บทที่ 53 ตรวจสอบร้านค้า

ไป๋อีหรานปรายตามองแวบหนึ่งพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย "อยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดถึงต้องหาคนไปตรวจดูด้วยเล่า?"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มตาหยีพลางตอบ "ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่ากิจการเป็นอย่างไรบ้าง หลงจู๊หรือผู้ดูแลร้านมีพฤติกรรมฉ้อฉลหรือข่มเหงรังแกชาวบ้านบ้างหรือไม่ อย่างไรเสียมันก็เป็นสิ่งที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ เหยียนเอ๋อร์อยากจะดูแลรักษามันให้ดีเจ้าค่ะ หากให้คนของจวนตระกูลหลินไปตรวจสอบ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้ท่านย่าและท่านอาสะใภ้รองไม่พอใจ พวกนางอาจจะคิดว่าเหยียนเอ๋อร์ไม่ไว้ใจพวกนาง ดังนั้นข้าจึงมาขอร้องให้ท่านป้าสะใภ้ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้หน่อยเจ้าค่ะ"

ไป๋อีหรานฟังจบก็ลูบแก้มหลินจิ่นเหยียนเบาๆ แล้วถอนหายใจยาว "ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ อายุแค่นี้แต่กลับต้องมาคิดอ่านวางแผนมากมายถึงเพียงนี้ เด็กคนอื่นๆ รุ่นราวคราวเดียวกับเจ้ายังเอาแต่ห่วงกินห่วงเล่นอยู่เลย เรื่องนี้ป้าสะใภ้จะจัดการให้เจ้าเอง มะรืนนี้ตอนเจ้ามา ข้าจะบอกผลให้รู้ก็แล้วกัน"

พูดจบนางก็หันไปสั่งความกับชิวหรง "เอาใบรายการนี้ไปส่งให้ลุงจง บอกให้เขาจัดเตรียมคนไปตรวจสอบดูว่ากิจการของแต่ละร้านเป็นอย่างไร ผู้ดูแลร้านมีข้อบกพร่อง มีการยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง หรือมีพฤติกรรมใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงลูกค้ารังแกชาวบ้านหรือไม่ เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด อย่าให้คนในร้านรู้ตัว ให้จดรายละเอียดสถานการณ์ของแต่ละร้านแยกมาให้ข้าดูก็พอ"

ชิวหรงค้อมตัวรับคำสั่งพร้อมรับกระดาษมาด้วยสองมือแล้วถอยออกไป เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ชิวหรงก็กลับมารายงาน "ฮูหยิน คุณหนู ลุงจงบอกว่าจะรีบส่งคนไปตรวจสอบทันที ภายในสองวันน่าจะรู้ผลเจ้าค่ะ"

ไป๋อีหรานพยักหน้า ก่อนจะหันไปยิ้มให้หลินจิ่นเหยียน "จัดการเช่นนี้ เจ้าพอใจหรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มจนตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว "ท่านป้าสะใภ้จัดการได้รอบคอบยิ่งนัก ขอบคุณท่านป้าสะใภ้เจ้าค่ะ"

ไป๋อีหรานหัวเราะร่วน นางบอกให้ชิวหรงและกู้มัวมัวออกไปรอข้างนอก ก่อนจะมองหน้าหลินจิ่นเหยียนแล้วเอ่ยถามอย่างจริงจัง "เหยียนเอ๋อร์ ป้าสะใภ้ขอถามเจ้า เจ้าต้องตอบตามความจริงนะ ที่จวนตระกูลหลินมีใครรังแกเจ้าหรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนตอบ "ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ และท่านพี่ ล้วนรักใคร่เอ็นดูข้าเป็นอย่างดี เหตุใดท่านป้าสะใภ้ถึงถามเช่นนี้เล่าเจ้าคะ?"

ไป๋อีหรานจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลินจิ่นเหยียน "จริงหรือ? หากไม่มี แล้วเหตุใดเมื่อสองวันก่อนเจ้าถึงมาขอสาวใช้ที่รู้ทั้งวรยุทธ์และวิชาแพทย์ วันนี้ยังมาขอให้ข้าส่งคนไปตรวจสอบร้านค้าสินเดิมของชิงหลานอีกเล่า?"

หลินจิ่นเหยียนสูดหายใจเข้าลึก จ้องมองไป๋อีหรานแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง "ท่านป้าสะใภ้ ตอนที่ข้าตกน้ำจนจับไข้สูง ข้าฝันเห็นเรื่องราวมากมาย เป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีกหลายปี หรืออาจจะนับสิบปีข้างหน้า ข้าล่วงรู้ดีว่าการเอาความฝันมาเป็นจริงเป็นจังมันออกจะเหลวไหลเกินไป แต่ในความฝันนั้น ข้ารู้สึกเหมือนได้ใช้ชีวิตผ่านมาแล้วจริงๆ รอบหนึ่ง ข้าฝันเห็นพี่รองขาพิการ ข้าถูกไฟคลอกตาย ซ้ำยังฝันเห็นฝ่าบาทสวรรคต ตระกูลหลินและตระกูลกู้..."

ไป๋อีหรานรีบยกมือขึ้นปิดปากหลินจิ่นเหยียนทันที สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นมาขณะกระซิบเสียงต่ำ "เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! คำพูดพรรค์นี้เจ้ากล้าพูดออกมาได้อย่างไร! หากมีใครมาได้ยินเข้า ต่อให้เป็นท่านตาหรือท่านลุงของเจ้าก็ปกป้องเจ้าไม่ได้หรอกนะ! คำพูดพวกนี้ เจ้าเคยเอาไปพูดให้คนอื่นฟังหรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนส่ายหน้า ไป๋อีหรานจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วค่อยๆ ปล่อยมือที่ปิดปากหลินจิ่นเหยียนออก

นางจับไหล่หลินจิ่นเหยียนแน่น เน้นย้ำทีละคำ "เหยียนเอ๋อร์ เจ้าจงจำเอาไว้ให้ดี วันข้างหน้าห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครอีกเด็ดขาด! ต่อให้เป็นญาติสนิทก็ไม่ได้! หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง หากมีใครมาล่วงรู้เข้า นั่นหมายถึงหายนะใหญ่หลวงเลยนะ! จำไว้แล้วใช่หรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนพยักหน้า "ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะท่านป้าสะใภ้ ข้าจะไม่พูดจาส่งเดชเด็ดขาด"

ไป๋อีหรานถอนหายใจ น้ำเสียงอ่อนโยนลง "เหยียนเอ๋อร์ไม่ต้องกลัวนะ เรื่องในความฝันอย่าได้เก็บเอามาเป็นจริงเป็นจัง หากเจ้าต้องการคนมาคอยคุ้มครองเพื่อความอุ่นใจจริงๆ ป้าสะใภ้จะหามาให้เจ้าเอง เพียงแต่เรื่องที่เจ้าเพิ่งพูดมาเมื่อครู่นี้ ห้ามเจ้าเอ่ยถึงมันอีกเด็ดขาด จำไว้ให้ดีนะ"

หลินจิ่นเหยียนพยักหน้ารับ "ข้าจำได้ขึ้นใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านป้าสะใภ้วางใจได้เลย"

ไป๋อีหรานประคองใบหน้าของหลินจิ่นเหยียนเอาไว้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสารจับใจ "มิน่าเล่า พอเจ้าฟื้นขึ้นมาเห็นอี้เฉิน แล้วบอกว่าเขาขาเจ็บ ถึงได้ร้องไห้เสียใจมากมายปานนั้น ที่แท้ก็ฝันเรื่องน่ากลัวเช่นนี้นี่เอง นึกภาพออกเลยว่าช่วงนี้เจ้าคงจะหวาดผวาจนนอนไม่หลับ เหยียนเอ๋อร์ เจ้าจงจำเอาไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จวนแม่ทัพจะคอยปกป้องเจ้าเสมอ เรื่องในความฝันไม่มีทางกลายเป็นความจริงได้หรอก เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวนะ"