บทที่ 60 ความคิดรอบคอบ

อันจือเสียนสั่งให้จู๋ชิงไปห่อใบชาให้หลินจิ่นเหยียน ส่วนตนเองหยิบหนังสือสัญญาทั้งสองฉบับขึ้นมาพิจารณาพลางเอ่ย "น่าสนใจทีเดียว"

ครู่ต่อมาจู๋ชิงก็เดินเข้ามาทำความเคารพแล้วยืนอยู่ตรงหน้าประตู อันจือเสียนมิได้เงยหน้าขึ้น เพียงเอ่ยถามว่า "นำใบชาไปมอบให้คุณหนูหลินแล้วหรือยัง?"

จู๋ชิงตอบอย่างนอบน้อม "มอบให้แล้วขอรับ คุณหนูหลินถือใบชาขึ้นรถม้าไปแล้ว ดูเหมือนว่ากำลังรอใครบางคนอยู่ หญิงรับใช้ชราที่ติดตามมาพอขึ้นรถม้าไปได้ประเดี๋ยวเดียว ก็ลงจากรถม้าแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางตรอกหย่งฝูขอรับ"

อันจือเสียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะสั่งการ "ไปเรียกท่านลุงอันมา"

จู๋ชิงรับคำแล้วถอยออกไป เวลาผ่านไปไม่นานนัก ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งแต่งกายภูมิฐานก็เดินเข้ามา เมื่อทำความเคารพเสร็จจึงเอ่ยถาม "นายท่านเรียกหาข้าหรือขอรับ?"

อันจือเสียนตอบ "อืม นั่งลงสิ"

เมื่อชายผู้นั้นนั่งลง อันจือเสียนก็เล่าเรื่องที่เพิ่งสนทนากับหลินจิ่นเหยียนเมื่อครู่ให้เขาฟัง

ชายผู้นั้นขมวดคิ้วกล่าว "คุณหนูหลินผู้นั้นยังเป็นเพียงเด็กน้อย จะไปรู้เรื่องการทำธุรกิจได้อย่างไร เกรงว่าคงจะเป็นแค่อารมณ์อยากเล่นสนุกตามประสาเด็กกระมัง นี่นายท่านตั้งใจจะกักตุนเสบียงจริงๆ หรือขอรับ?"

รอยยิ้มอ่อนโยนที่อันจือเสียนมักจะแสดงต่อหน้าผู้อื่นจางหายไปจนสิ้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกขณะเอ่ย "กักตุน ต่อให้ต้องขาดทุนข้าก็จะไม่ให้นางชดใช้ เด็กคนนี้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูลกู้และตระกูลหลิน โดยเฉพาะตระกูลกู้ที่รักใคร่เอ็นดูนางเป็นอย่างมาก ข้าจะได้อาศัยเรื่องนี้สานสัมพันธ์กับตระกูลกู้ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น"

ชายผู้นั้นถามต่อ "ไม่ทราบว่าต้องการกักตุนมากเท่าใดหรือขอรับ? ข้าจะได้รีบไปจัดการให้"

อันจือเสียนเอ่ยเสียงเรียบ "ไม่ต้องรีบร้อน เรื่องนี้ต้องทำก็จริงแต่ไม่จำเป็นต้องยอมขาดทุนอย่างไร้ประโยชน์ กดราคาข้าวเก่าลงสักหน่อย รออีกสักสองสามวันค่อยกว้านซื้อ ซื้อมาสักหนึ่งหมื่น..."

ทว่าเมื่อนึกถึงน้ำเสียงอันหนักแน่นมั่นใจของหลินจิ่นเหยียนเมื่อครู่ อันจือเสียนก็เปลี่ยนคำพูดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ซื้อมาสักสองหมื่นหาบก็แล้วกัน"

ชายผู้นั้นพยักหน้ารับคำ อันจือเสียนหยิบหนังสือสัญญาทั้งสองฉบับขึ้นมาดูอีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก "ส่งคนไปสืบเรื่องของคุณหนูหลินผู้นี้ดูหน่อย"

ชายผู้นั้นรับคำแล้วถอยออกจากห้องไป

ภายในรถม้าที่จอดอยู่หน้าโรงน้ำชาปู้เย่โหว เมื่อกู้มัวมัวกลับมา หลินซุ่นก็กลับมาถึงก่อนแล้ว หลินจิ่นเหยียนจึงสั่งให้เขาไปจ่ายเงินและรับของที่ร้านซิงเยว่เก๋อ

กู้มัวมัวเพิ่งจะก้าวขึ้นมานั่งบนรถม้าเรียบร้อย รถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไปอย่างโคลงเคลง

กู้มัวมัวเอ่ยเสียงเบา "คุณหนู เงินหนึ่งหมื่นตำลึงข้ามอบให้หลี่หรูไปจนหมดแล้วเจ้าค่ะ เขาฝากข้ามาบอกท่านว่า จะทำตามคำสั่งของคุณหนูอย่างแน่นอน โดยจะกว้านซื้อข้าวเก่าทั้งหมดในราคาที่ต่ำที่สุดเจ้าค่ะ"

หลินจิ่นเหยียนพยักหน้า "หลงจู๊หลี่เป็นคนเก่าคนแก่ ทำงานย่อมรู้หนักเบา"

กู้มัวมัวกล่าว "คุณหนูเจ้าคะ ถึงแม้หลี่หรูจะเป็นคนเก่าคนแก่ แต่เงินตั้งหนึ่งหมื่นตำลึง คุณหนูบอกจะให้ก็ให้เขาไปง่ายๆ เช่นนี้ หากเขาเกิดความโลภขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะเจ้าคะ?"

หลินจิ่นเหยียนหัวเราะ "หากสองวันนี้เขาไม่ได้เคลื่อนไหวตุกติกอันใด ก็คงจะไม่ทำอะไรแล้วล่ะ สองวันนี้ข้าขอให้ท่านป้าสะใภ้ช่วยตรวจสอบร้านค้าให้ หากเขาคิดจะทำเรื่องตุกติก ถึงตอนนั้นก็โทษใครไม่ได้แล้ว กลับถึงจวนแล้วมัวมัวก็ต้องระวังคำพูดให้มาก เรื่องที่ไม่ควรพูดก็อย่าได้เอ่ยถึง ที่ข้าจงใจส่งหลินซุ่นออกไป ก็เพราะกลัวว่าความลับจะรั่วไหลนี่แหละ"

"เจ้าค่ะ คุณหนูวางใจได้เลย"

กู้มัวมัวมองดูหลินจิ่นเหยียนพลางรู้สึกตื่นตระหนกอยู่ในใจ ตั้งแต่คุณหนูตกน้ำและฟื้นขึ้นมา ก็ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งมีความคิดรอบคอบรัดกุม มีแผนการในใจมากมาย ซ้ำยังใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

ระหว่างทางที่รถม้าแล่นผ่านร้านขายขนม หลินจิ่นเหยียนก็ให้กู้มัวมัวลงไปซื้อขนมมาจำนวนหนึ่ง แล้วจึงมุ่งหน้ากลับจวนทันที

เมื่อกลับมาถึงเรือนเหยียนอวี้เซวียนและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าล้างตาเสร็จ หลินจิ่นเหยียนก็นำกำไลหยกวงหนึ่งใส่ลงไปในกล่องอาหารที่บรรจุขนมเอาไว้ แล้วเดินตรงไปยังเรือนซงเม่าถังเพื่อนำไปมอบให้แก่ฮูหยินเฒ่า

นางเอ่ยถ้อยคำหวานหูประจบประแจงอีกหลายประโยค จนฮูหยินเฒ่ายิ้มแย้มเบิกบานใจ และรั้งตัวหลินจิ่นเหยียนให้อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกัน

หลังทานอาหารเสร็จ นางก็นำใบชาไปที่ห้องหนังสือของหลินเยี่ยนชิง

เมื่อหลินเยี่ยนชิงได้รับใบชา ก็รั้งหลินจิ่นเหยียนให้อยู่ชงชาดื่มด้วยกันหนึ่งถ้วย หลังจากลิ้มรสไปแล้วเขาก็เอ่ยชมไม่ขาดปากว่าเป็นชาชั้นเลิศ ทั้งยังหัวเราะชมเชยหลินจิ่นเหยียนว่าช่างรู้ความและมีตาแหลมคม

ปู่หลานพูดคุยสัพเพเหระกันอยู่ครู่หนึ่ง หลินเยี่ยนชิงก็ทดสอบความรู้จากตำราของหลินจิ่นเหยียนเล็กน้อย หลินจิ่นเหยียนตอบคำถามได้อย่างฉะฉานไหลลื่น ซ้ำยังมีมุมมองความคิดเห็นที่ลึกซึ้งแยบคาย เมื่อหลินเยี่ยนชิงได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเบิกบานสำราญใจ เสียงหัวเราะของเขาดังลอดออกมาจนคนนอกห้องหนังสือยังได้ยินชัดเจน