บทที่ 56 ใครคือเจ้าของร้านตัวจริง

กู้มัวมัวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นว่า "คุณหนู เรื่องนี้ควรจะปรึกษากับฮูหยินเฒ่าและนายท่านก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ? เสบียงอาหารมากมายถึงเพียงนั้นย่อมใช้เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะเจ้าคะ"

หลินจิ่นเหยียนหัวเราะร่วน "ทำไมหรือ? เดี๋ยวนี้ของของท่านแม่ ข้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแล้วอย่างนั้นหรือ?"

กู้มัวมัวเอ่ยเกลี้ยกล่อม "คุณหนูย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจอยู่แล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่เงินก้อนใหญ่ปานนี้หากต้องมาขาดทุนไปอย่างไร้เหตุผล มันน่าเสียดายจริงๆ นะเจ้าคะ นั่นล้วนเป็นเงินของคุณหนูเองทั้งนั้น"

หลี่หรูก็เอ่ยเสริม "ใช่แล้วขอรับคุณหนู ทางที่ดีควรกลับไปปรึกษากับฮูหยินเฒ่าและฮูหยินรองที่จวนก่อนจะดีกว่า"

รอยยิ้มของหลินจิ่นเหยียนจางลงไปหลายส่วน ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามออกมา จนหลี่หรูที่มองสบตากับนางถึงกับต้องหลบสายตา

หลินจิ่นเหยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "นี่คือสินเดิมของท่านแม่ข้า เป็นของที่มาจากตระกูลกู้ เดิมทีก็ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอันใดกับจวนตระกูลหลิน ในเมื่อตอนนี้ข้ามาแล้ว ย่อมหมายความว่าข้าจะรับช่วงดูแลต่อ วันข้างหน้าไม่จำเป็นต้องรบกวนให้ท่านย่ามาเหนื่อยยากเปลืองสมอง และยิ่งไม่ต้องให้คนของเรือนรองเข้ามายุ่งเกี่ยว หากหลงจู๊หลี่ยังแยกแยะไม่ออกว่าใครคือเจ้าของร้านตัวจริง ข้าก็จะไปบอกท่านตา ให้ท่านผู้เฒ่ามาสอบถามความคิดเห็นจากท่านด้วยตัวเอง"

หลี่หรูรีบค้อมตัวทำความเคารพด้วยความลุกลน "มิกล้ารบกวนท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับ ผู้น้อยจะทำตามคำสั่งของคุณหนู ที่ผู้น้อยเอ่ยทัดทานไปก็เพียงเพราะกลัวว่าคุณหนูจะขาดทุน มิได้มีเจตนาล่วงเกินแต่อย่างใดขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนเก็บงำความน่าเกรงขามแล้วแย้มยิ้ม "ข้ารู้ว่าพวกท่านหวังดีต่อข้า แต่เงินจำนวนแค่นี้หากเทียบกับสินเดิมทั้งหมดของท่านแม่แล้ว นับว่าเป็นเพียงขนเส้นเดียวจากวัวเก้าตัวเท่านั้น หากขาดทุนก็ถือเสียว่าซื้อบทเรียน ถึงตอนนั้นค่อยนำเสบียงไปขายเลหลังให้ชาวบ้านในราคาถูก ก็ถือว่าได้สร้างกุศลทำความดี เรื่องนี้ให้รู้กันแค่พวกเราสามคนก็พอ มัวมัวกลับถึงจวนแล้วก็อย่าได้พูดอะไรมาก"

กู้มัวมัวรับคำ หลี่หรูขมวดคิ้วเอ่ยถาม "เพียงแต่อีกไม่นานก็จะถึงเวลาที่มีคนมาตรวจบัญชีประจำเดือนแล้ว ผู้น้อยซื้อเสบียงอาหารมากมายปานนี้ จะปิดบังเอาไว้ได้อย่างไรขอรับ?"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "เรื่องนี้หลงจู๊หลี่ไม่ต้องเป็นกังวลไป ท่านตั้งใจกว้านซื้อข้าวเก่าไปก็พอ คราวหน้าหากมีคนมาตรวจบัญชีอีก พวกเขาก็จะต้องมารายงานต่อข้า"

หลี่หรูมองสีหน้าอันแน่วแน่ของหลินจิ่นเหยียน แล้วก็มิได้เอ่ยสิ่งใดอีก

เมื่อตกลงธุระกันเสร็จสรรพ หลี่หรูก็เดินไปส่งทั้งสองด้วยความนอบน้อม นายบ่าวทั้งสองจึงเดินกลับเข้าไปในร้านซิงเยว่เก๋อทางประตูข้างอีกครั้ง

หลินจิ่นเหยียนให้อวี้เหนียงคิดราคารวมของเครื่องประดับทั้งหมดแล้วยิ้มกล่าว "หลงจู๊ ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆ ตอนออกมาข้าไม่ได้พกเงินสดมามากขนาดนี้ เดี๋ยวข้าจะให้บ่าวรับใช้กลับไปเอาที่จวน อีกสักครู่จะนำมามอบให้ท่านนะ"

อวี้เหนียงยิ้มตอบ "ไม่ทราบว่าคุณหนูมาจากจวนใดหรือเจ้าคะ? ข้าให้คนเอาของไปส่งให้ท่านที่จวน แล้วค่อยรับเงินตอนนั้นก็ย่อมได้เจ้าค่ะ"

หลินจิ่นเหยียนเอ่ยบ่ายเบี่ยง "เดิมทีก็เป็นความสะเพร่าของข้าเอง ไม่รบกวนหลงจู๊ดีกว่า"

พูดจบก็เดินออกไปที่หน้ารถม้า แล้วสั่งให้หลินซุ่นกลับไปเอาเงินที่จวน หลินซุ่นมีสีหน้าลำบากใจ "ก่อนออกจากจวน ท่านพ่อกำชับให้ข้าดูแลคุณหนูให้ดี ห้ามละทิ้งหน้าที่ไปไหนเด็ดขาดขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนหัวเราะ "มีบ่าวรับใช้อยู่ตั้งมากมาย ซ้ำยังมีกู้มัวมัวอยู่อีกทั้งคน ข้าก็แค่จะเดินดูของอยู่แถวนี้ ไม่ได้วิ่งเพ่นพ่านไปไหนเสียหน่อย เมืองหลวงไท่อันสว่างไสวภายใต้แสงตะวันเช่นนี้ จะมีอันตรายอันใดได้? เจ้าเร่งไปเร่งกลับก็พอแล้ว"

หลินซุ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็จำต้องรับคำ เขากำชับผู้ติดตามไม่ให้เดินไปไหนสะเปะสะปะ ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวกลับจวนตระกูลหลินไป

เมื่อเห็นหลินซุ่นเดินไปไกลแล้ว หลินจิ่นเหยียนก็แสร้งทำเป็นเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก "ข้างหน้าเหมือนจะมีร้านขายชาอยู่ร้านหนึ่ง พอดีเลย ข้าจะได้แวะซื้อชาไปฝากท่านปู่กับท่านพ่อสักหน่อย พวกเจ้าบังคับรถม้าไปรอหลินซุ่นที่ด้านข้างร้านชาก็แล้วกัน ข้ากับกู้มัวมัวจะเข้าไปซื้อใบชา"

สิ้นคำนางก็เดินเท้าพากู้มัวมัวตรงไปที่นั่น เมื่อผู้ติดตามเห็นดังนั้นก็รีบหันหัวรถม้าขับตามไปติดๆ

กู้มัวมัวเอ่ยว่า "คุณหนู ในร้านชามีคนพลุกพล่าน คุณหนูรออยู่บนรถม้าเถิดเจ้าค่ะ อยากได้ชาชนิดใดเดี๋ยวข้าเข้าไปซื้อมาให้เอง"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "มัวมัวไม่ต้องเป็นห่วงไป เถ้าแก่ร้านชาแห่งนี้เป็นสหายของพี่รอง ซ้ำยังสนิทสนมคุ้นเคยกับท่านตาและท่านลุงเป็นอย่างดี ไม่มีอันตรายใดหรอก"

กู้มัวมัวพยักหน้ารับ เมื่อไปถึงหน้าประตูร้านปู้เย่โหว เห็นผู้ติดตามจอดรถม้าเรียบร้อยแล้ว หลินจิ่นเหยียนก็สั่งให้พวกเขารออยู่ตรงนี้ ส่วนนางพากู้มัวมัวเดินเข้าไปในร้านชา