บทที่ 54 เลือกซื้อเครื่องประดับ

ไป๋อีหรานเกลี้ยกล่อมหลินจิ่นเหยียนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่หลายรอบว่าห้ามเอ่ยถึงเรื่องราวของราชวงศ์ในความฝันขึ้นมาอีก

จนกระทั่งหลินจิ่นเหยียนให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น ประกอบกับบอกว่าท่านอาจารย์สั่งการบ้านเอาไว้และจำต้องกลับจวน ไป๋อีหรานจึงยอมปล่อยตัวนางกลับไป

เมื่อออกจากจวนแม่ทัพแล้ว หลินจิ่นเหยียนก็สั่งให้หลินซุ่นมุ่งหน้าไปยังร้านซิงเยว่เก๋อที่ตรอกหย่งฝูทางใต้ของเมือง โดยบอกว่าต้องการจะซื้อเครื่องประดับกลับไปเป็นของฝากที่จวน

หลินซุ่นรับคำสั่ง รถม้าจึงค่อยๆ โคลงเคลงมุ่งหน้าไปยังตรอกหย่งฝู

หลินจิ่นเหยียนเลิกม่านหน้าต่างรถม้าขึ้นมุมหนึ่ง ทอดสายตามองบรรยากาศคึกคักของตลาดสดเบื้องนอก บนถนนสายหลักที่อยู่ห่างจากตรอกหย่งฝูไม่ไกลนัก หลินจิ่นเหยียนเหลือบไปเห็นโรงน้ำชาสองชั้นอันเรียบหรูแห่งหนึ่ง ป้ายเหนือประตูใหญ่สลักตัวอักษรสามตัว ‘ปู้เย่โหว’ ซึ่งเป็นชื่อที่มีความหมายแฝงลึกซึ้ง ลายเส้นพริ้วไหวทว่าทรงพลังดุจมังกรเหิน ทั้งยังมีแผ่นป้ายไม้สลักคำว่า ‘ชา’ ทั้งสองด้านแขวนอยู่ด้านข้าง แกว่งไกวไปมาเบาๆ ตามแรงลม

หลินจิ่นเหยียนลอบมองอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งรถม้าแล่นผ่านโรงน้ำชาไป นางจึงปล่อยม่านลง ครู่ต่อมาเมื่อรถม้าหยุดสนิท หลินซุ่นก็เอ่ยขึ้นว่า “คุณหนู ถึงแล้วขอรับ”

กู้มัวมัวเลิกม่านแล้วก้าวลงจากรถม้า ก่อนจะหันไปประคองหลินจิ่นเหยียนลงมา เมื่อยืนตั้งหลักได้แล้ว หลินจิ่นเหยียนก็กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยกับหลินซุ่น

“จอดรถม้าขวางหน้าปากตรอกเช่นนี้คงไม่ดีนัก ขยับไปจอดตรงทางเลี้ยวข้างหน้าสักหน่อยเถิด พวกเจ้าทุกคนรออยู่ที่นั่นแหละ ให้กู้มัวมัวเข้าไปเป็นเพื่อนข้าก็พอแล้ว”

หลินซุ่นมองเข้าไปในร้านซิงเยว่เก๋อ เห็นว่ามีแต่ลูกค้าสตรี จึงรับคำอย่างว่าง่าย เขานำผู้ติดตามสองสามคนบังคับรถม้าไปรอยังลานกว้างข้างหน้าที่อยู่ไม่ไกลนัก

หลินจิ่นเหยียนพากู้มัวมัวเดินเข้าไปในร้านซิงเยว่เก๋อ สตรีรูปโฉมงดงามผู้หนึ่งในชุดเรียบหรูเดินฉีกยิ้มเข้ามาต้อนรับ

“ฮูหยิน คุณหนู เชิญด้านในเจ้าค่ะ”

กู้มัวมัวหัวเราะร่วน “ข้าเป็นแค่มัวมัวเท่านั้น นี่คือคุณหนูของข้าต่างหากเล่า”

สตรีผู้นั้นทำทีเป็นตกใจ “เห็นท่าทางภูมิฐานของท่านดูคล้ายกับนายหญิงของจวน ข้าถึงได้ตาถั่วไป ต้องขออภัยด้วย เชิญทั้งสองท่านด้านในเถิด ข้ามีนามว่าอวี้เหนียง เป็นหลงจู๊ของร้านซิงเยว่เก๋อแห่งนี้ หากท่านทั้งสองต้องการสิ่งใดก็บอกข้าได้เลยเจ้าค่ะ”

อวี้เหนียงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจสุดซึ้ง เล่นเอากู้มัวมัวยิ้มจนหุบปากไม่ลง

หลินจิ่นเหยียนเดินดูรอบๆ ร้านเที่ยวหนึ่ง แต่ก็ไม่พบของชิ้นไหนที่ดูงดงามสะดุดตาเป็นพิเศษ อย่างไรเสียชาติที่แล้วนางก็เคยเป็นถึงฮองเฮามาตั้งสองปี ของล้ำค่าใดบ้างเล่าที่นางยังไม่เคยผ่านตา

อวี้เหนียงเห็นท่าทางเดินชมเพียงผิวเผินของหลินจิ่นเหยียน จึงค้อมตัวเดินเข้าไปถาม “คุณหนูต้องการซื้อไปเป็นของขวัญให้ผู้ใดหรือเจ้าคะ? ในห้องรับรองด้านในยังมีของประณีตงดงามยิ่งกว่านี้ หากคุณหนูสนใจ เชิญตามข้ามาทางนี้ได้เลยเจ้าค่ะ”

หลินจิ่นเหยียนพยักหน้า เดินตามอวี้เหนียงเข้าไปในเรือนด้านหลัง อวี้เหนียงหยิบกล่องออกมาหลายใบและเปิดให้ดูทีละกล่อง

หลินจิ่นเหยียนเลือกต่างหูดีไซน์เก๋ไก๋มาสองคู่ เมื่อสอบถามราคาก็เห็นว่ายุติธรรมดี จึงสั่งให้ห่อไว้

เมื่ออวี้เหนียงเห็นดังนั้น ก็หยิบเครื่องประดับออกมาเพิ่มอีก มีกำไลหยกสองวงที่เนื้อหยกและสีสันดูงดงามไม่เบา หลินจิ่นเหยียนรับมาพิจารณาดูอย่างละเอียด เมื่อถามราคา สองวงนี้รวมกันอยู่ที่เก้าร้อยตำลึง หลินจิ่นเหยียนจึงสั่งให้ห่อเอาไว้เช่นกัน

ตอนที่เดินออกมา นางก็แวะเลือกปิ่นปักผมที่เนื้อสัมผัสธรรมดาๆ แต่ลวดลายประณีตบรรจงในโถงใหญ่มาอีกหนึ่งชิ้น

หลินจิ่นเหยียนเอ่ยขึ้น “รบกวนหลงจู๊ช่วยห่อของพวกนี้เอาไว้ก่อนนะ ข้าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อย เดี๋ยวค่อยกลับมาเอา ไม่ทราบว่าที่ร้านพอจะมีประตูหลังหรือไม่?”

“ข้าจะห่อเตรียมไว้รอท่านนะเจ้าคะ ประตูหลังมีแน่นอน เชิญท่านทั้งสองตามข้ามาเลยเจ้าค่ะ”

อวี้เหนียงยิ้มพลางเดินนำทั้งสองไปที่ประตูข้าง นางมองดูนายบ่าวเดินทะลุเข้าไปในตรอก ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมาที่โต๊ะบัญชี

สาวใช้ตัวน้อยที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามอวี้เหนียง “ท่านพี่ พวกนางยังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะเจ้าคะ? ท่านกลับปล่อยให้พวกนางเดินออกไปเสียอย่างนั้น”

อวี้เหนียงหัวเราะ “รถม้ากับผู้ติดตามก็จอดรออยู่ข้างหน้านั่นไงล่ะ นางต้องกลับมาแน่นอน คุณหนูท่านนั้นทั้งสง่างามและมีสายตาเฉียบแหลมเกินคนทั่วไป นางจะมาล้อข้าเล่นเพื่ออะไรกัน? คงจะเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ถูกคุมเข้ม ก็เลยอาศัยช่วงเวลาว่างนี้แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นสักประเดี๋ยวเท่านั้นแหละ”

เมื่อออกจากร้านซิงเยว่เก๋อไปได้ไม่ไกลนัก หลินจิ่นเหยียนก็ไปหยุดยืนอยู่หน้าร้านค้าแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า 'ร้านข้าวสารไท่เฟิง' นางยืนสังเกตการณ์อยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะพากู้มัวมัวเดินเข้าไปข้างใน