บทที่ 98: คนบ้าสามคน

ผมโทรศัพท์หาหวงจินเฉิง ไม่นานก็มีคนรับสาย: "ฮัลโหล พี่เฉิง ทานข้าวหรือยังครับ?"

เสียงของหวงจินเฉิงดังมาจากหูโทรศัพท์: "กำลังจะกินนี่แหละ อาเฉิน ว่าไง?"

"สะดวกไหมครับ? ผมขอไปกินข้าวกับพี่ด้วย"

"รีบมาเลย!" หวงจินเฉิงตอบรับอย่างรวดเร็ว "ฉันจะให้พ่อครัวเพิ่มกับข้าวอีกสองสามอย่าง เจอกันที่บริษัทนะ"

"ได้ครับ" ผมตอบสั้นๆ แล้ววางสาย

จากนั้นก็โทรหาฟางผิง: "คืนนี้ไม่กลับไปกินข้าวด้วยนะ" ผมบอกเบอร์โทรศัพท์ภรรยาของหลี่เจี้ยนหนานให้เธอ "ช่วยจัดการเรื่องเข้าเรียนของลูกหลี่เจี้ยนหนานด้วย"

ฟางผิงตอบรับทางโทรศัพท์: "รับทราบแล้ว"

"เดี๋ยวฉันจะกลับไปดึกหน่อย" พูดจบก็วางสาย

ผมกับเถ้าแก่หวังมาถึงบริษัทของหวงจินเฉิง ผลักประตูร้านอาหารเข้าไป เห็นหวงจินเฉิงกับพี่ชายที่นับถือกำลังนั่งทานอาหารอยู่ที่โต๊ะ

หวงจินเฉิงเงยหน้าขึ้นเห็นพวกเรา ยิ้มแล้วทักทาย: "เถ้าแก่หวัง นายก็มาด้วย"

เถ้าแก่หวังพยักหน้า: "คุณหวง ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ"

หวงจินเฉิงพูดกับพี่ชายที่นับถือว่า: "หาวเจี๋ย ไปเอาเหล้าฝรั่งมาสักขวด ฉันจะดื่มกับเถ้าแก่หวังหน่อย"

พี่ชายที่นับถือลุกขึ้นเดินไปที่ตู้ไวน์ ผมกับเถ้าแก่หวังนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร

เราดื่มเหล้าฝรั่งไปหลายแก้ว พี่ชายที่นับถือวางแก้วลงแล้วถามผม: "อาเฉิน ในนั้นนายได้ฝึกฝนวิชาต่อสู้ที่ฉันสอนนายไปบ้างหรือเปล่า?"

ผมยิ้ม: "ฝึกทุกวันไม่เคยขาด" ผมกำหมัดแน่น "ตอนนี้ผมไม่กล้าพูดว่าสู้พี่ได้ แต่รับรองว่าป้องกันตัวเองได้แน่นอน"

หวงจินเฉิงคีบห่านย่างชิ้นหนึ่ง แล้วเงยหน้าถาม: "อาเฉิน วันนี้นายมาหาฉันมีธุระอะไร?"

ผมวางตะเกียบลง: "พี่เฉิง อสังหาริมทรัพย์วงแหวนรอบที่สองของโอวหยางเวยถูกจำนองไว้กับพี่ใช่ไหมครับ?"

"ใช่สิ" หวงจินเฉิงเลิกคิ้ว "นายอยากได้เหรอ?"

"ครับ" ผมพยักหน้า "อยากซื้ออสังหาริมทรัพย์ไว้เป็นที่ตั้งหลัก"

หวงจินเฉิงโบกมือ: "ซื้ออะไรกัน เอาไปใช้ได้เลย พรุ่งนี้ฉันจะให้ภรรยาของโอวหยางเวยโอนให้"

"ไม่ได้ครับ" ผมส่ายหัว "พี่เฉิงตั้งราคามาเลย"

หวงจินเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "งั้นอย่างนี้แล้วกัน โอวหยางเวยจำนองไว้กับฉันแปดร้อยหมื่นหยวน (8 ล้าน)" "ฉันจะโอนเอกสารอสังหาริมทรัพย์ให้นาย ไม่ว่านายจะนำอสังหาริมทรัพย์นี้ไปทำธุรกิจอะไร ให้ถือว่าแปดร้อยหมื่นหยวนเป็นเงินที่ฉันร่วมลงทุน ฉันขอส่วนแบ่งหนึ่งในสิบ (10%) แบบนี้โอเคไหม?"

"ในเมื่อพี่เฉิงให้เกียรติขนาดนี้ ได้ครับ ตกลงตามนี้"

หวงจินเฉิงลุกขึ้นเดินเข้าไปในสำนักงาน ห้านาทีต่อมาเขากลับออกมา พร้อมกับโฉนดที่ดินเล่มสีแดงวางไว้ตรงหน้าผม: "นายไปจัดการเรื่องโอนกับภรรยาของโอวหยางเวยเองนะ อสังหาริมทรัพย์อยู่ในชื่อของเธอ" เขาพลันนึกขึ้นได้ "อ้อ นายมีเบอร์ติดต่อเธอไหม?"

"มีครับ" ผมเก็บโฉนดที่ดินอย่างดี "เพิ่งมาจากบ้านเธอ"

ผมชนแก้วกับหวงจินเฉิง

"พี่เฉิง เรื่องโอวหยางเวยนี่...?"

หวงจินเฉิงยิ้มกว้าง ดวงตาฉายแววภูมิใจ: "นับตั้งแต่เขามีเรื่องไม่พอใจกับฉันเมื่อวันตรุษจีนปีที่แล้ว ไอ้แก่คนนี้ก็พยายามเอาชนะฉันบนโต๊ะพนันทุกครั้ง" "ปีที่แล้วหลายรอบ ฉันเกือบจะพลาดท่าให้เขา"

"ในที่สุดรอบตรุษจีนปีนี้ ฉันก็จัดการเขาได้"

เขาไม่ได้บอกว่าโอวหยางเวยเสียเงินไปเท่าไหร่ แต่ผมรู้ว่ามันเป็นตัวเลขมหาศาลอย่างแน่นอน

"พี่เฉิง" ผมกล่าวอย่างระมัดระวัง "น้องชายขอพูดอะไรหน่อย"

หวงจินเฉิงหันมามองผม

"หลายปีที่ผ่านมาพี่ทำเงินได้เร็วมาก ทั้งรอบมาเก๊า และการพนันวันตรุษจีนสองปีนี้ พี่ทำกำไรได้มากมาย" ผมมองตรงไปในดวงตาเขา "แต่พี่ เสี่ยงดวง มากเกินไปแล้ว"

"ด้วยความสามารถของพี่ในตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงขนาดนั้นอีกแล้ว"

หวงจินเฉิงจ้องมองผมอยู่สองสามวินาที แล้วก็หัวเราะเสียงดัง ตบไหล่ผม: "วางใจเถอะ อาเฉิน ฉันรู้ลิมิตของตัวเองดี"

ตอนที่ออกมาจากหวงจินเฉิงก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว ผมขับรถไปส่งเถ้าแก่หวังที่ร้านของเขา

พอมาถึงหน้าร้าน ก็เห็นเหวินซีกำลังเดินเข้าไปในร้าน เถ้าแก่หวังด่าเบาๆ: "ให้ตายสิ ไอ้คนบ้าคนนี้มาทำไม"

ผมกับเถ้าแก่หวังลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน เหวินซียืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ยังคงทำหน้าตาเรียบเฉยเหมือนเดิม

"อาเฉิน สวัสดี" เขาพยักหน้าอย่างเป็นหุ่นยนต์ "นายก็มาด้วย"

"เหวินซี" ผมถาม "คุณมาหาเถ้าแก่หวังทำไม? มาซื้อหวยใช่ไหม?"

"ใช่" เหวินซีตอบสั้นๆ เขาหยิบเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า วางลงบนเคาน์เตอร์อย่างเป็นระเบียบ "เถ้าแก่หวัง 345 ซื้อสามตัวตรง สามพันหยวน"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไป โดยไม่ทักทายอำลา

เถ้าแก่หวังมองเงินที่อยู่บนเคาน์เตอร์ ส่ายหัว: "ไอ้คนบ้าคนนี้ แทง 345 สามตัวตรงทุกงวด แทงมาสองเดือนแล้ว ไม่เคยถูกเลยสักครั้ง"

ผมมองตามแผ่นหลังที่เดินลับไปของเหวินซี แล้วหันไปถามเถ้าแก่หวัง: "เหวินซีมาซื้อหวยทุกงวดเหรอ?"

เถ้าแก่หวังนับเงินไปพลางตอบไปพลาง: "ครั้งแรกที่เขาซื้อไม่ใช่ว่าถูกไปล้านกว่าเหรอ? ครั้งที่นายช่วยฉันจ่ายเงินนั่นแหละ"

ผมพยักหน้า นึกถึงครั้งที่เหวินซีเกือบทำให้เถ้าแก่หวังต้องหนีหาย

เถ้าแก่หวังพูดต่อ: "หลังจากนั้นเขาก็ไม่ซื้ออีกเลย" เขาเปิดบัญชี "สองเดือนก่อนเขายังเป็นข่าวอยู่เลย บริจาคเงินหนึ่งล้านหยวนให้กับสถานสงเคราะห์"

"แต่สองเดือนนี้" เถ้าแก่หวังชี้ไปที่ประตู "เขามาซื้อ 345 สามตัวตรงทุกงวด ทุกครั้งสามพันหยวน" เขาเขย่าหัว "ไม่เคยถูกเลยสักครั้ง"

ผมยิ้มแล้วถามเถ้าแก่หวัง: "แล้วทำไมคุณไม่กินเองล่ะ? สองเดือนก็ได้เกือบหนึ่งแสนหยวนแล้วนะ"

เถ้าแก่หวังตบหน้าผาก: "ถูกงูฉกครั้งหนึ่ง สิบปี..." เขาติดอ่าง

"เป็นพาร์กินสันเหรอ?" ผมแกล้งเขา

"ไปให้พ้นเลย!" เถ้าแก่หวังด่าด้วยรอยยิ้ม "กลัวเชือกผูกบ่อ (อุปมากลัวจนขึ้นใจ)"

เถ้าแก่หวังมองเงินบนเคาน์เตอร์ ก็ลดเสียงลงทันที: "ส่วนของเขาน่ะ ฉันไม่กล้ากินหรอก" เขาดันเงินสดปึกนั้นมาให้ "นายเอามั้ย? สามพันหยวนนี้นายกินไปเลย ฉันจะไม่ส่งยอดขึ้นไป"

ผมเอื้อมมือคว้าเงินใส่กระเป๋า

เถ้าแก่หวังรีบร้อน คว้าข้อมือผมไว้: "นายบ้าไปแล้วเหรอ? กล้ากินจริงๆ ด้วย!" เขาแย่งเงินสามพันหยวนกลับไป "ฉันไม่ให้นายกินแน่นอน ตอนนี้อัตราจ่าย 680 เท่า ถ้าถูกขึ้นมาก็ได้สองล้านกว่าเลยนะ!" พูดไปก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมส่งยอด

ผมห้ามเขา: "เดี๋ยวก่อน" ผมชี้ไปที่บัญชี "หวยชุดของเหวินซีนี้ นายแทงเพิ่มไปสามหมื่นหยวนเลยสิ ฉันออกมาสองวันเจอเขาตั้งสองครั้ง ขอให้ได้โชคจากเขาหน่อย"

เถ้าแก่หวังเบิกตากว้าง: "คนบ้าจะมีโชคอะไร!"

"เจ้ามือใหญ่คือใคร? รับได้ไหม?" ผมถาม

"หลิวซินกับหุ้นส่วนอีกสองสามคน เรื่องเงินไม่น่ามีปัญหา" เถ้าแก่หวังทำปากยู่ "หลิวซินเพิ่งไปต่างประเทศ ธุรกิจหวยฮ่องกงก็ให้ลูกน้องจัดการ" เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ "อ๊ะ ไม่ใช่สิ นายพูดจริงเหรอเนี่ย? แทงสามหมื่น?"

"ฉันไม่ได้ล้อเล่น" ผมเคาะเคาน์เตอร์ "รีบเลย ตอนนี้ส่งยอดเลย" ผมจ้องตาเขา "ส่งต่อหน้าฉันเลยนะ กลัวนายแก่คนนี้แอบกินเองอีก"

เถ้าแก่หวังได้แต่ส่ายหัวอย่างจนปัญญา กดโทรศัพท์: "ฮัลโหล 345 สามตัวตรง แทงสามหมื่น"

วางสาย เขาก็มองสำรวจผม: "ฉันว่านายก็มีอาการป่วยไม่น้อยเลยนะ"

"ใช่สิ ผมมีใบรับรองด้วยนะ อยากดูไหม?"

เถ้าแก่หวังพลันนึกอะไรได้ ดวงตาเป็นประกาย: "เดี๋ยวก่อน สามหมื่นของนายมีสามพันเป็นเงินของเหวินซีใช่ไหม?"

"ใช่" ผมพยักหน้า

"อย่างนี้" "นายแบ่งสามพันให้ฉันยอมรับด้วยนะ" เขาไล่นิ้วนับ "ฉันยังเป็นหนี้นายอยู่ล้านหกแสน ถ้าถูกขึ้นมาจะได้หักลบกันได้พอดี ยังได้กำไรอีกหน่อย"

ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา: "นายก็บ้าด้วยหรือเปล่า? คิดว่าจะถูกจริงๆ เหรอ?"

เถ้าแก่หวังคอแข็ง: "นายบอกมาว่าจะให้หรือไม่ให้!"

"ให้สิ" ผมหมุนตัวเดินไปที่ประตู "นายรีบไปจุดธูปไหว้พระเลยนะ"

ขณะที่ผมผลักประตูบานเลื่อนออก ก็ได้ยินเถ้าแก่หวังบ่นพึมพำอยู่ข้างหลัง: "คนบ้า..."