ตอนที่ 87
บทที่ 87: ถ้าคิดถึงพ่อแล้ว ก็ตะโกนไปที่แม่น้ำสิ พ่อจะต้องได้ยินแน่นอน! (น้ำตาไหล)
minibunny · 7,486 ตัวอักษร
ข้อความในไลฟ์สดก็ไหลเข้ามาจนท่วมแล้ว
เต็มไปด้วยคำว่า “เคารพ” และ “น้ำตาไหล”
【ข้ากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แล้ว! มันซึ้งมาก...】
【ทหารพวกนี้ยิ่งใหญ่มาก! พวกเขาเป็นลูกชาย เป็นสามี และเป็นพ่อของคนอื่นนะ...】
【คำพูดของคุณป้าคนนั้นมันทำให้ข้าน้ำตาไหล นี่คือความสัมพันธ์ของทหารกับประชาชน!】
【ผู้บัญชาการเย่ว์และทหารของกองพันเหล็กกล้า พวกท่านคือวีรบุรุษตัวจริง!】
แขกที่อยู่ในจัตุรัสก็ตาแดงก่ำ มีบางคนหยิบทิชชูออกมาเช็ดน้ำตา บางคนก็ยืนนิ่งเพื่อแสดงความเคารพแก่ทหารที่สร้างกำแพงมนุษย์
เหลียงซานเจียงมองดูทุกคน เสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลัง
“ในคืนนั้น ไม่ใช่แค่กองพันเหล็กกล้าของเราเท่านั้น แต่เพื่อนร่วมรบจากหน่วยทหารใกล้เคียงก็มาด้วย”
“ทั้งหมดสามแสนคนกระโดดลงไปในน้ำท่วม และยืนเรียงกันบนเขื่อนของเมืองสวิน!”
“ทหารจับมือกันและสร้างกำแพงมนุษย์ขึ้นมาด้วยเลือดเนื้อของพวกเรา!”
เสียงของเขาดังขึ้นอย่างกะทันหัน และเต็มไปด้วยพลังที่สามารถเขย่าหัวใจของผู้คนได้
“ทหารสามแสนคนถอดเครื่องแบบแล้วใช้ร่างกายของพวกเขาเพื่อสร้างกำแพงมนุษย์!”
“นั่นไม่ใช่บทกวี! แต่มันเป็นความจริงที่เราสร้างขึ้นมาด้วยชีวิต!”
“คลื่นน้ำท่วมสูงถึงสี่สิบห้าเมตรเหมือนภูเขาที่กำลังเคลื่อนที่”
“คลื่นซัดไปที่กำแพงมนุษย์จนเกิดเสียงดัง ‘โครม ๆ’ ทหารหลายคนถูกกระแทกจนกระอักเลือดออกมา แต่พวกเขากัดฟันไว้และไม่ยอมปล่อยมือออกจากกัน”
ดวงตาของเหลียงซานเจียงแดงก่ำราวกับมีเลือดไหลออกมา
“ผู้บังคับบัญชาของกองร้อยคนหนึ่งถูกน้ำพัดไป แต่ก่อนที่เขาจะถูกพัดไป เขาก็ตะโกนว่า ‘ปกป้องมันไว้! เพื่อประชาชน!’”
“พวกเราอยู่ในน้ำตั้งแต่ตอนกลางคืนจนถึงตอนเช้า ฝนก็ตกใส่ใบหน้าของเราจนรู้สึกเจ็บปวด ส่วนน้ำท่วมก็เย็นจนตัวสั่นไปหมด แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะปล่อยมือ”
“จนกระทั่งฟ้าเริ่มสว่างและฝนเริ่มซาลง มีคนตะโกนว่า ‘ระดับน้ำลดลงแล้ว!’ พวกเราเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็พบว่าน้ำท่วมลดลงจริง ๆ!”
“ผ่านไปอีกสองชั่วโมง พระอาทิตย์ก็ขึ้น และฝนก็หยุดตก!”
เขาเพิ่มเสียงของเขาให้ดังขึ้น ราวกับกำลังตะโกนและร้องไห้ไปพร้อมกัน
“เมืองสวินได้รับการปกป้องแล้ว! บ้านของประชาชนหลายแสนคนปลอดภัยแล้ว!”
“ทหารก็ดีใจจนเป็นบ้า บางคนโยนหมวก บางคนกอดกันร้องไห้ และบางคนก็หมดสติไป—เพราะร่างกายของพวกเขาอ่อนแรงมาก”
“ผู้บัญชาการเย่ว์ยืนอยู่บนเขื่อนและมองดูน้ำท่วมที่กำลังลดลง แล้วเขาก็ล้มลงไป พวกเราแบกตัวเขากลับไปที่ค่ายทหาร แล้วก็พบว่าเขามีไข้สูงถึงสี่สิบองศา และบาดแผลของเขาก็ติดเชื้อ!”
“สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อฟื้นขึ้นมาคือการสั่งว่า: ‘ให้ตั้งค่ายพัก แล้วให้พักผ่อนหนึ่งวัน แล้วก็ไปช่วยชาวบ้านทำความสะอาด!’”
“ถึงแม้ว่าน้ำจะลดลงแล้ว แต่ถนนก็เต็มไปด้วยโคลนและขยะ และมีสัตว์ที่ตายไปแล้ว ถ้าไม่รีบทำความสะอาดก็จะเกิดเชื้อโรคและเป็นปัญหาใหญ่ได้”
“หลังจากนั้น ทหารของกองพันเหล็กกล้าก็ไม่ได้หยุดพัก”
“บางคนช่วยชาวบ้านกำจัดโคลน บางคนก็ช่วยทำความสะอาดบ้าน และบางคนก็ช่วยซ่อมแซมหลังคาบ้านที่พัง”
“ผู้บัญชาการเย่ว์ได้พาพวกเราไปบ้านของชาวบ้านทีละหลัง เมื่อเขาเห็นว่ามีเด็กกับคนแก่ไม่มีที่อยู่ เขาก็ให้พวกเขาย้ายไปอยู่ที่เต็นท์ของเขา ส่วนเขาเองก็นอนในรถบรรทุก”
“มีวันหนึ่งข้าได้ตามเขาไปทำความสะอาดบ้านของคนคนหนึ่ง แล้วชายชราคนนั้นก็ร้องไห้แล้วจับมือของเขาไว้: ‘ท่านผู้บัญชาการ! พวกท่านช่วยชีวิตพวกเราไว้ แล้วยังช่วยทำความสะอาดบ้านอีก เราจะตอบแทนพวกท่านได้อย่างไร?’”
“ผู้บัญชาการเย่ว์ยิ้ม: ‘คุณลุงครับ! พวกเราคือทหารของประชาชน นี่คือหน้าที่ของพวกเรา’”
“เมื่อทำความสะอาดเมืองเสร็จแล้ว ผู้บัญชาการเย่ว์ก็บอกว่าเขาไม่อยากให้ชาวบ้านมารบกวน เขาจึงเลือกที่จะเดินทางในตอนกลางคืน”
“แต่เมื่อเราสตาร์ทรถบรรทุกแล้ว เราก็เห็นว่ามีผู้คนยืนเรียงรายกันอยู่เต็มถนน”
“ชาวบ้านในเมืองสวินได้ส่งคนมาเฝ้าพวกเราไว้ เพราะกลัวว่าพวกเราจะจากไปโดยไม่ได้บอกกล่าว”
“ฟ้ายังไม่สว่าง แต่คบเพลิงในถนนก็ส่องสว่างเหมือนตอนกลางวัน”
“คนชราถือไม้เท้า เด็กก็ถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขน ประชาชนหลายแสนคนออกมายืนอยู่ที่ข้างถนนพร้อมกับอาหารในมือ”
“เมื่อพวกเขาเห็นรถของพวกเรา พวกเขาก็เริ่มร้องไห้: ‘ทหาร! อย่าเพิ่งไป!’ ‘ให้พวกเราทำอาหารให้พวกท่านกินก่อนเถอะ!’”
“มีคุณป้าคนหนึ่งพยายามยัดขนมปังให้ข้า ขนมปังนั้นแข็งจนเกือบทำให้ฟันข้าหักได้ แต่ข้ารู้ว่านั่นคืออาหารมื้อสุดท้ายของครอบครัวเธอ”
เมื่อพูดถึงประโยคนี้ น้ำตาของเหลียงซานเจียงก็ไหลออกมา
“มีเด็กสาวคนหนึ่งเอาขนมที่เธอสะสมไว้มาให้ทหาร แล้วพูดว่า ‘คุณลุงครับ กินขนมสิครับ จะได้ไม่รู้สึกแย่’”
“พวกเราขับรถไป แต่ชาวบ้านก็ยังวิ่งตามมา แล้วก็โยนอาหารเข้ามาในรถ มันมีทุกอย่าง ทั้งมันฝรั่งและผักดอง”
“มีชายหนุ่มคนหนึ่งขี่จักรยานตามพวกเรามาถึงสามกิโลเมตร เพื่อที่จะเอาไข่หนึ่งตะกร้ามาให้ผู้บัญชาการเย่ว์”
“ผู้บัญชาการเย่ว์นั่งอยู่ในรถและมองดูชาวบ้านที่อยู่ข้างนอก แล้วก็สั่งให้หยุดรถ”
“เขาลงจากรถแล้วโค้งคำนับให้ชาวบ้าน แล้วพูดว่า ‘ขอบคุณทุกคนครับ! พวกเราไม่สามารถรับสิ่งนี้ไว้ได้’”
แต่ชาวบ้านไม่ยอม: ‘พวกท่านสละชีวิตเพื่อพวกเรา แล้วทำไมพวกท่านถึงรับอาหารของเราไม่ได้?’”
“สุดท้ายผู้บัญชาการเย่ว์ไม่มีทางเลือก เขาให้พวกเรารับของมา แล้วก็ให้ผู้ช่วยของเขานำเงินหลายหมื่นหยวนไปบริจาคให้กับรัฐบาลท้องถิ่น เพื่อที่พวกเขาจะสามารถนำไปช่วยเหลือชาวบ้านที่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม”
“ผู้บัญชาการเย่ว์บอกว่า: ‘การที่พวกเรามาช่วยเหลือผู้ประสบภัยเป็นหน้าที่ของเรา เราไม่สามารถรับสิ่งใดจากชาวบ้านได้!’”
ข้อความในไลฟ์สดก็หลั่งไหลเข้ามา
【ชาวบ้านให้อาหารมื้อสุดท้ายแก่ทหาร ส่วนทหารก็บริจาคเงินทั้งหมดที่เขามี นั่นแหละคือประเทศของเรา!】
【ผู้บัญชาการเย่ว์น่านับถือมาก ไม่เพียงแต่เก่งในการต่อสู้ แต่เขายังใส่ใจชาวบ้านอีกด้วย!】
【“ทหารสามแสนคนถอดเครื่องแบบแล้วใช้ร่างกายของพวกเขาเพื่อสร้างกำแพงมนุษย์” นี่คือบทกวีที่น่าสะเทือนใจที่สุด!】
【ขอแสดงความเคารพต่อทหารทุกคน! พวกท่านคือคนที่น่ารักที่สุด!】
แขกที่อยู่ในจัตุรัสก็ตาแดงก่ำ มีบางคนหยิบโทรศัพท์ออกมาบันทึกช่วงเวลาที่น่าประทับใจนี้
“แต่มีพายุที่ไม่คาดคิดมา!”
ทันใดนั้น เสียงของเหลียงซานเจียงก็ดังขึ้นและดูจริงจัง
“แต่ใครจะคิดว่าเมื่อพวกเรากำลังจะขึ้นรถไฟเพื่อกลับ ทหารสื่อสารก็วิ่งเข้ามาเหมือนคนบ้า—‘ผู้บัญชาการครับ! เรามีคนหายไป! ผู้บังคับกองร้อยเว่ยจากกองร้อยเจ็ดหายตัวไปครับ!’”
“ผู้บัญชาการเย่ว์ตกใจมาก เขาเตะประตูรถไฟแล้วกระโดดลงไป: ‘ใคร? เว่ยเจิ้นฮวาใช่ไหม?’”
เสียงของเหลียงซานเจียงดังขึ้น
“เว่ยเจิ้นฮวาเป็นลูกชายของผู้มีอำนาจ และใช้เส้นสายเพื่อเข้ามาอยู่ในกองพันเหล็กกล้า ก่อนหน้านี้พ่อของเขาเคยโทรศัพท์มาหลายครั้ง: ‘ลูกชายของข้าเป็นคนที่มีเกียรติ ไม่สามารถไปแนวหน้าได้’ และผู้บัญชาการเย่ว์ก็เคยมีปากเสียงกับเขา”
“พวกเราทุกคนคิดว่าเด็กคนนั้นกลัวความยากลำบากและแอบหนีไป”
เหลียงซานเจียงยิ้มเยาะ แต่ก็ตาแดงก่ำ
“ผู้บัญชาการเย่ว์ได้พาข้าและเจ้าหน้าที่คุ้มกันอีกสองคนเดินกลับไปตามทางรถไฟ และใช้ไฟฉายส่องไปทั่ว แล้วก็ตะโกนหา ‘เว่ยเจิ้นฮวา’ จนเสียงแหบแห้งไปหมดแล้ว!”
“จนกระทั่งกลางดึก มีชาวบ้านคนหนึ่งบอกว่าเห็นทหารคนหนึ่งเดินอยู่บนเขื่อน พวกเราจึงวิ่งกลับไปอย่างบ้าคลั่ง”
“เมื่อพวกเรามาถึง ก็เห็นเว่ยเจิ้นฮวานอนอยู่บนเขื่อน และร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยโคลน”
“นั่นคือช่องโหว่ที่เพิ่งจะเกิดขึ้น มีขนาดเท่าชามข้าว และมีน้ำขุ่นพุ่งขึ้นมา!”
เหลียงซานเจียงก็ร้องไห้และพูดต่อไม่ได้ และใช้เวลาพักหนึ่งถึงจะดีขึ้น
“ข้างตัวของผู้บังคับกองร้อยเว่ยไม่มีกระสอบทราย ไม่มีพลั่ว มีแค่รองเท้าทหารที่ขาดอยู่ข้างเดียว”
“หลังจากนั้นพวกเราก็ได้รู้ว่าเขาเป็นคนสุดท้ายที่ตรวจสอบเขื่อน และเมื่อเขาเจอช่องโหว่ก็ไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ เลยไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้”
“ไอ้คนนั้น...ปกติแล้วชอบพกนาฬิกานำเข้า และบอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากพ่อของเขา ตอนที่แบกกระสอบทรายเขาก็ระวังมากเพราะกลัวว่ามันจะพัง”
“แต่ในวันนั้น เขาถอดนาฬิกาออกแล้ววางไว้บนหิน แล้วเอาตัวของเขาไปอุดช่องโหว่”
“เมื่อผู้บัญชาการเย่ว์ประคองศพของเว่ยเจิ้นฮวาขึ้นมา มือของเขาก็ยังคงอยู่ในท่าที่กำลังจะอุดช่องโหว่!”
“พวกเรามองดูใบหน้าที่ซีดเผือดของเว่ยเจิ้นฮวาแล้วก็ตาแดงก่ำไปหมด”
“ผู้บัญชาการเย่ว์รีบรายงานไปที่ผู้บังคับบัญชา แล้วก็โทรศัพท์ไปหาครอบครัวของเว่ย”
“ท่านผู้อาวุโสที่ปลายสายเงียบไปครึ่งนาที แล้วก็พูดเพียงแค่ว่า ‘ข้ารู้แล้ว’ แล้วก็วางสายไป”
เหลียงซานเจียงมองไปที่ระยะไกล ราวกับว่าเขากำลังเห็นภาพในวันนั้น
“ในเช้าวันรุ่งขึ้น มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูบอบบางและลูกสาวของเธอเดินเข้ามาในสถานีรถไฟ”
“เธออุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมแขน เสื้อเชิ้ตของเธอสีซีด และลูกสาวของเธอก็กำลังถือตุ๊กตาผ้าอยู่”
“ผู้บัญชาการเย่ว์ยืนอยู่บนชานชาลาและมองดูพวกเธอเดินเข้ามา แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้”
“ผู้หญิงคนนั้นเดินมาหาเขาแล้วไม่ร้องไห้หรือทำตัวงี่เง่า: ‘ท่านผู้นำครับ! หนูเป็นภรรยาของเว่ยเจิ้นฮวา นี่คือลูกสาวของพวกเราครับ ชื่อเนี่ยนเนี่ยน’”
“เนี่ยนเนี่ยนอายุสามขวบ ดวงตาของเธอดำขลับ แล้วดึงแขนเสื้อของแม่เธอ: ‘แม่คะ! พ่อไปไหนแล้ว?’”
“‘พ่อไปอยู่ในน้ำแล้วครับ’”
“‘แม่คะ! พ่อหนาวไหมครับ?’”
“‘ไม่หนาวหรอกครับ!’”
“‘แม่คะ! ถ้าหนูคิดถึงพ่อ หนูจะทำอย่างไรครับ?’”
“‘เนี่ยนเนี่ยน! ถ้าคิดถึงพ่อแล้ว ก็ตะโกนไปที่แม่น้ำสิ พ่อจะต้องได้ยินแน่นอน!’”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น