ตอนที่ 82
บทที่ 82: เย่ว์ฉางหลงยังมีตัวตนอะไรอีก? ผู้การงั้นหรือ? หรือผู้บัญชาการ?
minibunny · 5,716 ตัวอักษร
“น้ำท่วมครั้งใหญ่?”
เมื่อได้ยินคำนี้ คนหนุ่มสาวบางคนก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเลย
แต่คนวัยกลางคนและคนชราต่างก็มีสีหน้าที่ซับซ้อนและพูดคุยกัน
“นั่นมันฤดูร้อนเมื่อปีที่แล้วใช่ไหม? มีฝนตกหนักเป็นเวลาหลายเดือน ข่าวก็มีแต่ภาพน้ำท่วม บ้านก็ลอยอยู่ในน้ำเหมือนเรือกระดาษ!”
“ใช่แล้ว! ได้ยินว่าเขื่อนหลายแห่งพังทลายลง และทหารก็กระโดดลงไปในน้ำเพื่ออุดช่องโหว่ ทำให้เราน้ำตาไหล!”
“ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในรอบร้อยปี! เกือบครึ่งหนึ่งของประเทศและหลายสิบมณฑลได้รับผลกระทบ ญาติของข้าที่บ้านเกิดยังคงพูดถึงเรื่องนี้ด้วยความกลัว!”
“ตอนนั้นคนทั้งประเทศต่างก็บริจาคเงินและของ แม้แต่เด็กนักเรียนก็ยังเอาเงินแต๊ะเอียออกมา!”
ในตอนนี้ จ้าวเหมิงเซิ่งขมวดคิ้วแล้วถามจิ้นต้าเพ่า: “จิ้น! ตอนนั้นแกไม่ได้ปลดประจำการแล้วและไปทำงานที่ท้องถิ่นหรอกหรือ? แล้วแกรู้เรื่องของกองพันเหล็กกล้าได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ในตอนนั้นเป็นผู้บัญชาการกองพันเหล็กกล้า การที่เขาไปช่วยเรื่องน้ำท่วมก็เป็นหน้าที่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการลาออกของเขา?”
จิ้นต้าเพ่าอธิบายทันที: “ข้าไม่รู้สถานการณ์ที่ชัดเจนหรอก แต่ข้ามีลูกน้องคนหนึ่งที่รู้!”
“เขาชื่อเหลียงซานเจียง เป็นผู้บังคับการของสถานีตำรวจในเมืองหลวงของมณฑล เมื่อก่อนเขามาจากกองพันเหล็กกล้า และยังบอกว่าเขาเคยเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการด้วย!”
“เมื่อก่อนเขาเคยอวดข้าหลายครั้งว่าผู้บัญชาการของเขานั้นเก่งขนาดไหน และบอกว่า ‘เป็นพลตรีในวัย 27 ปี’ ข้าก็ไม่เคยเชื่อ แล้วก็มักจะพูดว่า ‘ผู้บัญชาการของแกจะเก่งกว่าหัวหน้ากองร้อยเก่าของเราได้ยังไง?’”
“ไอ้บัดซบ! ตอนนี้มันดูเหมือนว่าข้ากำลังหาเรื่องใส่ตัวเองชัด ๆ!”
พูดจบ จิ้นต้าเพ่าก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์โทรศัพท์หนึ่ง เขาเปิดลำโพง
“เหลียงซานเจียง! รีบมาที่จัตุรัสกลางเมืองเจียงเฉิงเดี๋ยวนี้! เรื่องด่วน! ถ้ามาช้ากว่าสิบนาที ข้าจะบอกเรื่องที่แกซ่อนเงินไว้ให้เมียแกฟัง!”
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์มีเสียงที่ดูวุ่นวายตอบกลับ
แต่จิ้นต้าเพ่าก็วางสายแล้วหันไปยิ้มให้จ้าวเหมิงเซิ่งกับเย่ว์เสี่ยวเฟย
“ไอ้เด็กคนนั้นเคยเป็นนักแม่นปืนของกองพันเหล็กกล้า ได้ยินมาว่าเขาเคยเป็นผู้ช่วยผู้บัญชาการมาสามปี เขาต้องรู้เรื่องภายในแน่นอน! รอให้เขามาแล้ว เราก็จะได้รู้ความจริงเกี่ยวกับการลาออกของผู้บัญชาการเย่ว์แล้ว!”
“ขอบคุณครับท่านอาจิ้น!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยมีสีหน้าที่ดูตื่นเต้น
เขาไม่เคยได้ยินพ่อของเขาพูดถึง “กองพันเหล็กกล้า” เลย
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพ่อของเขาจะเก่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก
“ปัง! ปัง! ปัง!”
ในไม่ช้า รถตำรวจก็ขับมาอย่างรวดเร็ว
ปัง!
ประตูรถเปิดออก ชายที่แข็งแรงอายุสามสิบเจ็ดปีก็กระโดดลงมา
ชุดยูนิฟอร์มสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาว!
ถึงแม้ว่าจะไม่เท่ากับจ้าวเหมิงเซิ่งและจิ้นต้าเพ่า แต่การที่เขาสามารถสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวได้ในวัยนี้ก็แสดงให้เห็นว่าเขามีอนาคตที่สดใส
แล้วเขาก็มีรอยด้านบนมือ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาใช้ปืนมานานแล้ว
“หัวหน้าครับ! เกิดอะไรขึ้นครับ?”
เหลียงซานเจียงรีบวิ่งมาหาจิ้นต้าเพ่าแล้วทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง เสียงของเขาดังมาก
“ดูนี่! รู้จักเขาหรือไม่?”
จิ้นต้าเพ่าไม่พูดไร้สาระ เขาหยิบเครื่องมือสื่อสารของผู้ช่วยมาแล้วยัดใส่มือของเขา
“นี่...”
เหลียงซานเจียงก้มหน้าลงมองหน้าจอ สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง การหายใจของเขาก็ถี่ขึ้น
เขาเห็นรูปภาพของเย่ว์ฉางหลง และดวงตาของเขาก็แดงก่ำราวกับว่าน้ำตาจะไหลออกมา
“รู้...รู้จักครับ!”
เสียงของเหลียงซานเจียงสั่น ราวกับมีอะไรบางอย่างอุดอยู่ในลำคอ
“นี่คือผู้บัญชาการกองพันเหล็กกล้าของพวกเรา!”
“เขาคือคนที่ข้า เหลียงซานเจียง เคารพมากที่สุดในชีวิต!”
“หัวหน้าครับ! ท่านมีรูปภาพของผู้บัญชาการกองพันด้วยงั้นหรือ? ท่านรู้จักเขาเหรอครับ?”
“จะรู้จักหรือไม่ก็แล้วแต่!”
จิ้นต้าเพ่าขยับไปข้าง ๆ เพื่อให้เย่ว์เสี่ยวเฟยปรากฏตัวออกมา: “แกดูเด็กคนนี้สิ! เหมือนผู้บัญชาการเย่ว์หรือไม่?”
เหลียงซานเจียงมองเย่ว์เสี่ยวเฟยแล้วก็ตกตะลึงไป
ดวงตาของเย่ว์เสี่ยวเฟยเหมือนกับผู้บัญชาการเย่ว์!
“นี่คือ...?”
เหลียงซานเจียงดูไม่ค่อยเชื่อ
“เขาคือลูกชายของเย่ว์ฉางหลง! เย่ว์เสี่ยวเฟย”
จิ้นต้าเพ่าพูดอย่างจริงจัง แล้วชี้ไปที่เกาจื่อเซิ่งที่อยู่ไม่ไกล: “วันนี้เขาถูกคุณชายตระกูลเกาในเมืองเจียงเฉิงรังแก! ถ้าข้าไม่ได้พาพวกทีมสวาทมาทันเวลา เขาคงจะถูกฆ่าตายแล้ว!”
“อะไรนะ?!”
ความโกรธของเหลียงซานเจียงก็ปะทุขึ้นมาเหมือนระเบิด
เขามองไปที่เกาจื่อเซิ่งด้วยสายตาที่แดงก่ำ และพุ่งเข้าไปเหมือนสัตว์ร้ายที่หลุดออกมาจากกรง แล้วก็ตบหน้าเขาอย่างแรง
“เพี๊ยะ—!!”
เสียงตบดังสนั่นไปทั่วจัตุรัส
เกาจื่อเซิ่งเหมือนลูกข่าง ถูกตบจนหมุนครึ่งรอบ
“อ๊ากกกกก!”
มีเสียงกรีดร้องที่น่าเวทนาดังขึ้น พร้อมกับฟันที่มีเลือดไหลออกมาจากปากของเขา
“แก ไอ้คนชั่วหาที่ตาย!”
เหลียงซานเจียงชี้ไปที่เกาจื่อเซิ่งและด่า
“ผู้บัญชาการของเราช่วยชีวิตผู้คนมากมายตอนที่น้ำท่วม! และยังไปต่อสู้ในสนามรบ! แกมีสิทธิ์อะไรที่จะมาแตะต้องลูกชายของเขา?!”
“แกรู้ไหมว่ามีคนในกองพันเหล็กกล้ากี่คนที่เคารพผู้บัญชาการของเรา?”
“แกรู้ไหมว่าทหารของผู้บัญชาการของเราอยู่ทุกที่ในประเทศ?”
“ไอ้สารเลวอย่างแกกล้าแตะต้องลูกชายของเขาหรือไง?”
“ในกองพันเหล็กกล้า คำพูดของผู้บัญชาการของเราคือคำสั่งทางทหาร!”
“ใครที่กล้าดูถูกครอบครัวของเขา ข้าจะทำให้มันต้องจบสิ้นไปตลอดกาล!”
“ไม่ว่าแกจะมีคนหนุนหลังอะไร ในสายตาของพวกเรา แกก็เหมือนกับขี้หมา!!!”
“อ๊ากกกก!”
“ทำร้ายคน! แล้วกฎหมายอยู่ที่ไหน?”
“ข้าโตมาขนาดนี้พ่อแม่ยังไม่เคยทำร้ายข้าเลย!”
เกาจื่อเซิ่งเอาแต่นอนดิ้นอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด
จ้าวเหมิงเซิ่ง จิ้นต้าเพ่า และทหารที่อยู่ในที่นั้นต่างก็มองเขาด้วยความรังเกียจ
ส่วนในไลฟ์สดก็มีแต่ข้อความที่ดูมีความสุข:
【ฮ่าฮ่าฮ่า! ทำได้ดีมาก! การตบครั้งนี้มันสะใจจริง ๆ!】
【ควรจะต่อยไปนานแล้ว! คนชั่วแบบนี้สมควรได้รับการลงโทษ!】
【ทหารของกองพันเหล็กกล้าดูแข็งแกร่งมาก ไม่ได้ทำให้ผู้บัญชาการเย่ว์ต้องอับอายเลย!】
【พ่อลูกตระกูลเกาตาบอดจริง ๆ ไปยุ่งกับลูกชายของผู้บัญชาการกองพันเหล็กกล้าได้ยังไง?】
ข้าง ๆ เกาเทียนสงมองดูปากของลูกชายที่เต็มไปด้วยเลือดแล้วก็ไม่รู้สึกอะไรเลย
ในตอนนี้ในใจของเขาไม่มีความโกรธ แต่มีแต่ความหวาดกลัว!
มันเกิดอะไรขึ้น?
เย่ว์ฉางหลงที่เขามองว่าเป็นแค่ “นักโทษ” กลับกลายมาเป็นผู้บัญชาการกองพันได้ยังไง?
แถมยังเป็นผู้บัญชาการกองพันที่อายุน้อยที่สุดของกองทัพบกในวัย 27 ปี!
นี่ไม่ใช่แค่เรื่อง “เก่ง” แล้ว! นี่มันคือตำนาน!
ผู้บัญชาการกองพันสามารถนำทหารได้ถึงหมื่นคน
ส่วนผู้บัญชาการกองพันเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตทหารหลงตูแล้วล่ะก็ มีอำนาจเทียบเท่ากับผู้บัญชาการกองร้อยคนอื่น ๆ!
เกาเทียนสงรู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย
ก่อนหน้านี้เป็นแค่หัวหน้ากองร้อย!
ตอนนี้เป็นผู้บัญชาการกองพันแล้ว...
แล้วต่อไปล่ะ?
เย่ว์ฉางหลงจะมีตัวตนอื่นอีกหรือไม่?
ผู้บัญชาการกองพล?
ผู้บัญชาการเขตทหาร?
หรือแม้แต่...
เกาเทียนสงเหงื่อท่วมตัวและไม่กล้าที่จะคิดต่อ
เขาก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าคนที่เขาไปยุ่งด้วยไม่ใช่แค่ของแข็ง!
แต่เป็นภูเขาเอเวอเรสต์ทั้งลูก!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น