บทที่ 57 เลือกซื้อใบชา

หลังจากเข้ามาด้านใน เสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งก็เดินเข้ามาทำความเคารพ "เชิญทั้งสองท่านด้านในขอรับ ไม่ทราบว่ามาดื่มชา ซื้อชา หรือนัดสหายเอาไว้หรือขอรับ?" ท่าทางของเขาสุภาพเรียบร้อย น้ำเสียงอ่อนโยน ฟังดูคล้ายกับเด็กรับใช้ในห้องหนังสือเสียมากกว่า

หลินจิ่นเหยียนเอ่ยตอบ "มาดื่มชาและซื้อชา เถ้าแก่อันอยู่หรือไม่?"

เสี่ยวเอ้อร์ไม่ได้เปลี่ยนน้ำเสียงเพียงเพราะเห็นว่าหลินจิ่นเหยียนยังอายุน้อย เขายังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เถ้าแก่อยู่ขอรับ เพียงแต่ไม่ทราบว่าตอนนี้กำลังยุ่งอยู่หรือไม่ ทั้งสองท่านเป็นสตรี โถงด้านล่างคนพลุกพล่านเกรงว่าจะถูกล่วงเกินได้ ข้าน้อยจะพาทั้งสองท่านไปนั่งพักที่ชั้นบนก่อน เชิญทางนี้ขอรับ"

หลินจิ่นเหยียนเดินตามเสี่ยวเอ้อร์ผ่านโถงใหญ่ขึ้นไปยังชั้นสอง การตกแต่งในโถงใหญ่นั้นดูงดงามหรูหราทว่าไม่ฉูดฉาด ลูกค้ามีไม่มากนัก และไม่ได้มีเสียงเอะอะโวยวายเหมือนโรงน้ำชาแห่งอื่นๆ

คนสองสามคนที่อยู่ใกล้ๆ เห็นรูปลักษณ์ที่ยังเป็นเพียงเด็กของนาง ก็ส่งสายตาสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินจิ่นเหยียนไม่แม้แต่จะปรายตามอง นางเดินตามเสี่ยวเอ้อร์ขึ้นไปชั้นบนจนถึงหน้าห้องส่วนตัวที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง เสี่ยวเอ้อร์ผลักประตูเปิดออก นายบ่าวทั้งสองจึงเดินเข้าไปด้านใน

หลังจากเข้ามาแล้ว หลินจิ่นเหยียนก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องส่วนตัวแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่การจัดวางข้าวของล้วนพิถีพิถัน ภาพอักษรพู่กันบนผนังก็ล้วนเป็นฝีมือของปรมาจารย์เลื่องชื่อ บนโต๊ะหนังสือหน้าภาพอักษรมีชุดเครื่องเขียนทั้งสี่ที่ดูมีราคาจัดวางเอาไว้

นางเดินไปหยุดที่หน้าต่างแล้วก้มมองลงไป ห้องนี้ตั้งอยู่ทางด้านข้างของร้านชา พอดีกับที่สามารถมองเห็นรถม้าของจวนตระกูลหลินได้อย่างชัดเจน

เมื่อนั่งลงแล้ว นางก็สังเกตเห็นว่าชุดเครื่องชาบนโต๊ะนั้นดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไม่เบา

หลินจิ่นเหยียนหยิบถ้วยชาใบหนึ่งขึ้นมาหมุนเล่นในมือพลางเอ่ย "รบกวนเจ้าไปตามเถ้าแก่อันให้หน่อยเถิด บอกเขาว่าน้องสาวของกู้อี้เฉินมาซื้อชา อยากจะขอให้เขาช่วยเลือกให้สักหน่อย"

สีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์ยังคงราบเรียบ เขารับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูให้เสร็จสรรพ

หลินจิ่นเหยียนเอ่ยขึ้น "มัวมัว เดี๋ยวพอเถ้าแก่อันมา ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับเขาสักหน่อย รบกวนท่านช่วยเฝ้าอยู่หน้าประตู อย่าให้ใครเข้ามานะเจ้าคะ"

กู้มัวมัวเอ่ยเตือน "คุณหนู ถึงแม้เถ้าแก่ผู้นี้จะสนิทสนมกับคุณชายรอง แต่ชายหญิงอย่างไรก็ไม่ควรใกล้ชิดกัน การอยู่กันตามลำพังในห้องสองต่อสองถือว่าผิดธรรมเนียม หากเรื่องแพร่งพรายออกไปคงจะฟังดูไม่งามนะเจ้าคะ"

หลินจิ่นเหยียนหัวเราะร่วน "มัวมัว ข้าเพิ่งจะอายุเท่าไหร่กันเชียว? เถ้าแก่อันอายุน่าจะมากกว่าพี่รองเสียด้วยซ้ำ อย่างมากข้าก็มองเขาเป็นแค่พี่ชายเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ มีท่านคอยเฝ้าอยู่ทั้งคน เรื่องจะแพร่งพรายออกไปได้อย่างไร?"

กู้มัวมัวกำลังจะเอ่ยปากพูดต่อ ก็พลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง "ข้าขอเข้าไปได้หรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนส่งสายตาบอกให้กู้มัวมัวไปเปิดประตู เมื่อประตูเปิดออก อันจือเสียนที่ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนก็เดินเข้ามา เขาประสานมือคารวะนายบ่าวทั้งสอง

หลินจิ่นเหยียนลุกขึ้นยืนทำความเคารพตอบ ก่อนจะยิ้มพลางผายมือเชิญให้อันจือเสียนนั่งลง แล้วจึงหันหน้าไปมองกู้มัวมัว

กู้มัวมัวใช้สายตาสำรวจอันจือเสียนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงถอยออกไปรอด้านนอกพร้อมกับปิดประตูลง

เมื่ออันจือเสียนนั่งลงแล้ว เขาก็ปรายตามองประตูที่ปิดสนิทก่อนจะยิ้มกล่าว "คุณหนูหลิน ดูจากท่าทางแล้ว ท่านไม่น่าจะใช่แค่มาซื้อชากระมัง"

หลินจิ่นเหยียนนั่งลงแล้วยิ้มตอบ "มาร้านขายชา ย่อมต้องมาซื้อชาสิ เถ้าแก่อันไม่ต้อนรับหรือ?"

อันจือเสียนสวมอาภรณ์สีเหลืองอ่อน บริเวณเอวปักลวดลายใบชาสองสามใบ เส้นผมถูกรวบครึ่งศีรษะผูกด้วยผ้าไหมสีขาวหม่น ดูเผินๆ ราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์และบริสุทธิ์ผุดผ่อง

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินจิ่นเหยียน รอยยิ้มอ่อนโยนของเขาก็กว้างขึ้นอีกเล็กน้อย "จะเป็นไปได้อย่างไร? การที่คุณหนูหลินมาเยือน ถือเป็นเรื่องที่ข้าปรารถนาเสียด้วยซ้ำ ให้ข้าชงชาให้คุณหนูหลินสักถ้วยก่อนดีหรือไม่? คุณหนูหลินมีชาที่ชอบเป็นพิเศษหรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มตาหยี "แขกย่อมต้องตามใจเจ้าบ้าน เถ้าแก่อันชงชาอันใด ข้าก็ดื่มอันนั้นแหละ"

อันจือเสียนหัวเราะเบาๆ "ถ้าเช่นนั้นก็รับเป็นชาปี้ถานเพียวเสวี่ยก็แล้วกัน ชารสอ่อนหอมกลิ่นดอกไม้"

พูดพลางเขาก็หยิบกระปุกชาขึ้นมาเปิดออก แล้วเริ่มลงมือชงชาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องเห็นข้อกระดูกชัดเจน เมื่อจับคู่กับถ้วยชาอันประณีตงดงาม ยิ่งดูส่งเสริมกันและกัน เพียงแค่มองก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของชาที่ลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้องแล้ว

เมื่อชงเสร็จ เขาก็รินชาใส่ถ้วยแล้วเลื่อนไปตรงหน้าหลินจิ่นเหยียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม "ระวังร้อนนะ"

หลินจิ่นเหยียนยกถ้วยชาขึ้นสูดดมกลิ่นหอม หัวคิ้วของนางคลายออกด้วยความผ่อนคลาย ก่อนจะจิบเบาๆ แล้วยิ้มกล่าว "กลิ่นหอมละมุน รสชาตินุ่มนวล ดื่มแล้วสดชื่นชุ่มคอ เป็นชาที่ดีจริงๆ"

นางพูดพลางค่อยๆ ละเลียดจิบชาจนหมดถ้วย อันจือเสียนยิ้มรับและรินชาเติมให้นางอีกครั้ง