บทที่ 59 ขอยืมเงินหนึ่งหมื่นตำลึง

เมื่อฝนหมึกเสร็จ เขาก็เบี่ยงตัวหันไปทางหลินจิ่นเหยียนพร้อมกับผายมือ "คุณหนูหลิน เชิญ"

หลินจิ่นเหยียนเดินไปที่โต๊ะหนังสือ เนื่องจากโต๊ะตัวนี้มีความสูงระดับผู้ใหญ่ ซึ่งสูงกว่าโต๊ะในห้องหนังสือของนางอยู่ไม่น้อย ตอนที่นางเขียนหนังสือนั้นจึงต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย

อันจือเสียนที่ยืนอยู่ด้านข้างมองดูท่าทางเขย่งเท้าของหลินจิ่นเหยียน รอยยิ้มมุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกว้างขึ้น เขาถึงกับมาทำธุรกิจกับเด็กตัวแค่นี้ ช่างเป็นเรื่องที่... มหัศจรรย์เสียจริง

หลินจิ่นเหยียนเขียนหนังสือด้วยลายมือที่เป็นระเบียบเรียบร้อยจนเสร็จ แล้วจึงยื่นส่งให้อันจือเสียน "เถ้าแก่อันลองดูเถิดว่ามีอันใดตกหล่นหรือไม่?"

อันจือเสียนรับมาอ่านจนจบก่อนจะเอ่ยถาม "คุณหนูหลิน ท่านไม่ได้เขียนระบุจำนวนเสบียงคร่าวๆ เอาไว้เลย หากข้าซื้อมากจนเกินไป วันหน้าเกิดขาดทุนขึ้นมา นั่นไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ เลยนะ"

หลินจิ่นเหยียนยิ้มกว้าง "เถ้าแก่อันมีหน้าที่กว้านซื้อก็พอแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตข้ามักจะดวงดีอยู่เสมอ เชื่อว่าครั้งนี้ก็คงจะไม่แย่เช่นกัน"

เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเด็กน้อยที่ทำธุรกิจโดยพึ่งพาเพียงแค่โชคชะตา อันจือเสียนก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยถามขึ้นใหม่ "คุณหนูหลินยังมีข้อเรียกร้องอื่นใดอีกหรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "ที่เขาว่ากันว่าแขกคนเดียวไม่ต้องรบกวนเจ้าบ้านถึงสองคน หากเถ้าแก่อันพอจะมีเงินเหลือใช้ ขอยืมให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าเองก็อยากจะไปกักตุนเสบียงสักหน่อยเช่นกัน"

แม่หนูคนนี้ช่างไม่รู้จักความเกรงใจเสียจริงๆ อันจือเสียนเองก็ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ตนเองกำลังรู้สึกเช่นไร เขาหัวเราะพลางกล่าว "คุณหนูหลินมาเจรจาธุรกิจกับข้า ไม่ยอมควักเงินสักอีแปะเดียวก็แล้วไปเถิด แต่นี่กลับจะมาเอาเงินจากข้าไปอีกหรือ?"

หลินจิ่นเหยียนเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ เรื่องยืมเงินก็ส่วนยืมเงิน จะนำมาเหมารวมกันได้อย่างไร? ข้าเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง การจะไปรวบรวมเงินสดนั้นค่อนข้างยุ่งยาก หากเถ้าแก่อันพอจะมี ข้าก็จะได้ประหยัดเวลาและความยุ่งยากไปได้บ้าง"

อันจือเสียนเดินตามมานั่งลงพลางเอ่ยถาม "ไม่ทราบว่าคุณหนูหลินต้องการเท่าใดหรือ?"

หลินจิ่นเหยียนดื่มชาในถ้วยจนหมด "แน่นอนว่ายิ่งมากยิ่งดี เอาเป็นหนึ่งหมื่นตำลึงก็แล้วกัน"

อันจือเสียนที่กำลังรินชาเพิ่มให้หลินจิ่นเหยียนถึงกับหลุดหัวเราะออกมา "หากคุณหนูหลินไม่ใช่น้องสาวของอี้เฉินกับพี่โจว ข้าคงนึกสงสัยไปแล้วว่าท่านเป็นพวกสิบแปดมงกุฎมาหลอกลวง ธุรกิจที่ทำร่วมกันท่านก็ไม่ยอมควักทุนสักแดงเดียว ตอนนี้ยังจะมาให้ข้าควักเนื้อเพิ่มให้อีกหนึ่งหมื่นตำลึงเชียวหรือ"

หลินจิ่นเหยียนยิ้ม "หากเถ้าแก่อันรู้สึกไม่วางใจก็ไม่เป็นไร ข้าไปหาหยิบยืมจากที่อื่นเองก็ได้"

อันจือเสียนหัวเราะ "คุณหนูหลินถึงขนาดยอมกู้หนี้ยืมสินเพื่อมาซื้อเสบียง ช่างทำให้ข้าเลื่อมใสในความกล้าได้กล้าเสียของท่านจริงๆ เห็นแก่ข้อนี้ เงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี่ข้าให้ยืม"

หลินจิ่นเหยียนลุกขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉง เดินตรงไปที่โต๊ะหนังสือแล้วตวัดพู่กันเขียน เมื่อเขียนเสร็จนางก็กลับมานั่งที่โต๊ะน้ำชาตามเดิม ก่อนจะยื่นสิ่งที่เขียนเสร็จแล้วส่งให้อันจือเสียน

อันจือเสียนรับมาดูแล้วยิ้ม "คุณหนูหลินเขียนหนังสือสัญญาเงินกู้เสร็จสรรพปานนี้ ข้าจะไม่ให้ยืมก็คงไม่ได้แล้วกระมัง ต้องการเมื่อใดเล่า? เป็นเงินสดหรือตั๋วเงินดี?"

หลินจิ่นเหยียนตอบ "ตอนนี้เลย เป็นตั๋วเงิน"

อันจือเสียนตะโกนเรียกไปทางประตู "จู๋ชิง"

เสี่ยวเอ้อร์ที่เดินนำทางมาก่อนหน้านี้ผลักประตูเดินเข้ามา กู้มัวมัวที่อยู่หน้าประตูชะเง้อคอมองเข้ามาด้านในด้วยสีหน้าร้อนรน

อันจือเสียนสั่งการ "ไปหยิบตั๋วเงินหนึ่งหมื่นตำลึงมา"

จู๋ชิงช้อนตาขึ้นมองหลินจิ่นเหยียนแวบหนึ่ง ก่อนจะขานรับแล้วถอยออกไปพร้อมกับปิดประตูให้เรียบร้อย

อันจือเสียนเอ่ยถาม "คุณหนูหลินยังมีสิ่งใดจะสั่งการอีกหรือไม่?"

หลินจิ่นเหยียนวางถ้วยชาที่ดื่มจนหมดลงแล้วยิ้มกล่าว "สั่งการข้าคงมิกล้า เถ้าแก่อันในตอนนี้เป็นถึงเจ้าหนี้ของข้าเชียวนะ"

อันจือเสียนหัวเราะพลางส่ายหน้า เขาเบนมือรินชาเพิ่มให้หลินจิ่นเหยียน แม่หนูคนนี้ไม่เห็นจะมีความตระหนักรู้สักนิดเลยว่ากำลังทำตัวกับเจ้าหนี้ของตัวเองอยู่

ครู่ต่อมา จู๋ชิงก็เคาะประตูเดินเข้ามา เขายื่นตั๋วเงินส่งให้อันจือเสียน แต่อันจือเสียนไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ กลับใช้สายตาส่งสัญญาณให้มอบแก่หลินจิ่นเหยียนแทน

จู๋ชิงจึงเปลี่ยนทิศทางยื่นส่งให้หลินจิ่นเหยียน หลินจิ่นเหยียนรับมาตรวจสอบความถูกต้องแล้วยัดเก็บไว้ในแขนเสื้อ นางลุกขึ้นยืนพลางแย้มยิ้ม "เถ้าแก่อัน วันนี้ชาข้าก็ได้ดื่มแล้ว แถมยังได้พูดคุยธุระอื่นๆ อย่างราบรื่น ข้าคงไม่รบกวนท่านแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับใบชาที่เถ้าแก่อันมอบให้ ขอตัวก่อน"

เอ่ยจบนางก็ย่อตัวทำความเคารพ อันจือเสียนก้มศีรษะรับการคารวะตอบ จากนั้นหลินจิ่นเหยียนจึงเดินออกจากห้องไป