ตอนที่ 86
บทที่ 86: บ้านเราไม่ต้องการแล้ว! ได้โปรดอย่ากระโดดลงไปเลย!
minibunny · 4,765 ตัวอักษร
เมื่อได้ยินดังนั้น แขกในจัตุรัสก็ร้อนรน
【คุณตำรวจเหลียง! รีบเล่าสิครับ! ผู้บัญชาการเย่ว์ทำอะไรลงไป?】
【ด้วยร่างกายที่ธรรมดา จะสามารถต้านทานช่องโหว่ของเขื่อนได้ยังไง? หรือว่าเขามีอาวุธลับ?】
【อย่าปล่อยให้ต้องเดา! เล่าต่อสิครับ! ข้าจะขาดใจตายอยู่แล้ว!】
【เร็วเข้า! ข้าใจจะขาดแล้ว!】
เหลียงซานเจียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับว่าเขากำลังกลับไปในคืนที่น่าตกใจนั้น เสียงของเขาสั่นเครือ
“ในตอนที่ทุกคนคิดว่าไม่มีความหวังแล้ว ผู้บัญชาการเย่ว์ก็หันกลับไปอย่างกะทันหันและวิ่งไปที่รถบรรทุกทหารที่จอดอยู่ข้างหลังเขื่อน!”
“นั่นคือรถบรรทุกที่เราใช้ขนกระสอบทราย มีน้ำหนักกว่าสิบตัน!”
“เขากระโดดขึ้นไปที่เบาะคนขับและสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงคำรามของรถบรรทุกในสายฝนเหมือนสัตว์ร้ายที่หลุดออกจากกรง!”
“ตอนนั้นพวกเราทุกคนต่างก็งุนงง ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร”
“จนกระทั่งเราเห็นเขานำรถมุ่งตรงไปที่เขื่อนแล้วเหยียบคันเร่งลงไป พวกเราถึงได้รู้ว่าเขาจะขับรถพุ่งชนช่องโหว่ของเขื่อน!”
“‘ผู้บัญชาการครับ! อย่าทำแบบนั้น!’ ข้าวิ่งตามไปเหมือนคนบ้า แต่รถบรรทุกได้พุ่งออกไปเหมือนลูกศรที่หลุดจากคันธนูแล้ว”
“ฉากนั้นมันน่ากลัวมากจนทำให้ข้าหวาดผวา! หน้ารถพุ่งเข้าหากระแสน้ำที่รุนแรง ไฟหน้ารถส่องประกายในสายฝนเหมือนแมลงเม่าที่กำลังบินเข้ากองไฟ”
“ตูม!”
เสียงของเหลียงซานเจียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“รถบรรทุกพุ่งเข้าไปในช่องโหว่ของเขื่อน น้ำกระเด็นสูงขึ้นไปกว่าสิบเมตร แล้วก็ถูกกระแสน้ำท่วมกลืนเข้าไปในทันที น้ำก็ไหลเชี่ยวอีกครั้ง”
ในจัตุรัส มีคนบางคนถาม: “มันมีประโยชน์ไหม? มันมีประโยชน์จริง ๆ หรือ?”
ดวงตาของเหลียงซานเจียงแดงก่ำ: “ดูเหมือนว่าจะได้ผล ช่องโหว่นั้นขยายตัวช้าลง แต่หัวใจของเราก็เจ็บปวด ผู้บัญชาการเย่ว์ยังอยู่ในรถ!”
“ทุกวินาทีเหมือนหนึ่งศตวรรษ ทุกคนจ้องมองไปที่ผิวน้ำจนลืมหายใจ”
“ชาวบ้านคุกเข่าลงในโคลนเพื่อขอพร ราวกับว่าวิธีนี้จะสามารถทำให้ผู้บัญชาการเย่ว์ปลอดภัย”
“สิบวินาที ยี่สิบวินาที สามสิบวินาที...”
“ในขณะที่ทุกคนกำลังจะสิ้นหวัง ก็มีเงาร่างหนึ่งโผล่ออกมาจากน้ำ! นั่นคือผู้บัญชาการเย่ว์!”
“แขนของเขามีรอยบาดลึก ชุดทหารของเขาก็ขาดไปหมด แต่เขาก็ยกมือขึ้นแล้วตะโกน: ‘ข้าไม่เป็นไร! ใครว่ายน้ำเป็นตามข้ามา! ขับรถบรรทุกมาเพื่ออุดช่องโหว่!’”
“ในวินาทีนั้น เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นบนเขื่อน มีคนร้องไห้พร้อมกับหัวเราะ และบางคนก็หัวเราะพร้อมกับร้องไห้”
เหลียงซานเจียงเช็ดหน้าของเขาแล้วพูดต่อ: “พวกเราวิ่งไปที่รถบรรทุกเหมือนคนบ้า คนที่ขับรถเป็นก็กระโดดขึ้นไป ส่วนคนขับไม่เป็นก็ช่วยกันผลักรถ”
“หนึ่งคัน สองคัน สามคัน...”
“รถบรรทุกทหารหลายสิบคันพุ่งเข้าสู่ช่องโหว่ของเขื่อน และในที่สุดช่องโหว่ที่กำลังขยายตัวก็ถูกอุดไว้ได้!”
“แต่ก่อนที่เราจะได้พักหายใจ ฝนก็ตกหนักขึ้นเหมือนว่าสวรรค์กำลังเทน้ำลงมา”
เสียงของเหลียงซานเจียงก็ทุ้มลงอีกครั้ง
“น้ำท่วมก็ไหลออกมาจากช่องว่างของรถบรรทุก และช่องโหว่อาจจะพังลงมาอีกครั้ง”
“ในตอนนี้ โทรศัพท์จากกองบัญชาการก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงของท่านผู้นำดังขึ้นมาจากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์: ‘ฉางหลง! ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจ้าต้องปกป้องมันไว้! ประชาชนหลายสิบล้านคนทางใต้กำลังรอเราอยู่!’”
“ผู้บัญชาการเย่ว์วางสายแล้วหันมาหาพวกเรา น้ำฝนไหลลงมาบนใบหน้าของเขา และเราไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตา”
“เสียงของเขาไม่ได้ดังมากนัก แต่ก็ดังก้องไปทั่วทั้งเขื่อน: ‘พี่น้องทุกคน! รถบรรทุกก็อุดช่องโหว่ไว้ไม่ได้แล้ว! ต่อไปพวกเราจะใช้กำแพงมนุษย์!!!’”
“กำแพงมนุษย์?!”
ในจัตุรัส แขกที่มาต่างอุทานด้วยความตกใจ
“ใช่แล้ว! กำแพงมนุษย์!”
เสียงของเหลียงซานเจียงสั่นเครือ: “คือการใช้ร่างกายของเราเพื่อขวางน้ำท่วม!”
“ทุกคนรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร คลื่นน้ำที่รุนแรงสามารถพัดพาคนไปได้ แต่ผู้บัญชาการเย่ว์ก็ไม่พูดอะไรแล้วกระโดดลงไปในน้ำเป็นคนแรก!”
“‘ผู้บัญชาการครับ!’ พวกเรากรีดร้องแล้วก็กระโดดตามลงไป”
“น้ำท่วมท่วมถึงหน้าอกของพวกเรา พวกเราจับมือกันและยืนอยู่หลังรถบรรทุก”
“คลื่นลูกหนึ่งพัดเข้ามา ทหารสิบกว่าคนก็ถูกพัดไป แต่คนที่เหลือก็รีบมาเสริมอย่างไม่ลังเล ไม่มีใครถอยหลังไปแม้แต่คนเดียว”
“หนึ่งพันคน! สองพันคน! ห้าพันคน! หนึ่งหมื่นคน...”
“มีทหารมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่กระโดดลงไปในน้ำ เอวของพวกเขาผูกไว้ด้วยเชือก และอีกด้านหนึ่งของเชือกก็ผูกไว้กับต้นไม้ที่อยู่บนเขื่อน”
“แต่เชือกนั้นไม่มีประโยชน์อะไรในน้ำท่วม และมีคนถูกพัดไปเรื่อย ๆ และมีคนร้องเรียกชื่อเพื่อนร่วมรบของตัวเอง แต่ก็ยังมีคนกระโดดลงไปเรื่อย ๆ”
“ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ มองดูพวกเรา ทหารหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปีที่ยืนอยู่ในน้ำจนริมฝีปากเป็นสีม่วง แต่ก็ยังตะโกนว่า ‘ตราบใดที่พวกเราอยู่ เขื่อนก็จะไม่พัง’ และในที่สุดพวกเขาก็ทนไม่ไหว”
เมื่อพูดถึงประโยคนี้ น้ำตาของเหลียงซานเจียงก็ไหลลงมา
“มีคุณป้าคนหนึ่งถือไม้เท้ามา แล้วตะโกนไปในน้ำ: ‘ลูก! อย่ากระโดดลงไปแล้ว! บ้านเราไม่ต้องการแล้ว! ได้โปรดอย่ากระโดดลงไปเลย!’”
“ชาวบ้านที่อยู่ข้างหลังเธอก็ร้องไห้ตาม: ‘ใช่แล้ว! ลูก! ถ้าพวกแกตายแล้ว ครอบครัวของพวกแกจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน!”
“‘พวกแกยังอายุน้อย อย่ามาตายที่นี่เลย!’”
“‘พวกเราจะไปอยู่ที่อื่น จะไม่รบกวนพวกแกแล้ว!’”
“แต่ผู้บัญชาการเย่ว์ก็คำรามในน้ำ: ‘นี่คือหน้าที่ของพวกเรา! บ้านของพวกท่านคือบ้านของพวกเรา! ตราบใดที่พวกเรายังมีชีวิตอยู่ พวกเราก็จะไม่ยอมให้น้ำท่วมเมืองสวิน!’”
“เสียงของเขาก็ดังก้องไปทั่วในสายฝน พวกเรากัดฟันสู้กับน้ำท่วม และร่างกายของเราก็รู้สึกชาไปหมด”
“มีทหารใหม่ที่อายุสิบแปดปีถูกคลื่นซัดจนกระอักเลือด แต่เขาก็ยิ้มแล้วบอกพวกเรา: ‘หัวหน้าทีม! ผม...ผมยังทนได้ครับ...’”
“ในวินาทีนั้น ข้าก็เข้าใจแล้วว่ากองพันเหล็กกล้าคืออะไร!”
เสียงของเหลียงซานเจียงเต็มไปด้วยความเคารพอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“ไม่ใช่เพราะพวกเราเก่งกาจ แต่เพราะในใจของพวกเรามีชาวบ้าน และมีบ้านที่เต็มไปด้วยแสงไฟ”
“ต่อให้ร่างกายจะต้องสลายไปเป็นธุลี พวกเราก็จะไม่มีวันยอมแพ้!!!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น