บทที่ 58 เจรจาธุรกิจ

หลังจากรินชาเพิ่มให้หลินจิ่นเหยียนแล้ว อันจือเสียนก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณหนูหลินอายุเพียงเท่านี้ กลับมีความรู้เรื่องชาด้วย ช่างหาได้ยากยิ่งนัก"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มตอบ "ท่านปู่และท่านพ่อที่บ้านล้วนเป็นผู้ที่รักการดื่มชา ข้าเห็นบ่อยเข้าจึงได้เรียนรู้มาเพียงผิวเผิน ทำให้เถ้าแก่อันต้องขบขันแล้ว"

อันจือเสียนเอ่ยถาม "คุณหนูหลินต้องการซื้อชาไปให้ราชครูหลินหรือ?"

หลินจิ่นเหยียนตอบ "ใช่แล้ว เถ้าแก่อันพอจะมีชาใดแนะนำหรือไม่?"

อันจือเสียนถามต่อ "ไม่ทราบว่าปกติแล้วราชครูหลินชอบดื่มชาชนิดใดหรือ?"

หลินจิ่นเหยียนตอบ "ปกติท่านปู่โปรดปรานชาเอินซืออวี้ลู่เป็นพิเศษ"

อันจือเสียนยิ้ม "ชาเอินซืออวี้ลู่มีรสชาติสดชื่นและนุ่มนวล ราชครูหลินช่างเป็นผู้ที่รักชาอย่างแท้จริง ข้ามีชาชั้นดีอยู่ชนิดหนึ่งซึ่งมีจำนวนน้อยมาก เรียกว่าชารื่อจู้อวี้หยา ชาชนิดนี้มีกลิ่นหอมกรุ่นเตะจมูก คาดว่าราชครูหลินน่าจะชอบ ข้าจะให้คนนำเข้ามาสักหน่อย แล้วชงให้คุณหนูหลินลองลิ้มรสดูดีหรือไม่"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "ไม่จำเป็นหรอก สิ่งที่เถ้าแก่อันแนะนำย่อมต้องเป็นของดีเลิศอย่างแน่นอน เอาเป็นชาชนิดนี้ก็แล้วกัน ช่วยห่อใส่กล่องให้ข้าสักหนึ่งกล่อง ข้าจะนำกลับไปมอบให้ท่านปู่"

อันจือเสียนกล่าว "ขอบคุณคุณหนูหลินที่ไว้วางใจ ชากล่องนี้ถือเสียว่าข้ามอบให้เป็นของขวัญ หากราชครูหลินดื่มแล้วถูกปาก คราวหน้าคุณหนูหลินค่อยมาซื้อใหม่ก็แล้วกัน"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มตอบ "ขอบคุณในความมีน้ำใจของเถ้าแก่อัน เพียงแต่ไม่มีผลงานย่อมไม่กล้ารับรางวัล การรับของขวัญล้ำค่าจากเถ้าแก่อันโดยไร้สาเหตุย่อมทำให้รู้สึกไม่สบายใจ ข้ามีธุรกิจที่ทำกำไรได้อยู่ก้อนหนึ่ง หากเถ้าแก่อันสนใจ สู้เรามาร่วมมือกันทำดีหรือไม่?"

เมื่อมองดูเด็กหญิงวัยเก้าขวบตรงหน้าที่ทำตัวแก่แดดแก่ลมมาเจรจาธุรกิจกับเขา อันจือเสียนก็หัวเราะออกมา "ไม่ทราบว่าเป็นธุรกิจอันใดหรือ?"

หลินจิ่นเหยียนตอบ "เสบียงอาหาร ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ธัญพืชใกล้จะเก็บเกี่ยว ข้าวเก่าของปีที่แล้วราคาจึงร่วงตกลงมา ข้าอยากจะกว้านซื้อข้าวเก่าเก็บตุนไว้ในราคาถูก แล้วค่อยนำออกขายหลังจากเข้าสู่ฤดูหนาว"

อันจือเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อย "ราคาข้าวเก่ามีแต่จะยิ่งต่ำลงเรื่อยๆ แล้วจะได้กำไรได้อย่างไร? หากคิดจะเอาข้าวเก่าไปหลอกขายเป็นข้าวใหม่ นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ รสชาติของข้าวเก่าสู้ข้าวใหม่ไม่ได้ ผู้ใดจะยอมควักเงินเท่ากันเพื่อซื้อข้าวเก่าเล่า?"

หลินจิ่นเหยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ "แล้วถ้าหากเข้าฤดูหนาวแล้วเสบียงอาหารราคาพุ่งสูงขึ้นเล่า? หากเถ้าแก่อันไม่วางใจ ก็จงกว้านซื้อข้าวเก่าในราคาถูกเก็บตุนไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงเวลาขายออกไปได้กำไร เราสองคนค่อยแบ่งกันคนละครึ่ง หากขายไม่ออก ข้าจะรับซื้อไว้ทั้งหมดเอง โดยให้ราคาสูงกว่าต้นทุนที่ท่านซื้อมาอีกสองส่วน เป็นอย่างไร?"

อันจือเสียนหัวเราะ "ข้าวเก่าดีๆ จะขึ้นราคาได้อย่างไร? อีกอย่างคุณหนูหลินอายุยังไม่ถึงเก้าขวบดี หากถึงเวลาข้ากักตุนเสบียงไว้กองพะเนินแล้วขายไม่ออก คุณหนูหลินปัดความรับผิดชอบบอกว่าไม่รู้เรื่อง ข้ามิกลายเป็นต้องยอมรับการขาดทุนแต่เพียงผู้เดียวหรอกหรือ"

หลินจิ่นเหยียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอันจือเสียน "เถ้าแก่อันคงทราบดีว่าตอนที่ท่านแม่ของข้าแต่งเข้าจวนตระกูลหลินนั้นมีขบวนสินเดิมยาวเป็นสิบลี้ ข้าวของเหล่านี้วันหน้าล้วนต้องตกเป็นของข้า ดังนั้นหากเถ้าแก่อันขาดทุน ข้าย่อมมีปัญญาชดใช้ให้ หากเถ้าแก่อันเชื่อใจข้าและยอมทำธุรกิจนี้ ข้าจะเขียนหนังสือสัญญาไว้ให้เป็นหลักฐาน ท่านก็ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะบิดพลิ้ว เถ้าแก่อันลองตรึกตรองดูให้ดีเถิด ธุรกิจนี้ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ไม่มีทางขาดทุน"

อันจือเสียนมองดูหลินจิ่นเหยียนที่มีสีหน้าแน่วแน่และเยือกเย็นตรงหน้า เขาทอดสายตาลงพลางรินชาเพิ่มให้นางแล้วหัวเราะ "ธุรกิจของคุณหนูหลินนี้ ปากก็บอกว่าทำร่วมกัน แต่คนที่ต้องออกเงินออกแรงล้วนเป็นข้า ส่วนคุณหนูหลินเพียงแค่ออกความคิดเห็นเท่านั้นเอง"

หลินจิ่นเหยียนยกถ้วยชาขึ้นสูดดมกลิ่นหอมของชาพลางยิ้ม "แต่ความเสี่ยงทั้งหมดข้าเป็นคนแบกรับแต่เพียงผู้เดียวนี่ ถึงเวลานั้นไม่ว่าจะขาดทุนอย่างไร เถ้าแก่อันก็มีแต่ได้กำไรไม่มีเสีย ธุรกิจเช่นนี้หากปล่อยให้หลุดมือไปก็น่าเสียดายแย่เลยนะ"

อันจือเสียนหัวเราะพลางถอนหายใจ "หากขาดทุนจริงๆ แล้วข้าไปทวงเงินชดเชยจากท่าน เกรงว่าอี้เฉินกับพี่โจวคงได้โกรธข้าเป็นแน่"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มจนตาหยีเป็นรูปจันทร์เสี้ยว "หากขาดทุน ข้าจะไม่ปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ หากได้กำไร หากเถ้าแก่อันไม่พูด ข้าก็จะไม่พูดเช่นกัน"

อันจือเสียนยิ้ม "พูดเช่นนี้ก็หมายความว่า ธุรกิจนี้มีแต่ผลดี ไม่มีผลเสียต่อข้าเลยแม้แต่น้อย"

หลินจิ่นเหยียนชี้ไปที่โต๊ะหนังสือด้านข้างพร้อมกับส่งยิ้ม "ถ้าเช่นนั้นก็ต้องรบกวนเถ้าแก่อันช่วยฝนหมึกให้ข้าแล้วล่ะ"

เมื่ออันจือเสียนได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืน เติมน้ำลงในแท่นฝนหมึก แล้วลงมือฝนหมึก