นี่แหละคือสิ่งที่ลูกหลานของผู้มีอำนาจควรจะเป็น!】

【หรือว่าการลาออกของผู้บัญชาการเย่ว์เกี่ยวข้องกับเว่ยเจิ้นฮวา? เขาให้คำสั่งทางทหารว่าจะพาทุกคนกลับบ้าน แต่กลับขาดไปคนหนึ่ง...】

【ไม่ต้องพูดถึงเรื่องผู้บัญชาการเย่ว์ที่โทษตัวเองเลย ถ้าเป็นข้าก็คงจะไม่มีวันลืมได้!】

【ผู้บัญชาการเว่ยต้องเจ็บปวดมาก...มีลูกชายที่ดีขนาดนี้ แต่กลับไม่ได้ไปส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย!】

ในจัตุรัสก็มีเสียงสะอื้นดังขึ้น

แม้แต่ทหารผ่านศึกที่เคยผ่านสงครามมามากมายก็ยังตาแดงก่ำ

เสียงของเหลียงซานเจียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ผู้กองเว่ยเจิ้นฮวาได้รับการแต่งตั้งเป็นวีรบุรุษ!”

“ในวันงานศพ มีชาวบ้านนับหมื่นคนมาที่เมืองสวิน ยืนอยู่ข้างถนนและร้องไห้เพื่อส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย”

“ผู้บัญชาการเย่ว์สวมชุดทหารที่ดูดี แล้วแบกหีบอัฐิของเขาด้วยตัวเอง แล้วก็เดินไปที่สุสานทหารทีละก้าว”

“ในวันนั้นอากาศร้อนมากจนทำให้ผู้คนปวดหัว แต่ก็ไม่มีใครยอมแพ้”

“เนี่ยนเนี่ยนถูกแม่ของเธออุ้มไว้ในอ้อมแขน สวมชุดเดรสสีขาวเล็ก ๆ และถือตุ๊กตาผ้าที่สีซีด”

“เธอมองดูพ่อของเธอที่อยู่ในโลงศพ แล้วก็ตะโกนขึ้นมา: ‘พ่อคะ! คุณลุงทุกคนมาแล้ว ทำไมพ่อถึงยังไม่ยอมลุกขึ้นมา?’”

“เสียงของเธอดังราวกับเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของทุกคน!”

เหลียงซานเจียงเช็ดหน้าของเขา น้ำตาผสมกับเหงื่อและไหลลงมาบนใบหน้าของเขา

“ภรรยาของเขากัดริมฝีปากแน่นและกอดลูกสาวของเธอไว้ แต่เนี่ยนเนี่ยนพยายามดิ้นรนเพื่อที่จะมองดูพ่อของเธอ แขนและขาเล็ก ๆ ของเธอก็เตะไปมา: ‘แม่คะ! พ่อโกรธหนูเหรอคะ? หนูไม่ดื้อแล้วนะคะ แม่บอกให้พ่อลุกขึ้นมาได้ไหมคะ?’”

“ไหล่ของผู้บัญชาการเย่ว์ก็สั่นอย่างรุนแรง และเส้นเลือดสีน้ำเงินบนหลังมือที่แบกหีบอัฐิก็ปูดออกมา”

“จากประตูสุสานไปจนถึงหลุมศพเป็นทางไม่กี่ร้อยเมตร แต่พวกเราใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงเต็ม”

“ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบไปบนคมมีด และฟังเสียงเนี่ยนเนี่ยนที่ตะโกนเรียก ‘พ่อ’ หัวใจของทุกคนก็รู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกแช่ในน้ำท่วม”

“หลังจากงานศพจบลง เย่ว์ฉางหลงก็ได้ไปหาผู้บัญชาการเว่ย”

“ผู้บัญชาการเว่ยยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพ ประสานมือไว้ด้านหลังและยืนตัวตรง แต่พวกเราทุกคนเห็นว่าเขากำลังแอบเช็ดน้ำตา”

“ผู้บัญชาการเย่ว์เดินเข้าไปหาเขา: ‘ท่านผู้บัญชาการครับ! ผมไม่ได้ดูแลเจิ้นฮวาได้ไม่ดี! ผมไม่เหมาะที่จะเป็นผู้บัญชาการกองพัน! ผมต้องการลาออก เพื่อให้ท่านได้คำตอบ!’”

“พูดจบ ผู้บัญชาการเย่ว์กำลังจะคุกเข่า แต่ผู้บัญชาการเว่ยก็จับเขาไว้: ‘เย่ว์ฉางหลง! เจ้าลุกขึ้น!’”

“ผู้บัญชาการเว่ยถึงแม้จะอายุมากแล้ว แต่กำลังของเขานั้นแข็งแกร่งมาก เขาดึงผู้บัญชาการเย่ว์ขึ้นมา”

“เขาชี้ไปที่รูปภาพของผู้บังคับกองร้อยเว่ยบนป้ายหลุมศพแล้วคำรามใส่เย่ว์ฉางหลง: ‘เจ้าคิดว่าเจิ้นฮวาตายเพื่อใคร? เขาตายเพื่อประชาชนของเมืองสวิน! ตายเพื่อเครื่องแบบทหาร! การที่เจ้าลาออกก็เหมือนกับการทำให้เขาตายไปอย่างเปล่าประโยชน์งั้นหรือ?’”

“‘ข้ารู้ว่าเจ้าให้คำสั่งทางทหารไว้ แต่ในสนามรบจะไม่มีคนตายได้อย่างไร? การป้องกันน้ำท่วมก็เหมือนกัน! เจิ้นฮวาคือลูกชายของข้า และเป็นทหารของเจ้า! การที่เขาตายก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว!’”

“‘ถ้าเจ้ากล้าลาออก เจ้าก็กำลังดูถูกการเสียสละของเจิ้นฮวา!’”

เสียงของเหลียงซานเจียงเต็มไปด้วยความโล่งใจ

“ผู้บัญชาการเย่ว์ยืนอยู่ที่นั่นและน้ำตาก็ไหลลงมาในที่สุด”

“ผู้บัญชาการเว่ยถอนหายใจแล้วจากกระเป๋าเสื้อของเขาออกมาแล้วยื่นให้: ‘ฉางหลง! ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวด แต่กองพันเหล็กกล้าจะขาดเจ้าไม่ได้! พี่น้องที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ขาดเจ้าไม่ได้! เจ้าจะต้องอยู่กับพวกเขาและใช้ชีวิตอยู่กับเจิ้นฮวา!’”

ข้อความในไลฟ์สดก็ไหลเข้ามา

【ผู้บัญชาการเว่ยยิ่งใหญ่มาก! ความคิดของเขาช่างกว้างขวาง!】

【“ใช้ชีวิตอยู่กับเจิ้นฮวา!”—ข้าจะจำประโยคนี้ไปตลอดชีวิต!】

【ผู้บัญชาการเย่ว์เป็นคนดี! ส่วนผู้บัญชาการเว่ยก็ดี! นี่แหละคือจิตวิญญาณของทหาร!】

【ไม่มีอะไรที่สงบสุขหรอก ก็แค่มีคนแบกรับภาระแทนพวกเรา...】

【พ่อลูกตระกูลเกาดูกันเอาไว้—นี่แหละคือตระกูลทหารที่แท้จริง! แล้วพวกแกเป็นอะไร?!】

ในตอนนี้ จ้าวเหมิงเซิ่งก็ขมวดคิ้วแล้วถาม: “ในเมื่อผู้บัญชาการเว่ยบอกอย่างชัดเจนว่าจะไม่โทษเขา แล้วทำไมหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ถึงยังลาออก?”

ริมฝีปากของเหลียงซานเจียงขยับ คอของเขาก็กระดุกกระดิกเหมือนมีก้อนหินอุดอยู่ในลำคอ

ทุกคนในจัตุรัสก็กลั้นหายใจ แม้แต่ข้อความในไลฟ์สดก็หยุดไปครู่หนึ่ง!

คำถามนี้อยู่ในใจของทุกคน

ฟู่...

เหลียงซานเจียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดต่อ: “เมื่อผู้บัญชาการเย่ว์นำคนในกองพันเหล็กกล้ากลับไปที่เมืองหลวงหลงตู พวกเขาควรจะได้รับการฉลอง”

“คำสั่งมอบรางวัลก็ถูกเตรียมไว้แล้ว บอกว่าจะให้ทุกคนในกองพันได้รับเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง และผู้บัญชาการเย่ว์ก็จะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ตอนนั้นผู้บัญชาการเย่ว์อายุแค่สามสิบต้น ๆ ถ้าเขาสามารถได้รับการแต่งตั้งเป็นนายพลได้แล้วล่ะก็ เขาจะทำให้ทั้งประเทศต้องตกใจ”

“แต่ใครจะคิดว่าหลังจากกลับมาได้ไม่กี่วัน ผู้บัญชาการเย่ว์ก็ยื่นใบลาออก โดยอ้างว่า ‘เหตุผลส่วนตัว’”

“ในตอนนั้นผู้บังคับบัญชาในกองทัพก็งุนงง ผู้บังคับบัญชาฝ่ายการเมืองก็มาคุยกับเขาถึงสามครั้ง เพื่อถามว่าเขาต้องการอะไรกันแน่”

เสียงของเหลียงซานเจียงดังขึ้นอย่างกะทันหันและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่น่าเชื่อ

“ผู้บัญชาการเย่ว์นั่งอยู่เฉย ๆ แล้วสูบบุหรี่ไปเรื่อย ๆ แล้วบอกว่า ‘ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมก็แค่อยากจะลาออกเท่านั้นครับ’ ผู้ช่วยของพวกเราก็รู้สึกกระวนกระวายใจ แต่เขาก็ไม่ยอมพูดอะไรเลย”

“จนกระทั่งคืนหนึ่ง ข้าไปที่สำนักงานของเขาเพื่อส่งเอกสาร”

“ประตูไม่ได้ปิดสนิท ข้าได้ยินเสียงผู้บัญชาการเย่ว์คุยโทรศัพท์—”

“‘ข้าลาออกแล้ว และจะออกจากกองพันเหล็กกล้าในไม่ช้า ในแฟ้มข้อมูลจะเขียนว่าเหตุผลส่วนตัว และจะไม่พูดถึงเรื่องของแกเลย แต่แกกับคนที่อยู่เบื้องหลังแก จำเอาไว้ให้ดี—ให้พอได้แล้ว! การที่ข้าออกจากกองทัพบก ไม่ได้หมายความว่าพี่น้องในกองพันเหล็กกล้าของข้าจะอ่อนแอ!’”

“ผู้บัญชาการเย่ว์วางสาย แล้วเขาก็ยืนอยู่ที่หน้าต่างตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ยื่นใบลาออกไปแล้ว และไม่ว่าจะใครก็ไม่สามารถห้ามเขาได้”

“ข้าถึงได้เข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพราะเหตุผลส่วนตัว! แต่มีคนกำลังบังคับเขา! ใช้ความปลอดภัยของพี่น้องมาบีบบังคับให้เขาลาออก!”

“อะไรนะ?!”

จ้าวเหมิงเซิ่งกำหมัดแน่นจนมีเสียงดัง

“ใครกล้าขนาดนั้น? กล้ามาแตะต้องผู้บัญชาการกองพันเหล็กกล้าของเขตทหารหลงตู?”

แขกในจัตุรัสก็แตกตื่น เสียงพูดคุยก็ดังขึ้นมาเหมือนคลื่น:

“คนที่สามารถบังคับให้ผู้บัญชาการกองพันลาออกได้ ต้องมีคนหนุนหลังที่แข็งแกร่งขนาดไหน?”

“ต้องเป็นคนที่มีอำนาจมาก! ไม่อย่างนั้นจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?”

“มันเลวร้ายมาก! ผู้บัญชาการเย่ว์สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่มากมาย แต่สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยเรื่องแบบนี้!”

ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด และเต็มไปด้วยคำว่า “สืบสวน” จนมองไม่เห็นหน้าจอ

【บัดซบ! เขาถูกบังคับงั้นหรือ?】

【ข้าสงสารผู้บัญชาการเย่ว์มาก! เพื่อพี่น้องของเขา เขายอมรับความผิดไว้เอง!】

【ท่านเทพสงครามจ้าว! รีบสืบสวน! ต้องให้ความเป็นธรรมกับผู้บัญชาการเย่ว์ให้ได้!】

สีหน้าของจ้าวเหมิงเซิ่งดูจริงจังแล้วจ้องมองไปที่เหลียงซานเจียง: “เจ้าลองคิดดูดี ๆ ตอนนั้นได้ยินอะไรอีกไหม? ต่อให้เป็นแค่คำเดียว หรือแค่ชื่อก็ยังดี!”

เหลียงซานเจียงกัดฟันและพยายามนึก แล้วจู่ ๆ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา

“มีครับ! เหมือนว่าผมจะได้ยินผู้บัญชาการเย่ว์เรียกอีกฝ่ายว่า...คุณชายจง!”