บทที่ 52 รักดั่งลูกในไส้

หลังจากพูดคุยกันอย่างสนิทสนมครู่หนึ่ง หลินจิ่นเหยียนก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าว "ท่านย่าเจ้าคะ ท่านอาจารย์จะมาสอนวันเว้นวัน วันนี้พอดีมีเวลาว่าง ข้าอยากพากู้มัวมัวไปที่จวนแม่ทัพสักหน่อยเจ้าค่ะ"

ฮูหยินเฒ่าเอ่ยถาม "จะไปวันนี้เลยหรือ? มะรืนนี้เป็นวันหยุดของพ่อเจ้า เขาก็ต้องไปอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยตามไปก็แล้วกัน"

หลินจิ่นเหยียนตอบ "ก็เพราะมะรืนนี้ท่านพ่อจะไปที่จวนแม่ทัพ เหยียนเอ๋อร์ถึงต้องไปวันนี้เจ้าค่ะ มีบางเรื่องที่ต้องไปสอบถามให้แน่ใจเสียก่อน"

พูดจบเธอก็ปรายตามองหลินหว่านหรง ฮูหยินเฒ่าจึงเข้าใจได้ทันทีว่าหลานสาวต้องการไปถามไถ่ว่าจวนแม่ทัพจะอนุญาตให้หลินหว่านหรงไปเยี่ยมเยียนด้วยได้หรือไม่

โจวเยว่เสวี่ยที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเอ่ยขึ้น "วันนี้ข้าเองก็ไม่มีธุระอะไร ขอข้าตามไปดูด้วยคนได้หรือไม่จ๊ะน้องจิ่นเหยียน?"

หลินจิ่นเหยียนมองหน้าฮูหยินเฒ่าแวบหนึ่งก่อนเอ่ย "วันนี้เอาไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ มะรืนนี้ท่านพี่ค่อยไปพร้อมกับข้าและท่านพ่อก็แล้วกัน"

โจวเยว่เสวี่ยทำหน้างุนงง "ทำไมล่ะ? หรือว่าน้องจิ่นเหยียนไม่อยากให้ข้าไป?"

หลินจิ่นเหยียนแสร้งทำสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ "ไม่ใช่เช่นนั้นนะเจ้าคะ..."

โจวเยว่เสวี่ยซักไซ้ต่อ "แล้วเพราะเหตุใดเล่า?"

ฮูหยินเฒ่ามองท่าทางน่าสงสารของหลินจิ่นเหยียน จู่ๆ ก็พลันนึกถึงเรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่หลานสาวคนนี้มาคารวะ แล้วบอกว่าถูกโจวเยว่เสวี่ยขัดขาจนตกน้ำ

ฮูหยินเฒ่าข่มความรู้สึกไม่พอใจในอก รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงไปหลายส่วน "เอาล่ะเยว่เสวี่ย เหยียนเอ๋อร์ไปจวนแม่ทัพเพราะมีธุระปะทัง นางไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะไม่พาเจ้าไป จะมามัวรีบร้อนอะไรกับแค่วันนี้วันเดียวเล่า?"

โจวเยว่เสวี่ยลอบสังเกตสีหน้าของฮูหยินเฒ่า แววตาของนางวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะรีบเปลี่ยนน้ำเสียง "ในเมื่อน้องจิ่นเหยียนมีธุระ ถ้าอย่างนั้นมะรืนนี้ข้าค่อยไปก็แล้วกัน พี่สาวไม่รู้เรื่องรู้ราว น้องสาวอย่าได้ถือสาเลยนะ"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มรับ "เหยียนเอ๋อร์แค่มีเรื่องอยากจะสอบถามท่านป้าสะใภ้เป็นการส่วนตัวนิดหน่อยเจ้าค่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ต้อนรับท่านพี่ไปเป็นแขกที่จวนแม่ทัพหรอกนะเจ้าคะ ท่านพี่อย่าคิดมากไปเลย"

ฮูหยินเฒ่าส่งสายตาชื่นชมให้หลินจิ่นเหยียน หลานสาวคนนี้ช่างจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างเหมาะสม ซ้ำยังรู้จักเอาใจใส่พี่น้อง ช่างดีงามเสียจริง

ทั้งสี่คนร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน ระหว่างมื้ออาหารโจวเยว่เสวี่ยก็ใช้ปากหวานๆ คอยคีบกับข้าวเอาอกเอาใจฮูหยินเฒ่า จนความขุ่นเคืองใจเมื่อครู่ของหญิงชรามลายหายไปจนสิ้น

เมื่อทานอาหารเสร็จ หลินจิ่นเหยียนก็พากู้มัวมัวออกจากจวน หลินซงเตรียมรถม้าและผู้ติดตามไว้ให้ตามปกติ โดยให้หลินซุ่นบุตรชายคนเล็กคอยติดตามไปด้วย

เมื่อไปถึงจวนแม่ทัพ นางก็นั่งลงร่วมวงกับไป๋อีหราน และบอกเล่าเรื่องราวของหลินหว่านหรงให้ฟัง

ไป๋อีหรานถอนหายใจยาว "บาปกรรมที่ผู้ใหญ่ก่อไว้แท้ๆ กลับทำให้เด็กตาดำๆ ต้องมาพลอยลำบาก ตราบใดที่นางอยากมา ก็มาได้ตลอดเวลาเลยนะ ที่จวนแม่ทัพแห่งนี้จะไม่มีใครกล้าปริปากซุบซิบนินทาแม้แต่ครึ่งคำ"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "ข้ารู้ดีเจ้าค่ะว่าท่านป้าสะใภ้ใจกว้าง ที่ถามไปก็แค่ถามเผื่อไว้เท่านั้น การมาครั้งนี้เหยียนเอ๋อร์มีเรื่องอื่นอยากจะรบกวนท่านป้าสะใภ้ต่างหากล่ะเจ้าคะ"

ไป๋อีหรานหัวเราะร่วน "ข้าก็นึกว่าเจ้าคิดถึงข้าถึงได้มาหา ที่แท้ก็มีเรื่องมาขอร้องหรอกหรือ ไหนลองว่ามาสิว่าเรื่องอะไร?"

หลินจิ่นเหยียนเข้าไปควงแขนไป๋อีหรานอย่างออดอ้อน "ก็ต้องคิดถึงท่านป้าสะใภ้อยู่แล้วสิเจ้าคะ แต่ข้าแค่เขิน ไม่กล้าบอกตรงๆ ก็เลยใช้เรื่องธุระมาเป็นข้ออ้างบังหน้าต่างหากล่ะ ท่านป้าสะใภ้แสนดีปานนี้ เหยียนเอ๋อร์ไม่ได้เจอหน้าแค่วันเดียว ก็รู้สึกยาวนานราวกับสามฤดูสารทเลยนะเจ้าคะ"

ไป๋อีหรานยิ้มกว้าง หันไปเอ่ยกับกู้มัวมัวที่ยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง "กู้มัวมัว เจ้าเด็กขี้อ้อนคนนี้เมื่อเช้ากินน้ำผึ้งมาหรืออย่างไรกัน?"

กู้มัวมัวหัวเราะรับ "คุณหนูกำพร้าแม่มาตั้งแต่เด็ก ฮูหยินก็ดูแลเอาใจใส่ประดุจลูกในไส้ ในใจของคุณหนูก็มองท่านเป็นดั่งแม่แท้ๆ ลูกสาวจะออดอ้อนออเซาะผู้เป็นแม่บ้าง ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดานี่เจ้าคะ"

ไป๋อีหรานหัวเราะ "พวกเจ้าสองคนนี่ปากหวานแข่งกันเสียจริง ยกยอข้าเสียจนลอยไปหมดแล้ว ตอนนี้ต่อให้เหยียนเอ๋อร์อยากจะได้ดวงจันทร์บนฟ้า ป้าสะใภ้คนนี้ก็คงต้องหาวิธีสอยลงมาให้แล้วกระมัง"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มแย้ม "เหยียนเอ๋อร์จะใจร้ายทำให้ท่านป้าสะใภ้ลำบากใจได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ ข้าเพียงแค่อยากให้ท่านป้าสะใภ้ส่งคนไปช่วยเหยียนเอ๋อร์ตรวจสอบร้านค้าในสินเดิมของท่านแม่หน่อยเท่านั้นเองเจ้าค่ะ"

พูดพลางนางก็หยิบรายชื่อร้านค้าและที่ตั้งที่คัดลอกเอาไว้ออกมาส่งให้ไป๋อีหรานดู