บทที่ 84: ประเทศมังกรไม่มีซูเปอร์ฮีโร่ แต่ทหารทุกคนคือฮีโร่!

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างก็ตกตะลึงไปหมด

ในใจของทุกคนต่างก็คาดเดาถึงคำสั่งนั้น

ข้อความในไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยการคาดเดา

【หรือว่าจะเป็นการรับประกันว่าจะอุดช่องโหว่ได้ภายในสามวัน? นี่มันเสี่ยงเกินไปแล้ว!】

【ข้าเดาว่าเป็นการรับประกันว่าจะปกป้องประชาชนในเมืองสวินทั้งหมด โดยที่ไม่ให้มีใครเสียชีวิต!】

【อย่าเดาเลย! ฟังตำรวจเหลียงพูดเถอะ! ข้าใจจะขาดแล้ว!】

ในจัตุรัส

เย่ว์เสี่ยวเฟยกำหมัดแน่นและอดไม่ได้ที่จะถาม: “ท่านอาจารย์เหลียงครับ! พ่อของผมออกคำสั่งอะไรครับ?”

ฟู่...

เหลียงซานเจียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

“ในวันนั้น ผู้บัญชาการเย่ว์ยืนอยู่ในน้ำท่วม แล้วทำความเคารพให้ทุกคนในกองร้อย จากนั้นเขาก็ตะโกน—”

“‘พี่น้องทุกคน! ข้า เย่ว์ฉางหลง จะให้คำสั่งทางทหารในวันนี้! ทหารหนึ่งหมื่นสองพันนายในกองพันเหล็กกล้าที่มาที่เมืองสวินนี้ จะต้องกลับไปให้ครบทุกคน! ถ้าหายไปคนหนึ่ง ข้าก็จะถอดเครื่องแบบทหารออก!’”

“แล้วเขาก็ชี้ไปที่เมืองสวินที่อยู่ข้างหลัง: ‘คนเราสามารถเอาชนะธรรมชาติได้! น้ำท่วมจะรุนแรงกว่าพลั่วในมือของพวกเรางั้นหรือ? ช่องโหว่ใต้น้ำจะอันตรายกว่าเสียงปืนในสงครามที่ภูเขาหมวกดำงั้นหรือ? ข้าไม่สนว่าพวกแกจะเป็นลูกชายหรือสามีของใคร เมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ทุกคนก็คือทหารของกองพันเหล็กกล้า! ถ้าข้า เย่ว์ฉางหลง ยังอยู่ที่นี่ ข้าจะไม่มีทางให้พี่น้องต้องถูกน้ำพัดไป!’”

“เมื่อเขาพูดจบ เสียงคำรามของทหารก็ดังขึ้นจนเกือบจะทำให้ฝนหยุดตก!”

“หลังจากนั้น ไม่มีใครบ่นว่าเหนื่อย และไม่มีใครกลัวน้ำท่วมอีก”

“ตอนกลางวันแบกกระสอบทราย ตอนกลางคืนก็ตรวจสอบช่องโหว่ ถึงแม้ว่าอากาศจะร้อนจนผิวหนังหลุดลอก และฝนตกหนักจนตัวสั่น แต่พี่น้องของเราก็ไม่เคยหยุดทำงาน”

“ข้าเห็นเสี่ยวหม่าจากกองร้อยเจ็ด ขาของเขาเปื่อยเหมือนซาลาเปานึ่ง แต่เขาก็กัดฟันเอาโคลนโรยลงไปบนบาดแผลแล้วไปแบกกระสอบทรายต่อ”

“คุณลุงหวังที่อยู่ในหน่วยทำครัว มือก็มีแต่รอยพุพองจากการใช้พลั่ว เมื่อแผลแตก เขาก็ใช้ผ้าพันเอาไว้”

“หลังจากต่อสู้มาครึ่งเดือน ในที่สุดฝนก็เริ่มหยุดตก ผู้บัญชาการเย่ว์บอกให้ทุกคนสลับกันพัก แต่ใครจะคิดว่าชาวบ้านจะถือกระติกน้ำร้อนและโจ๊กร้อน ๆ มา!”

เสียงของเหลียงซานเจียงสั่นเครือขึ้นอย่างกะทันหัน

“มีคุณป้าคนหนึ่งยื่นแก้วน้ำให้ทหาร แต่ทหารคนนั้นมือสั่นจนไม่สามารถจับได้ แก้วก็ร่วงลงไปบนพื้นและแตก!”

“มือของเขาอยู่ในน้ำนานเกินไปจนชาไปหมด”

“ทหารคนนั้นหน้าแดงแล้วรีบเอาซ่อนมือไว้ข้างหลัง เขาไม่อยากให้ใครเห็น แต่ผู้บัญชาการเย่ว์ก็ตะโกนขึ้นมา: ‘ทุกคนเอามือของพวกแกออกมา!’”

“เขาชูมือของตัวเองขึ้นมาเป็นคนแรก มือของเขาเต็มไปด้วยรอยแตก เล็บของเขาเต็มไปด้วยโคลน และข้อต่อก็บวมเหมือนหัวไชเท้า”

“เสียงของผู้บัญชาการเย่ว์ดังขึ้น: ‘นี่คือมือของทหารในกองพันเหล็กกล้า! แบกกระสอบทรายและอุดช่องโหว่ใต้น้ำด้วยมือเปล่า! ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ไม่เคยบ่น! มือแบบนี้ทำให้อับอายหรือเปล่า?’”

“‘ไม่อับอาย!’ ทหารตะโกนพร้อมกัน แล้วทุกคนก็ยื่นมือออกมา”

เมื่อพูดถึงประโยคนี้ น้ำตาของเหลียงซานเจียงก็ไหลออกมา

แม้ว่าจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่เมื่อนึกถึงภาพในตอนนั้น เขาก็รู้สึกว่าน้ำตาจะไหลออกมา

“มือเหล่านั้นบางอันก็พันด้วยผ้าพันแผล บางอันก็เต็มไปด้วยรอยด้าน และบางอันก็เล็บหลุดไปแล้ว และบางอันก็ซีดเผือดจากการอยู่ในน้ำนาน...”

“แต่เมื่อมันถูกยกขึ้นมา มันกลับส่องประกายยิ่งกว่าเหรียญกล้าหาญ”

“ชาวบ้านในเมืองสวินมองดูแล้วก็ร้องไห้ออกมา”

“มีคุณป้าคนหนึ่งจับมือของทหารไว้แล้วร้องไห้ออกมา: ‘ไอ้เด็กดี! มือที่สามารถแบกกระสอบทรายได้เป็นร้อยกิโลกรัม ทำไมถึงได้จับแก้วน้ำไม่ได้แล้ว...พวกแกเป็นลูกของใครนะ? พ่อแม่ของพวกแกเห็นแล้วจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน...’”

“มีหญิงสาวคนหนึ่งถือไมโครโฟนแล้วตะโกน: ‘พวกเราไม่รู้ว่าพวกท่านชื่ออะไร แต่พวกเรารู้ว่าพวกท่านทำเพื่อใคร! พวกท่านทำเพื่อพวกเรา ทำเพื่อประชาชนของเมืองสวิน! พวกท่านคือคนที่น่ารักที่สุด!’”

“เด็กนักเรียนหญิงตาแดงแล้วยัดกระดาษเข้าไปในกระเป๋าของทหาร ในกระดาษเขียนว่า ‘เมื่อน้ำลดแล้ว ฉันจะพาไปดูหนัง’”

“เหล่าชายชราก็ยื่นเหล้าที่เก็บไว้ให้ทหาร แล้วพูดว่า ‘นี่คือเหล้าสำหรับวีรบุรุษ!’”

“แต่ในตอนที่บรรยากาศอบอุ่นที่สุด ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมา!”

เสียงของเหลียงซานเจียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขาดูจริงจัง

“มีนักข่าวหญิงชาวต่างชาติผมบลอนด์คนหนึ่งถือกล้องมา แล้วบอกว่าเธอต้องการสัมภาษณ์ผู้บัญชาการเย่ว์ เพื่อที่จะนำ ‘เรื่องจริงเกี่ยวกับการป้องกันน้ำท่วมของประเทศมังกร’ ไปบอกคนทั้งโลก!”

“ข้าเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการ ข้าจึงรีบไปขวางเธอไว้ และคิดว่าในสถานการณ์แบบนี้ จะไปสนใจนักข่าวได้อย่างไร?”

“แต่ผู้บัญชาการเย่ว์ก็โบกมือ: ‘ให้เธอเข้ามา พวกเราทำเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ไม่มีอะไรจะต้องซ่อน’”

“นักข่าวหญิงคนนั้นดูหยิ่งยโสมาก เธอยกแว่นตาขึ้นแล้วก็เปิดสมุดบันทึก: ‘ผู้บัญชาการเย่ว์ครับ! เท่าที่ข้าทราบแล้ว น้ำท่วมในครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อคนนับล้าน นั่นหมายความว่าประเทศของพวกท่านมีปัญหาร้ายแรงในการป้องกันน้ำท่วมใช่ไหมครับ?’”

“ผู้บัญชาการเย่ว์ยิ้มอย่างเย็นชา: ‘คุณนักข่าวครับ! ในภัยพิบัติทางธรรมชาติไม่มีระบบที่สมบูรณ์แบบหรอกครับ แต่ข้าจะบอกอะไรให้ ตอนที่ทหารของเรากำลังแบกกระสอบทรายอยู่บนเขื่อน ประเทศของพวกท่านกำลังพูดคุยกันว่าจะลดเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยดีไหมครับ’”

“สีหน้าของนักข่าวหญิงก็ซีดเผือดลงทันที แล้วก็ถามอย่างน่ารังเกียจ: ‘แต่พวกท่านให้ทหารไปทำเรื่องที่อันตรายแบบนี้ ไม่ได้คิดว่าพวกท่านเป็นแค่เครื่องมือหรือไงครับ?’”

“‘เครื่องมือเหรอ?’ ผู้บัญชาการเย่ว์ชี้ไปที่ทหารที่อยู่ข้างหลัง เสียงของเขาก็ดังขึ้น: ‘พวกเขาคือทหารของประชาชน! พวกเขาอาสาที่จะมาสู้กับน้ำท่วมเพื่อชาวบ้าน! ไม่เหมือนกับทหารของบางประเทศที่ถือปืนไปที่ประชาชน และประชาชนก็หนีเมื่อเห็นพวกเขา!’”

“นักข่าวหญิงโกรธจนตัวสั่น แล้วก็ถามคำถามที่ดูยาก: ‘ในเมื่อท่านบอกว่าทหารของประเทศมังกรเต็มใจที่จะสละชีวิตเพื่อชาติแล้ว ถ้าเขื่อนพังลง ท่านจะให้ทหารเอาตัวเองไปอุดไหมครับ? นี่คือการดูถูกชีวิตคนอื่นใช่ไหมครับ?’”

“เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในที่นั้นก็เงียบสนิท ชาวบ้านต่างกำหมัดแน่น และข้าก็เหงื่อตกไปหมดแล้ว!”

“คำถามนี้มันโหดร้ายมาก! ถ้าตอบว่า ‘จะทำ’ ก็เหมือนกับไม่สนใจชีวิตของทหาร แต่ถ้าตอบว่า ‘จะไม่ทำ’ ก็เหมือนกับเป็นคนขี้ขลาด!”

เหลียงซานเจียงหยุดชั่วครู่

คนที่อยู่ในจัตุรัสต่างก็กลั้นหายใจ

แม้แต่ข้อความในไลฟ์สดก็หยุดไปครึ่งหนึ่ง

ทุกคนต่างก็สงสัย!

คำถามที่นักข่าวหญิงถามมันยากเกินไปแล้ว!

ดังนั้นทุกคนก็ยิ่งอยากรู้ว่าเย่ว์ฉางหลงตอบว่าอย่างไร!

และเหลียงซานเจียงก็ไม่ได้ทำให้ทุกคนต้องรอนาน และเสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ผู้บัญชาการเย่ว์เงียบไปสามวินาที แล้วเขาก็ยิ้มออกมา”

“เขาชี้ไปที่น้ำท่วมแล้วพูดทีละคำ: ‘คุณนักข่าวครับ! ท่านไม่เข้าใจทหารของประเทศมังกรหรอกครับ! พวกเราจะไม่ยอมให้พี่น้องต้องตายไปอย่างไร้ประโยชน์ แต่ถ้ามันถึงจุดนั้นแล้ว ไม่ต้องให้ผมออกคำสั่ง พวกเขาก็จะกระโดดลงไปเอง—ไม่ใช่เพราะคำสั่ง แต่เป็นเพราะคนที่พวกเขาต้องการจะปกป้องอยู่ข้างหลัง!’”

“เขาหยุดชั่วครู่ สายตาของเขากวาดไปที่ทุกคนในที่นั้น และพูดด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง: ‘ข้ารู้ว่าในหนังของประเทศอื่นมีซูเปอร์ฮีโร่ที่บินได้ และทำอะไรก็ได้!’”

“‘แต่ในประเทศมังกรของเรา ไม่มีซูเปอร์ฮีโร่!’”

“‘แต่ทหารทุกคนของประเทศมังกรคือฮีโร่!’”

“‘พวกเขาอาจจะดูธรรมดา อาจจะเจ็บปวดและกลัว แต่เมื่อประชาชนต้องการ พวกเขากล้าที่จะสละชีวิต!’”

“‘พวกเขาจะไม่ลังเลที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องประเทศ!!!’”