บทที่ 55 กักตุนเสบียง

ภายในร้านล้วนเต็มไปด้วยลูกจ้างที่สวมใส่เสื้อผ้าหยาบๆ และชาวบ้านคนธรรมดาที่แต่งกายเรียบง่าย เมื่อนายบ่าวตระกูลหลินที่สวมใส่เสื้อผ้าหรูหราก้าวเข้ามาในร้าน จึงดึงดูดสายตาของผู้คนให้หันมามองเป็นตาเดียว

ลูกจ้างคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มประจบประแจงพลางเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "ทั้งสองท่านมาซื้อข้าวสารหรือขอรับ?"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มตอบ "ใช่ ข้าต้องการซื้อจำนวนมาก หลงจู๊ของพวกเจ้าอยู่ที่ใดเล่า?"

ลูกจ้างรีบผายมือเชิญ "หลงจู๊อยู่ด้านหลังขอรับ เชิญทั้งสองท่านนั่งพักในห้องรับรองด้านในก่อนขอรับ"

ลูกจ้างพาหลินจิ่นเหยียนและกู้มัวมัวเข้าไปนั่งในห้องเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าดูดี เพิ่งจะยกน้ำชาเข้ามาเสิร์ฟ ชายชราสวมชุดสีพื้นผู้มีหนวดเคราทรงแพะก็เดินเข้ามา

เมื่อเห็นว่าเป็นสตรีสองนาง ชายชราก็ประสานมือทำความเคารพแล้วนั่งลงตรงที่นั่งริมสุด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร "ชายชราผู้นี้คือหลงจู๊ของร้านข้าวสารไท่เฟิง ไม่ทราบว่าฮูหยินและคุณหนูต้องการซื้อธัญพืชชนิดใด และต้องการจำนวนเท่าใดหรือขอรับ?"

กู้มัวมัวเอ่ยขึ้น "หลงจู๊หลี่ ไม่ได้พบกันเสียหลายปี ท่านยังจำข้าได้หรือไม่?"

หลงจู๊หลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพ่งมองกู้มัวมัวอย่างละเอียด ทันใดนั้นเขาก็เบิกตากว้างและรีบลุกขึ้นยืน "ไอหยา ที่แท้ก็กู้มัวมัวนี่เอง ไม่ได้พบกันหลายปี ข้าจำท่านไม่ได้จริงๆ เสียมารยาทแล้วๆ"

กู้มัวมัวหัวเราะ "จำข้าไม่ได้จะนับว่าเสียมารยาทได้อย่างไร ข้าแค่มาเป็นเพื่อนคุณหนูน้อยเท่านั้น"

หลงจู๊หลี่หันไปมองหลินจิ่นเหยียนแล้วเอ่ยถาม "หรือว่านี่คือบุตรสาวของคุณหนูใหญ่... คุณหนูแห่งตระกูลหลิน?"

กู้มัวมัวยิ้มพลางพยักหน้า หลงจู๊หลี่รีบโค้งตัวคำนับอย่างนอบน้อม "หลี่หรูไม่ทราบว่าเป็นคุณหนู เสียมารยาทไปแล้ว ขอคุณหนูโปรดอย่าถือสาเลยขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มรับ "หลงจู๊หลี่ไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่งเถิด ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพื่อมาดูร้านค้าในสินเดิมของท่านแม่ ไม่ทราบว่าหลงจู๊หลี่จะสะดวกให้ข้าดูสมุดบัญชีสักหน่อยได้หรือไม่?"

หลี่หรูตอบรับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ย่อมได้ขอรับ ที่นี่เดิมทีก็เป็นร้านในสินเดิมของคุณหนูใหญ่ วันข้างหน้าย่อมต้องตกเป็นของคุณหนูอยู่แล้ว ท่านก็คือเจ้าของร้าน ข้าจะไปหยิบมาให้เดี๋ยวนี้ คุณหนูโปรดรอสักครู่ขอรับ"

กล่าวจบหลี่หรูก็ถอยออกจากห้องไป ครู่ต่อมาเขาก็กลับมาพร้อมกับลูกจ้างสองคนที่ช่วยกันหามหีบเข้ามา เมื่อวางหีบลงแล้ว ลูกจ้างทั้งสองก็ถอยออกไป

หลี่หรูเปิดหีบออก เผยให้เห็นสมุดบัญชีสองตั้งใหญ่ที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ "คุณหนู นี่คือสมุดบัญชีทั้งหมดตลอดสิบห้าปีตั้งแต่ข้ามารับหน้าที่เป็นหลงจู๊ เชิญคุณหนูตรวจสอบได้เลยขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนหยิบขึ้นมาหนึ่งเล่มแล้วเปิดดูคร่าวๆ ตัวเลขบัญชีจดบันทึกไว้ชัดเจน ในแต่ละวันขายได้เท่าใด ได้กำไรเท่าใด ล้วนลงรายละเอียดไว้อย่างครบถ้วน

หลินจิ่นเหยียนพยักหน้า "แค่เห็นสมุดบัญชีก็รู้แล้วว่าหลงจู๊ใส่ใจมากเพียงใด หลังจากท่านแม่ข้าจากไป ผู้ใดเป็นคนมาตรวจบัญชีหรือ?"

หลี่หรูตอบ "เรียนคุณหนู เดิมทีฮูหยินเฒ่าตระกูลหลินจะส่งคนมาตรวจบัญชีทุกเดือนขอรับ แต่สองปีมานี้เป็นฮูหยินรองตระกูลหลินส่งคนมาแทน ทุกๆ ปีจะมีการส่งสมุดบัญชีไปที่จวนตระกูลหลินสองครั้ง ตรวจดูเสร็จแล้วถึงจะนำกลับมาขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนพยักหน้ารับรู้ "หลายปีมานี้ผลกำไรเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลี่หรูเอ่ยว่า "ร้านข้าวสารของเราเป็นเพียงร้านเล็กๆ สู้กิจการร้านข้าวสารของตระกูลฉีไม่ได้หรอกขอรับ เฉลี่ยแล้วตกเดือนละห้าร้อยตำลึงเท่านั้น"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "นั่นก็ถือว่าดีมากแล้ว หลงจู๊หลี่ ในเมื่อท่านยอมรับว่าข้าเป็นเจ้าของร้าน การตัดสินใจของข้า ท่านก็น่าจะสนับสนุนใช่หรือไม่?"

หลี่หรูค้อมศีรษะ "คุณหนูโปรดสั่งการมาได้เลยขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนเอ่ยเสียงเรียบ "ฤดูกาลนี้ข้าวใหม่ของปีใกล้จะเก็บเกี่ยวแล้ว ข้าวเก่าของปีที่แล้วราคาน่าจะถูกลงมากใช่หรือไม่?"

หลี่หรูตอบ "ใช่แล้วขอรับคุณหนู ยิ่งปล่อยไว้นาน ข้าวเก่าก็จะยิ่งราคาถูกลง"

หลินจิ่นเหยียนออกคำสั่ง "ข้าต้องการให้ท่านฉวยโอกาสตอนที่ข้าวเก่าราคาถูก กว้านซื้อและกักตุนข้าวเก่าเอาไว้ให้ได้มากที่สุดก่อนจะเข้าสู่ฤดูหนาว หากเงินไม่พอข้าจะจัดสรรมาเพิ่มให้"

หลี่หรูทำหน้าลำบากใจ "คุณหนู ท่านยังอายุน้อย เกรงว่าอาจจะไม่ทราบ ข้าวเก่าพวกนี้มีแต่จะราคาถูกลงเรื่อยๆ หากกักตุนเอาไว้มีแต่จะขาดทุนไม่ได้กำไรนะขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนหัวเราะเบาๆ "หลงจู๊หลี่ไม่ต้องกังวลไป ฮูหยินแม่ทัพและท่านพ่อของข้าต่างก็รู้เรื่องที่ข้ามาตรวจดูร้านค้า ข้าไม่ได้มาทำเรื่องล้อเล่นแต่อย่างใด หากขาดทุนข้าจะควักเนื้อชดเชยให้ท่านเอง ท่านมีหน้าที่แค่กว้านซื้อมากักตุนไว้เยอะๆ ก็พอ"

หลี่หรูมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาหันไปมองกู้มัวมัวราวกับจะขอความช่วยเหลือ