บทที่ 51 รายการสินเดิม

หลินจิ่นเหยียนกวาดสายตามองรายการสิ่งของอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งเครื่องประดับทองเงินอัญมณีหลากสีสัน ภาพอักษรพู่กันและของเก่าโบราณ ไปจนถึงร้านค้า เรือนพักตากอากาศ และที่ดินนาไร่ ล้วนมีครบครันทุกสิ่ง

ชาติที่แล้วตอนนางแต่งงาน สินเดิมกว่าครึ่งถูกแบ่งออกไปเพื่อคอยอุดรอยรั่วให้ฉู่เฉิงเย่า นางไม่เคยมานั่งคำนวณอย่างจริงจังเลยว่ามีมากมายเท่าใดกันแน่ แต่เมื่อได้มาดูในตอนนี้ มูลค่าของพวกมันช่างมหาศาลเสียจริง

หลินจิ่นเหยียนพึมพำกับตัวเอง "ท่านตาในตอนนั้น... คงแทบจะยกจวนแม่ทัพครึ่งหนึ่งให้เป็นสินเดิมของท่านแม่เลยสินะ?"

กู้มัวมัวยิ้มกล่าว "ตอนที่คุณหนูแต่งงานออกไป จะเรียกว่าเป็นขบวนสินเดิมแดงเถือกยาวทอดสิบลี้ก็คงไม่เกินจริงไปนักหรอกเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าทำให้ผู้คนอิจฉาตาร้อนไปตั้งเท่าไหร่ แต่ก็น่าเสียดาย... ที่อายุยังน้อยแท้ๆ กลับต้อง... เฮ้อ"

หลินจิ่นเหยียนเงยหน้าขึ้นเอ่ยปลอบใจ "มัวมัว เพื่อท่านแม่แล้วท่านไม่ควรเศร้าโศกเสียใจเช่นนี้นะเจ้าคะ หากท่านตรอมใจจนเสียสุขภาพไป ท่านจะวางใจปล่อยให้ข้ากับท่านพี่ไปอยู่ในการดูแลของคนอื่นหรือ?"

กู้มัวมัวรีบเอ่ยตอบ "ใช่ๆ เจ้าค่ะ คุณหนูอย่าคิดมากไปเลย ดูปากข้าสิ ดันยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกแล้ว"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ เวลานี้ท่านพ่อน่าจะกลับมาแล้ว มัวมัวช่วยไปหาท่านพ่อ แล้วขอแผนที่เมืองไท่อันมาให้ข้าสักแผ่นเถิด บอกว่าข้าอยากจะนำรายชื่อสถานที่ในสินเดิมของท่านแม่ มาทำเครื่องหมายดูตำแหน่งที่ตั้งเสียหน่อย"

กู้มัวมัวรับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไป หนึ่งก้านธูปให้หลัง นางก็กลับเข้ามาพร้อมกับแผนที่ เก็บกวาดสิ่งของบนโต๊ะออก แล้วกางแผนที่ปูลาดลงบนโต๊ะหนังสือ

หลินจิ่นเหยียนหากระดาษมาคัดลอกรายชื่อร้านค้าพร้อมกับแนบหมายเลขกำกับไว้ แล้วนำไปทำเครื่องหมายลงบนแผนที่ทีละจุด ส่วนเรือนพักและที่ดินนาไร่นั้นล้วนอยู่นอกเมืองไท่อัน จึงไม่สามารถมองเห็นได้บนแผนที่แผ่นนี้

หลินจิ่นเหยียนขมวดคิ้วมุ่น "แผนที่แผ่นนี้บอกแค่ภาพรวมคร่าวๆ ไม่ได้มีรายละเอียดชัดเจนนัก หากได้แผนที่แบบละเอียดของแคว้นเทียนฉู่ทั้งแคว้นก็คงจะดี"

กู้มัวมัวเอ่ยตอบ "ของที่เป็นความลับระดับนั้น จะให้คนทั่วไปสุ่มสี่สุ่มห้าเห็นได้อย่างไรกันเจ้าคะ อย่างมากที่สุดก็คงหาดูได้แค่แผนที่เส้นทางการค้ากับแม่น้ำภูเขาคร่าวๆ เท่านั้นแหละเจ้าค่ะ"

หลินจิ่นเหยียนนัยน์ตาเป็นประกาย "จวนแม่ทัพน่าจะมีใช่หรือไม่?"

กู้มัวมัวตอบ "ย่อมต้องมีอยู่แล้วเจ้าค่ะ แต่ก็คงถูกเก็บรักษาไว้อย่างแน่นหนา นอกจากท่านแม่ทัพกับคนสนิทแล้ว คนนอกไม่มีทางได้เห็นแน่"

หลินจิ่นเหยียนบังเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาในใจ นางบอกให้กู้มัวมัวออกไปก่อน จากนั้นก็ก้มลงศึกษาแผนที่ตรงหน้าอย่างละเอียดอีกครั้ง

ปลายนิ้วเรียวเลื่อนไปมาตามจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ ก่อนจะไปหยุดลงตรงร้านค้าข้าวสารแห่งหนึ่ง หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน นางก็ลุกขึ้นพับเก็บแผนที่และรายการสินเดิม เอาไปใส่กุญแจเก็บไว้ในตู้หนังสือ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินจิ่นเหยียนตื่นแต่เช้าเพื่อรอหลินหว่านหรง แล้วจึงเดินทางไปคารวะผู้อาวุโสที่เรือนซงเม่าถังพร้อมกัน

เมื่อไปถึง ฮูหยินเฒ่ากำลังพูดคุยอยู่กับโจวเยว่เสวี่ยพอดี สองพี่น้องก้าวเข้าไปทำความเคารพ ฮูหยินเฒ่ายิ้มแย้มเบิกบานพลางกล่าว "ดีๆ ต่อไปก็มีคนมาทักทายตอนเช้าเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว พวกเจ้าทานข้าวกันมาหรือยังเล่า?"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มตอบ "ยังเลยเจ้าค่ะ เหยียนเอ๋อร์กับพี่หว่านหรงตั้งใจจะมาขอทานข้าวที่เรือนของท่านย่าพอดีเลย"

ฮูหยินเฒ่าหัวเราะร่วน "ฉีมัวมัว ไปสั่งในครัวทีว่าคุณหนูทั้งสองจะทานมื้อเช้าที่เรือนซงเม่าถัง ให้ทำกับข้าวเพิ่มมาอีกสองอย่างนะ หากกินไม่หมด ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าลิงซนตัวนี้กลับไปเด็ดขาด"

หญิงรับใช้ชราท่าทางภูมิฐานที่ยืนอยู่ด้านข้างยิ้มรับคำแล้วเดินออกไป โจวเยว่เสวี่ยจึงยิ้มพลางเอ่ยถาม "นี่คงจะเป็นน้องหว่านหรงจากบ้านของท่านอาเขยรองใช่หรือไม่?"

เมื่อหลินหว่านหรงได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองหลินจิ่นเหยียนตามสัญชาตญาณ หลินจิ่นเหยียนจึงเอ่ยแนะนำ "นี่คือพี่เยว่เสวี่ย เป็นหลานสาวของท่านย่า ท่านเรียกนางว่าท่านพี่เถอะ"

หลินหว่านหรงลุกขึ้นยืนทำความเคารพอย่างว่าง่าย "คารวะท่านพี่เจ้าค่ะ"

โจวเยว่เสวี่ยก้าวเข้าไปประคองนางขึ้นมาด้วยท่าทีเป็นมิตร "น้องหว่านหรงไม่ต้องมากพิธีไปหรอก เรียกข้าว่าพี่เยว่เสวี่ยก็พอ ข้ารู้มาตลอดว่าบ้านท่านอาเขยรองมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง แต่ไม่มีวาสนาได้พบหน้ากันเสียที วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอแล้ว ช่างเป็นคนสวยหมดจด เห็นแล้วน่าทะนุถนอมยิ่งนัก"

หลินหว่านหรงไม่เคยถูกใครชมเชยด้วยท่าทีกระตือรือร้นเช่นนี้มาก่อน นางรู้สึกขัดเขินจึงเอ่ยตอบเสียงเบา "ท่านพี่ต่างหากล่ะเจ้าคะ ที่งดงามราวกับบุปผาและแสงจันทร์"

หลินจิ่นเหยียนหัวเราะ "พี่หว่านหรงไม่ต้องเขินอายไปหรอกเจ้าค่ะ ท่านพี่น่ะเวลาเจอใครก็ปากหวานเช่นนี้แหละ ตอนที่เจอกับข้าครั้งแรก นางก็พูดจาทำนองนี้เหมือนกัน พอท่านเจอหน้ากันบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชินไปเอง"

โจวเยว่เสวี่ยฟังคำพูดของหลินจิ่นเหยียนแล้วรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมซ่อนอยู่ ทว่าเมื่อมองเห็นรอยยิ้มไร้เดียงสาของหลินจิ่นเหยียน นางก็คิดว่าตนเองคงจะคิดมากไปเอง เด็กคนนี้อายุเพิ่งจะเท่าไหร่กันเชียว คงแค่อยากจะชมเชยนางเท่านั้นแหละ