บทที่ 83: ใครบอกว่าคนที่เต็มไปด้วยโคลนจะไม่ใช่วีรบุรุษ?

ที่จัตุรัส

เหลียงซานเจียงยังคงดูตื่นเต้น และอยากจะสับเกาจื่อเซิ่งให้เป็นชิ้น ๆ

ในตอนนั้น จ้าวเหมิงเซิ่งก็เดินไปหาเขาแล้วตบบ่าเขาเบา ๆ

“สหายเหลียงซานเจียง! ทำใจให้สงบหน่อย! ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะลงมือ แต่เป็นเวลาที่จะอธิบายเรื่องราวให้ชัดเจน!”

“ท่าน...”

เหลียงซานเจียงเพิ่งจะสังเกตเห็นจ้าวเหมิงเซิ่งและยศบนไหล่ของเขา ม่านตาของเขาก็หดเล็กลง

ดาวเก้าดวง!

นี่...นี่มันอะไร?!

เขารีบยืนตรง “ปัง!” เขาทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง: “ขอคารวะท่านผู้บัญชาการ!”

“ข้าคือเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีจากภาคเหนือ จ้าวเหมิงเซิ่ง”

จ้าวเหมิงเซิ่งทำความเคารพกลับไป น้ำเสียงของเขาดูอ่อนโยน: “แต่ข้าก็เหมือนกับเจ้า ที่เป็นทหารของผู้บัญชาการเย่ว์ หน้าที่หลักของข้าคือการกู้คืนชื่อเสียงของเขา”

“เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้! ทำไมผู้บัญชาการเย่ว์ถึงสละอนาคตที่ยิ่งใหญ่ของตัวเองและลาออก?”

ดวงตาของเหลียงซานเจียงแดงก่ำอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

“ท่านผู้บัญชาการครับ! ถ้าจะพูดถึงการลาออกของผู้บัญชาการเย่ว์แล้ว ก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วในเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ ซึ่งเป็นวันที่ข้าจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต...”

“พื้นที่เพาะปลูกกว่าสามร้อยล้านไร่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม และมีผู้คนกว่าสองร้อยล้านคนที่ได้รับผลกระทบ”

“พวกเราในกองพันเหล็กกล้าได้รับคำสั่ง—ให้ไปช่วยเหลือเมืองสวิน!”

เสียงของเหลียงซานเจียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“เมืองสวินมีคนหลายแสนคนอาศัยอยู่ และอยู่ในพื้นที่ที่อันตรายที่สุด น้ำก็มากมาย”

“ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าถ้าเขื่อนพังลงแล้วล่ะก็ น้ำก็จะไหลลงไปที่เมืองใหญ่หลายแห่งที่อยู่ทางใต้!”

“เมื่อถึงตอนนั้นแล้ว ผู้คนนับสิบล้านคนก็จะไม่มีที่อยู่”

“เมื่อพวกเราไปถึงเมืองสวิน น้ำก็ท่วมถึงหัวเข่าแล้ว”

“ผู้บัญชาการเย่ว์ได้ตั้งฐานบัญชาการบนเขื่อนชั่วคราว แล้วก็ชี้ไปที่พื้นที่ที่ถูกน้ำท่วม: ‘พี่น้องทุกคน! ที่นี่คือสนามรบของเรา! เขื่อนอยู่ พวกเราก็อยู่! เขื่อนพัง พวกเราก็ตาย!’”

“หลังจากนั้นหลายวัน ผู้บัญชาการเย่ว์ก็ไม่เคยกลับไปที่ฐานบัญชาการเลย”

เหลียงซานเจียงกลืนน้ำลายแล้วพูดต่อ: “เขาสู้รบอยู่ในแนวหน้ามาตลอด ตอนกลางวันเขาจะแบกกระสอบทราย ส่วนตอนกลางคืนก็จะตรวจสอบเขื่อนสามวันสามคืนโดยไม่ได้นอน”

“ข้าเห็นว่าดวงตาของเขาดูลึกเข้าไปในเบ้าตา ริมฝีปากของเขาก็แห้งจนเลือดออก และผิวของเขาก็หลุดลอกไปหลายชั้นจากการถูกแดดเผา ข้าจึงเตือนเขา: ‘ผู้บัญชาการครับ! ท่านไปพักเถอะครับ พวกเราจะอยู่ที่นี่เอง’”

“ผู้บัญชาการเย่ว์จ้องมองข้า: ‘ทหารของข้ายังอยู่ในน้ำ แล้วข้าจะนอนหลับได้อย่างไร? ไปดูเสี่ยวหวังที่กองร้อยสามสิ! ขาของเขาถูกหินบาดจนเป็นแผลขนาดใหญ่ แต่เขาก็ยังแบกกระสอบทรายอยู่! ข้าเป็นผู้บัญชาการ ไม่ใช่เจ้านาย!’”

ในตอนนี้ ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด

【ผู้บัญชาการกองพันในวัย 27 ปี แบกกระสอบทรายอยู่ในโคลนงั้นหรือ? นี่แหละคือทหารที่แท้จริง!】

【ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้เป็นผู้บัญชาการกองพัน การทำแบบนี้มันเหนือกว่าคนอื่นมาก!】

【เมื่อเทียบกับเจ้านายที่ทำตัวยิ่งใหญ่แล้ว ผู้บัญชาการเย่ว์สุดยอดมาก!】

【ขอแสดงความเคารพต่อผู้บัญชาการเย่ว์! ขอแสดงความเคารพต่อกองพันเหล็กกล้า!】

ส่วนเย่ว์เสี่ยวเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกว่าเลือดของเขากำลังพลุ่งพล่าน

เขาราวกับว่าได้เห็นภาพของพ่อที่เขาจำไม่ได้ชัดเจน กำลังแบกกระสอบทรายที่สูงกว่าเขา แล้วเดินอยู่ในโคลนทีละก้าว

แผ่นหลังของเขาดูสูงใหญ่กว่าภูเขา!

เหลียงซานเจียงเช็ดหน้าของเขาแล้วพูดต่อ: “แต่น้ำท่วมก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น ฝนตกหนักราวกับว่าท้องฟ้าถล่มลงมา ระดับน้ำเพิ่มขึ้นถึงสี่สิบเมตร เขื่อนอาจจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ”

“มือและเท้าของทหารก็เปื่อยและเหี่ยวย่น บางคนมีแผลพุพองและมีหนองไหลออกมา แต่ก็ไม่มีใครบ่นเลย”

“สิ่งที่อันตรายที่สุดคือช่องโหว่ใต้น้ำที่สามารถดึงคนลงไปได้”

“มีครั้งหนึ่งที่เราพบช่องโหว่ขนาดเท่าชามข้าว และผู้บัญชาการเย่ว์ก็กระโดดลงไปเพื่ออุดมันเอาไว้ แล้วสั่งให้พวกเราเอาถุงทรายวางลงบนตัวเขา เมื่อช่องโหว่ถูกอุดแล้ว ชุดทหารของเขาก็เต็มไปด้วยโคลนจนแข็งไปหมดและเขาเกือบจะขึ้นมาไม่ได้”

“แต่สิ่งที่ทำให้เราโมโหมากกว่าน้ำท่วมคือโทรศัพท์พวกนั้น—”

เสียงของเหลียงซานเจียงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน และเต็มไปด้วยความโกรธที่อัดอั้น

“กองพันเหล็กกล้าเป็นกองพันที่พิเศษที่สุดในเขตทหารหลงตู ดังนั้นจึงมีทั้งยอดฝีมือและลูกหลานของผู้มีอำนาจ”

“ตั้งแต่วันแรกที่พวกเราออกเดินทาง โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด—‘ท่านผู้บัญชาการเย่ว์ครับ! ลูกชายของผมไม่เคยลำบากมาก่อน ให้เขากลับไปอยู่ด้านหลังได้ไหมครับ?’ ‘เย่ว์ฉางหลง! หลานชายของข้าเป็นโรคหอบหืด! ช่วยจัดการด้วยนะ!’ ‘ข้าจะบอกอะไรให้นะ ถ้าหลานชายของข้าเป็นอะไรไปแล้วล่ะก็ แกก็ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้บัญชาการกองพันแล้ว!’”

“ในช่วงเวลานั้น ผู้บัญชาการเย่ว์ก็รับโทรศัพท์และสีหน้าของเขาก็ดูไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ กำปั้นของเหลียงซานเจียงก็แน่นจนมีเสียงดัง

“จนกระทั่งวันที่เจ็ด ผู้บัญชาการเย่ว์ก็รวบรวมทหารทั้งหมดบนเขื่อน ฝนก็ไหลลงมาจากหมวกของเขา และเขาก็เริ่มด่า—”

“ไอ้บัดซบ!”

“เขื่อนกำลังจะพังแล้ว! พี่น้องของเราเกือบจะถูกน้ำท่วม! ผู้คนหลายแสนคนในเมืองสวินกำลังจะไม่มีที่อยู่แล้ว!”

“แต่ตอนนี้ข้ากลับต้องรับโทรศัพท์มากกว่าแมลงวัน! คนนั้นบอกให้ดูแลลูกชาย คนนี้บอกให้ย้ายหลานชายออกไป! พวกมันคิดว่าที่นี่เป็นที่อะไร? สถานที่เล่นขายของหรือไง?”

“ข้าผ่านสงครามมามากมาย! รอดตายจากสงครามที่ภูเขาหมวกดำมาได้! ข้าไม่เคยเจอเรื่องไร้สาระแบบนี้มาก่อน!”

“ทหารในกองร้อย! ไม่ว่าแกจะมาจากไหน ไม่ว่าแกจะเป็นลูกชายหรือหลานชายของใคร ในสายตาของข้าทุกคนเท่าเทียมกัน!”

“ทุกคนลืมตาดูให้ชัด ๆ! น้ำท่วมมันจะเอาชีวิตคนนะ! ช่องโหว่ใต้น้ำมันสามารถกลืนคนเข้าไปได้!”

“ในช่วงเวลาแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นทหารธรรมดาหรือนายพล ทุกคนจะต้องรวมพลังกัน! ไปแบกกระสอบทราย!”

“พวกเราทุกคนก็มีพ่อแม่เหมือนกัน!”

“ไม่มีใครอยากจะตาย! เว้นแต่...เขาจะแบกรับภาระที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตไว้บนบ่า!!!”

“ตอนนี้ ถึงเวลาที่ประเทศชาติและประชาชนจะทดสอบพวกเราแล้ว!”

“วันนี้ ข้า เย่ว์ฉางหลง จะพูดไว้ตรงนี้—”

“กองพันเหล็กกล้าไม่มีคนขี้ขลาดและไม่มีสิทธิพิเศษ!”

“ถ้าอยากจะไปก็ไปถามน้ำท่วมว่าจะยอมหรือไม่! ถามพี่น้องที่อยู่ในน้ำว่าจะยอมหรือไม่!”

“ไม่ต้องพูดถึงโทรศัพท์จากเมืองหลวงหลงตูเลย ต่อให้เป็นเทวดา ข้า เย่ว์ฉางหลงก็ไม่กลัว!”

“ใครที่ยังคิดจะทำตัวพิเศษและเห็นแก่ตัว จนทำให้พี่น้องของเราเสียใจอีก...”

“ข้าจะพาคนคนนั้น!”

“ไปยืนอยู่หน้าเขื่อน!”

“เพื่อไปสู้กับน้ำท่วม!!!”

เสียงของเหลียงซานเจียงนั้นหนักแน่นและทรงพลัง

ราวกับว่าเสียงคำรามของเย่ว์ฉางหลงในตอนนั้นยังคงดังก้องอยู่บนเขื่อน

แขกในจัตุรัสก็รู้สึกว่าเลือดของพวกเขากำลังพลุ่งพล่าน และมีคนบางคนถึงกับตะโกนขึ้นมา

หลังจากนั้น เสียงปรบมือก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งจัตุรัส

ทุกคนราวกับว่าได้เดินทางข้ามเวลาไปแล้ว และเห็นภาพของเขื่อนในเมืองสวิน—

เย่ว์ฉางหลงยืนอยู่ในน้ำท่วมที่ลึกถึงหัวเข่า ร่างกายของเขาเปียกโชก และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยโคลน

แต่เปลวไฟในดวงตาของเขาสว่างกว่าเหรียญกล้าหาญใด ๆ!

ใครบอกว่าคนที่เต็มไปด้วยโคลนจะไม่ใช่วีรบุรุษ?

ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด และเต็มไปด้วยข้อความว่า “ผู้บัญชาการเย่ว์สุดยอด”

【ด่าได้ดี! ในสถานการณ์แบบนี้ยังคิดถึงสิทธิพิเศษ ควรโดนด่าแบบนี้แหละ!】

【‘อยากจะไปก็ไปถามน้ำท่วมว่าจะยอมหรือไม่’—สุดยอดมาก!】

【นี่แหละคือจิตวิญญาณของทหาร! ไม่ว่าจะเป็นเส้นสายอะไรก็ไม่มีค่าต่อหน้าน้ำท่วม!】

ในตอนนี้

เสียงของเหลียงซานเจียงก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันอีกครั้ง:

“หลังจากที่ผู้บัญชาการเย่ว์ด่าจบ กองพันทั้งหมดก็ฮึกเหิมขึ้นมา!”

“และพวกที่มีสิทธิพิเศษก็รู้สึกอับอายและไม่พูดเรื่องจะย้ายกลับไปอยู่ข้างหลังอีก!”

“แต่ในตอนนั้น ผู้บัญชาการเย่ว์ก็ได้ประกาศคำสั่งทางทหารออกมา!”

“และคำสั่งทางทหารนี้แหละ!”

“ที่ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้บัญชาการเย่ว์ทั้งหมด!”