บทที่ 85: ข้าสามารถปกป้องมันได้ กองพันเหล็กกล้าก็สามารถปกป้องมันได้!

นักข่าวหญิงคนนั้นอ้าปากค้างและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

“กล้องวิดีโอถ่ายไปที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยโคลนของผู้บัญชาการเย่ว์ และมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของทหาร แล้วเธอก็จากไปอย่างเงียบ ๆ”

เมื่อเหลียงซานเจียงพูดถึงตรงนี้ ก็เป็นตอนจบ

แต่ในจัตุรัส เสียงปรบมือก็ดังก้องขึ้น

มีคนอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมา และเสียงปรบมือก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งจัตุรัส

ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด

คำว่า “เคารพ” ถูกพิมพ์จนเต็มหน้าจอ

แน่นอนว่าไม่มีใครส่งของขวัญให้เกาจื่อเซิ่ง

ไอ้คนสารเลวนี่ไม่คู่ควรเลย!

【พูดได้ดีมาก! นี่แหละทหารของเรา!】

【“ประเทศมังกรไม่มีซูเปอร์ฮีโร่ แต่ทหารทุกคนคือฮีโร่”—น้ำตาไหลเลย!】

【นักข่าวต่างชาติคนนั้นคงจะหน้าบวมไปหมดแล้วใช่ไหม? สมควรแล้ว!】

【ผู้บัญชาการเย่ว์ไม่เพียงแต่เก่งในการต่อสู้ แต่เขายังเก่งในการพูดด้วย! เขาทำให้เรามีเกียรติมาก!】

【การมีทหารแบบนี้คือโชคดีของประเทศมังกร!】

【ไม่ใช่แค่ผู้บัญชาการเย่ว์ ทหารทุกคนที่เข้าร่วมในการป้องกันน้ำท่วมก็สุดยอด!】

【อาของข้าก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนนี้ขาของเขาไม่ค่อยดีแล้วครับ เขาหกล้มในน้ำท่วมจนขาของเขาได้รับบาดเจ็บ ตอนแรกเขาบ่นว่า ‘เสียใจที่สุดที่ไปป้องกันน้ำท่วม’ แต่ทุกคืนเขาก็ยังละเมอว่า ‘ไม่ต้องสนใจข้า! รีบไปอุดช่องโหว่ซะ!’】

【ลุงของข้าก็ไปที่เมืองสวินเพื่อแบกกระสอบทราย ตอนนี้เขายังงอนิ้วไม่ได้เลย เวลาเห็นน้ำก็จะสั่นไปหมด แต่เมื่อปีที่แล้วเขาก็ยังให้หลานชายของเขาไปเป็นทหาร!】

เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนอยู่กลางฝูงชน หน้าอกของเขาเหยียดตรงและรู้สึกว่าเลือดของเขากำลังพลุ่งพล่าน

เขารู้แล้วว่าทำไมพ่อของเขาถึงได้เงียบ และไม่เคยพูดถึงเรื่องเหล่านี้!

เพราะวีรบุรุษที่แท้จริง ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเพื่อพิสูจน์ตัวเอง!

เหรียญกล้าหาญของพวกเขาอยู่ในใจของประชาชน และอยู่ในทุก ๆ คืนที่ได้รับการปกป้อง

ในตอนนี้ เย่ว์เสี่ยวเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขามีน้ำตาแล้วถาม: “ท่านอาจารย์เหลียงครับ! แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ? เมื่อน้ำลดแล้ว พวกท่านก็กลับไปใช่ไหมครับ?”

แต่เหลียงซานเจียงส่ายหัว เสียงของเขาดูจริงจัง

“มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอก”

“หลังจากพวกเราพักได้ไม่ถึงครึ่งวัน ทหารสื่อสารก็ถือโทรเลขวิ่งเข้ามาหาเรา แล้วตัวอักษรบนโทรเลขก็ทำให้พวกเราทุกคนตกใจ—”

“คลื่นน้ำท่วมลูกที่ห้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกำลังจะมาถึงในตอนกลางคืน!”

“นั่นคือคลื่นน้ำท่วมที่น่ากลัวที่สุด ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าระดับน้ำจะสูงขึ้นอีกหลายเมตร และจะมีฝนตกหนักตามมาด้วย”

เหลียงซานเจียงกลืนน้ำลายลงคอ

“โทรศัพท์จากกองบัญชาการได้โทรมาหาเราโดยตรง เสียงของผู้นำมาพร้อมกับเสียงฝน และเต็มไปด้วยความจริงจัง: ‘ฉางหลง! เขื่อนที่อยู่แนวหน้า เจ้าจะปกป้องมันได้หรือไม่?’”

คำพูดนี้เหมือนหินก้อนใหญ่ที่ทับหัวใจของทุกคน

แขกในจัตุรัสกลั้นหายใจและไม่กล้าหายใจแรง ๆ พวกเขาเกือบจะหายใจไม่ออก

ทุกคนรู้ว่าคำถามนี้มันหนักแค่ไหน!

เสียงของเหลียงซานเจียงสั่น: “ในตอนนั้นพวกเรามีสองทางเลือก ทางแรกคือระเบิดเขื่อนที่อยู่ทางเหนือของเมืองสวิน เพื่อให้เมืองนี้ถูกน้ำท่วมและปกป้องเมืองทางใต้”

“ทางที่สองคือต่อสู้ แต่ถ้าเขื่อนพังลงแล้วล่ะก็ ไม่ใช่แค่เมืองสวินที่จะถูกน้ำท่วม แต่เมืองใหญ่หลายแห่งทางใต้ก็จะจมอยู่ใต้น้ำ ผู้คนนับล้านจะต้องได้รับผลกระทบ”

“ระเบิดเขื่อน?”

เหลียงซานเจียงเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาของเขาแดงก่ำ: “นั่นคือบ้านของประชาชนหลายแสนคน! บ้าน ที่ดิน และหลุมศพของบรรพบุรุษ! ถ้าเมืองสวินถูกน้ำท่วมแล้วล่ะก็ พวกมันจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบปีถึงจะฟื้นตัวได้!”

“ผู้บัญชาการเย่ว์จ้องมองที่คำว่า ‘เมืองสวิน’ บนแผนที่ ดวงตาของเขาแดงก่ำ”

“เขาเงียบไปหลายสิบวินาที เขาก็จับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งแต่หนักแน่น: ‘ท่านผู้นำครับ! ผมจะปกป้องมันไว้เอง! กองพันเหล็กกล้าก็จะปกป้องมันไว้เอง!’”

เสียงของเหลียงซานเจียงอ่อนลงและอบอุ่นขึ้นอย่างกะทันหัน

“ในวันนั้น ชาวบ้านก็ถือพลั่วแล้ววิ่งมาที่เขื่อน”

“ชายชราผมขาวที่ไม่สามารถแบกกระสอบทรายได้ ก็คุกเข่าลงบนพื้นและใช้มือจับโคลน”

“หญิงที่อุ้มเด็กก็อุ้มเด็กไว้บนหลังแล้ววิ่งไปมากับทหารเพื่อส่งน้ำ”

“แม้แต่เด็กนักเรียนก็ยังถือถังน้ำเล็ก ๆ และช่วยขนหินมาที่เขื่อน”

“‘ถ้าทหารปกป้องได้ พวกเราก็สามารถแบกรับได้!’ หญิงชราตาบอดคนหนึ่งลูบเขื่อนแล้วตะโกน: ‘นี่คือบ้านของพวกเรา พวกเราจะต้องปกป้องมันไว้เอง!’”

“ไม่ใช่แค่ทหารของเราที่กำลังต่อสู้!”

เหลียงซานเจียงเปลี่ยนเรื่อง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ: “ผู้อำนวยการถังของโรงไฟฟ้าพลังน้ำก็ยังต้องการไปตรวจสอบเขื่อนด้วยตัวเอง! เขื่อนอยู่ที่ความสูงห้าสิบเมตรและข้างใต้ก็มีน้ำท่วมที่รุนแรง!”

“เชือกที่ผูกตัวของเขาดูแข็งแรง แต่ต่อหน้ากระแสน้ำแล้วก็เหมือนกับเชือกธรรมดา! ถ้าประตูระบายน้ำมีรอยแตกแล้วล่ะก็ น้ำจะทำให้คนกลายเป็นชิ้น ๆ ในทันที”

“พวกเราทุกคนพยายามขวางเขาไว้ แต่ผู้อำนวยการถังก็ตาแดงแล้วคำราม: ‘ข้าดูแลเขื่อนนี้มาทั้งชีวิต! ข้าจะรู้เองว่ามันมีปัญหาหรือไม่!’”

“เขาก้าวลงบันไดเหล็กที่ลื่นลงไปทีละขั้น เหมือนกับกำลังเดินอยู่บนคมมีด เมื่อเขาปีนขึ้นมาได้แล้ว ร่างกายของเขาก็เปียกเหงื่อไปหมดแล้ว แล้วก็พูดด้วยเสียงที่สั่นว่า ‘ประตูระบายน้ำปลอดภัยดี’ แล้วเขาก็หมดแรงและล้มลงไป”

ข้อความในไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยน้ำตา

【ผู้อำนวยการถังก็เป็นวีรบุรุษ!】

【ชาวบ้านและทหารร่วมกันปกป้องบ้านของตัวเอง! นี่คือภาพที่น่าสะเทือนใจที่สุด!】

【คำพูดของผู้บัญชาการเย่ว์ที่ว่า ‘สามารถปกป้องมันได้’ ต้องใช้ความกล้าหาญขนาดไหนกัน?】

เสียงของเหลียงซานเจียงก็สั่นเครือขึ้น ราวกับมีอะไรบางอย่างอุดอยู่ในลำคอ

“แต่สวรรค์ก็ไม่เข้าข้าง!”

“ในตอนกลางคืนฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก และคลื่นน้ำท่วมก็เข้ามาเหมือนกองทัพนับพัน ‘ตูม!’ เขื่อนก็พังลงไป!”

“ตอนแรกช่องโหว่นั้นมีขนาดเท่าชามข้าว แต่ในพริบตาเดียวมันก็กว้างหลายเมตรแล้ว!”

“น้ำท่วมที่ขุ่นมัวเหมือนปากของสัตว์ร้าย แล้วก็พัดเอาทหารกว่าสิบคนออกไปในทันที!”

“ข้าเห็นเสี่ยวหวังจากกองร้อยเจ็ดพยายามที่จะคว้าปืนของเพื่อนร่วมรบ แต่คลื่นน้ำท่วมก็พัดเอาตัวเขาและปืนไปโดยที่เขาไม่ทันได้ส่งเสียงขอความช่วยเหลือเลย...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของเหลียงซานเจียงก็สั่น น้ำตาของเขาก็ไหลออกมา

“ช่องโหว่นั้นกว้างขึ้นเรื่อย ๆ น้ำท่วมก็ไหลเข้าสู่เมืองสวินและไปที่เมืองทางใต้”

“มีทหารที่ล้มลงในโคลนแล้วร้องไห้ว่า ‘ปกป้องมันไว้ไม่ได้แล้ว’ บางคนก็สั่นไปทั้งตัวแล้วจับเสาไฟฟ้าไว้!”

“พวกเราไม่กลัวความตาย แต่เมื่อคิดถึงผู้คนนับล้านทางใต้ที่จะถูกน้ำท่วมแล้ว หัวใจของพวกเราก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดบาด!”

“ชาวบ้านคุกเข่าลงบนพื้นแล้วร้องไห้ ขอให้สวรรค์ช่วยพวกเขา!”

“ผู้เชี่ยวชาญพูดว่า ‘ไม่มีความหวังแล้ว!’”

“แม้แต่ทหารที่แข็งแกร่งที่สุดก็ตาแดงก่ำ กำพลั่วไว้แน่น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปทุบที่ไหน”

“ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงคำรามดังขึ้น แล้วกลบเสียงฝนไปหมด—”

“‘อย่ากลัว! ข้ามีวิธี!’”

เหลียงซานเจียงเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันราวกับว่าเขากำลังได้ยินเสียงคำรามนั้น

“เป็นผู้บัญชาการเย่ว์!”

“เขายืนอยู่ในน้ำท่วมที่ลึกถึงเอว หมวกทหารของเขาก็ถูกน้ำพัดไปแล้ว และใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยโคลน แต่ดวงตาของเขากลับสว่างราวกับมีไฟ!”

“ตอนนั้นพวกเราทุกคนต่างก็งุนงง คนที่อยู่ในน้ำและบนบกก็หันไปมองผู้บัญชาการเย่ว์อย่างกะทันหัน ในใจของพวกเราก็มีความหวัง แต่ก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้!”

“ผู้บัญชาการเย่ว์คือวีรบุรุษ แต่ก็ไม่ใช่ซูเปอร์แมน และไม่ใช่พระเจ้าที่จะสามารถควบคุมฝนได้!”

“แต่ในวินาทีต่อมา!”

“ภายใต้สายตาของทุกคน!”

“ผู้บัญชาการเย่ว์ได้ทำสิ่งที่เกินกว่าที่ทุกคนจะจินตนาการได้!”