บทที่ 97: ตระกูลโอวหยาง

ผมกับเถ้าแก่หวังยืนอยู่หน้าอาคารสูงแปดชั้น ผนังภายนอกกรุด้วยหินอ่อนสีเทาเข้ม ดูสง่างามโอ่อ่า คาดว่าแต่ละชั้นน่าจะมีพื้นที่เกินกว่าหนึ่งพันตารางเมตร ประตูปิดล็อกแน่นจนมองไม่เห็นสภาพภายใน

ผมเงยหน้ามองอาคารนี้แล้วถามว่า: "อาคารนี้ตามราคาอสังหาริมทรัพย์ของฉางอาน น่าจะราคาเท่าไหร่ครับ?"

เถ้าแก่หวังลูบคางแล้วตอบว่า: "ถึงแม้ที่นี่จะอยู่ในใจกลางเมือง แต่ทำเลค่อนข้างเงียบสงบ ไม่เหมาะกับการทำธุรกิจทั่วไปเท่าไหร่" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ดังนั้นราคาที่เจ้าของเรียกคงไม่สูงเกินไปนัก น่าจะประมาณหนึ่งพันถึงหนึ่งพันห้าร้อยหมื่นหยวน (10-15 ล้านหยวน)"

ผมพยักหน้า เดินวนรอบอาคารหนึ่งรอบ สังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ แม้จะไม่ใช่ย่านที่คึกคักที่สุด แต่ก็เงียบสงบและเป็นส่วนตัว ซึ่งตรงตามความต้องการของผมพอดี

"ติดต่อเจ้าของอาคารเพื่อพูดคุยได้ไหม?" ผมหันไปถามเถ้าแก่หวัง

เถ้าแก่หวัง: "เจ้าของคือ โอวหยางเวย ได้ยินมาว่าช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่" เขาพูดเสียงเบาลง "สองเดือนที่ผ่านมา เห็นแต่ภรรยาของเขามาเก็บค่าเช่า"

ผมมองดูนาฬิกา: "ไปกันเถอะ ยังเช้าอยู่ ไปที่บ้านเขาเลย"

เราสองคนขับรถไปถึงบ้านของโอวหยางเวยอย่างคุ้นเคย แล้วกดกริ่ง ครั้งนี้คนที่มาเปิดประตูไม่ใช่คนรับใช้ แต่เป็นหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าอิดโรย

เถ้าแก่หวังเห็นเธอ ก็รีบทักทาย: "คุณนายโอวหยาง"

เดิมทีนี่คือภรรยาของโอวหยางเวย ซึ่งก่อนหน้านี้มาหลายครั้งก็ไม่เคยเจอ คุณนายโอวหยางมองเราอย่างระแวดระวัง: "พวกคุณมาทำอะไร?"

เถ้าแก่หวังยิ้มเจื่อนๆ: "นี่คือจางเฉิน เขาต้องการซื้ออาคารกลางเมืองหลังนั้น เลยมาหาเถ้าแก่โอวหยางเพื่อพูดคุยครับ"

คุณนายโอวหยางถอนหายใจ แล้วเปิดทางให้เราเข้าไป: "เขาเป็นหนี้หัวโตแล้วหนีไป ตอนนี้ฉันก็หาตัวเขาไม่เจอ"

เมื่อเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ผมก็ประหลาดใจที่เห็น โอวหยางจิ้ง อยู่ด้วย เธอนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาหม่นหมอง สูญเสียความมีชีวิตชีวาแบบเมื่อก่อนไปหมดสิ้น

เถ้าแก่หวังถาม: "คุณนายโอวหยางครับ จางเฉินต้องการซื้ออสังหาริมทรัพย์ของเถ้าแก่โอวหยางอย่างจริงใจ ไม่ทราบว่าจะช่วยติดต่อเขาเพื่อสอบถามความเห็นได้หรือไม่?"

คุณนายโอวหยางถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดเบอร์ เมื่อต่อติด เธอก็พูดกับปลายสายว่า: "อาเวย, เถ้าแก่หวังพาชายหนุ่มคนหนึ่งมา บอกว่าจะซื้ออาคารวงแหวนรอบที่สองที่บ้านของเรา นายว่ายังไง?"

เธอฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ผม: "คุณคุยกับเขาเองเถอะ"

ผมรับโทรศัพท์: "ฮัลโหล เถ้าแก่โอวหยาง ผมจางเฉินครับ"

ปลายสายส่งเสียงอ่อนล้าของโอวหยางเวยมา: "ฉันก็เดาอยู่แล้วว่าเป็นนาย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "อาคารที่นายพูดถึงน่ะ ฉันเอาไปจำนองไว้กับหวงจินเฉิงในราคาแปดร้อยหมื่นหยวนแล้ว"

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขัดจังหวะ

โอวหยางเวยพูดต่อ: "แต่อาคารหลังนั้นมูลค่าตลาดอย่างน้อยหนึ่งพันห้าร้อยหมื่นหยวน ฉันเสียเงินตกแต่งไปไม่น้อยเลยนะ" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ้อนวอน "อาเฉิน ช่วยฉันหน่อยได้ไหม? นายช่วยจ่ายแปดร้อยหมื่นหยวนให้หวงจินเฉิง แล้วจ่ายให้ฉันเพิ่มอีกสามร้อยหมื่น... สามร้อยหมื่นหยวนก็พอแล้ว"

ผมกำโทรศัพท์ไว้ น้ำเสียงสงบ: "เถ้าแก่โอวหยาง ตอนนี้ผมสามารถพูดคุยกับพี่เฉิงโดยตรง และใช้แปดร้อยหมื่นหยวนซื้ออสังหาริมทรัพย์นี้มาได้เลย" "ทำไมผมถึงต้องทำธุรกรรมกับคุณด้วย?"

เสียงของโอวหยางเวยทางโทรศัพท์ยังคงอ้อนวอน: "ถือว่าช่วยฉันครั้งหนึ่งได้ไหม? ถ้านายช่วยฉันได้ เมื่อฉันพลิกฟื้นได้ ฉันจะคืนให้นายทั้งต้นทั้งดอกเลย"

"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?" ผมถามขึ้นมาทันที

"ที่มาเก๊า..." เสียงของโอวหยางเวยอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ผมหัวเราะเยาะ: "ถ้าคุณพลิกฟื้นได้ก็เป็นผีแล้ว" พูดจบ ผมก็วางสายทันที

หลังจากวางสาย ผมบอกเถ้าแก่หวังว่า: "ไปเถอะ ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว"

ทันทีที่เราเดินไปถึงประตู คุณนายโอวหยางก็รีบตามมาขวางเรา: "เถ้าแก่จาง คุณต้องการซื้ออสังหาริมทรัพย์นี้จริงๆ หรือ?"

ผมหยุดเดิน: "ในเมื่อเถ้าแก่โอวหยางไม่จริงใจ งั้นผมก็ไม่รบกวนแล้ว"

คุณนายโอวหยางกัดริมฝีปาก: "อสังหาริมทรัพย์นี้อยู่ในชื่อฉัน" เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ "ถ้าคุณต้องการซื้อจริงๆ ฉันสามารถตัดสินใจได้"

ผมเลิกคิ้ว: "คุณมีข้อเรียกร้องอะไร?"

"โอวหยางเวยจำนองไว้กับเถ้าแก่หวงแปดร้อยหมื่นหยวน" เสียงเธอสั่นเล็กน้อย "ฉันขอ... เพิ่มอีกหนึ่งร้อยหมื่นหยวนได้ไหม?" เธอหันไปมองโอวหยางจิ้งที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น "โอวหยางเวยหมดหวังแล้ว ฉันแค่อยากเก็บเงินไว้ให้ลูกสาวและลูกชายเพิ่มหน่อย"

เถ้าแก่หวังที่อยู่ข้างๆ ส่ายหัวเบาๆ ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้พูด ผมจ้องมองคุณนายโอวหยางอยู่สองสามวินาที แววตาที่อ้อนวอนของเธอไม่ได้เสแสร้ง

ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวกับคุณนายโอวหยางว่า: "อย่างนี้แล้วกัน ผมจะไปคุยกับเถ้าแก่หวงดูก่อน เพื่อดูว่าเขาจะว่าอย่างไร" ผมเดินไปที่ประตู "ถึงเวลานั้นผมจะติดต่อคุณอีกที"

คุณนายโอวหยางรีบพยักหน้า: "ดีค่ะ ดีค่ะ" เธอหันไปเรียกที่ห้องนั่งเล่น: "จิ้งจิ้ง ออกมาส่งเถ้าแก่จางหน่อย"

โอวหยางจิ้งค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมา เธอก้มหน้าลง เสียงเบามาก: "เถ้าแก่จาง เดินทางปลอดภัยค่ะ"

ผมหันกลับไปมองโอวหยางจิ้ง พลันนึกถึงภาพครั้งแรกที่ผมมาบ้านโอวหยางเวยเมื่อสามปีก่อน

ตอนนั้นโอวหยางจิ้งสวมชุดเดรสสีขาว นั่งอยู่หน้าแกรนด์เปียโนในห้องนั่งเล่น กำลังบรรเลงอย่างสง่างาม แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่มายังตัวเธอ ท่าทางที่บริสุทธิ์นั้นทำให้ผมใจเต้น

แต่ตอนนี้ เพียงแค่สองปี ตระกูลโอวหยางก็ร่วงจากฟากฟ้าลงสู่โคลนตม แม้แต่นกฟีนิกซ์ที่เคยสง่างามก็ยังถูกหักปีก

โอวหยางจิ้งเดินมาส่งเราถึงประตูรั้ว ตลอดทางเธอเงียบไม่พูดอะไร

"ตอนนี้คุณน่าจะเรียนอยู่ปีสองแล้วใช่ไหม?" ผมทำลายความเงียบแล้วถาม

โอวหยางจิ้งก้มหน้าลง ตอบเบาๆ: "เทอมหน้าจะขึ้นปีสามแล้วค่ะ"

"เรียนที่ไหน?"

"หยางเฉิง (กวางโจว)" เธอกัดริมฝีปาก "ครั้งนี้ที่บ้านมีเรื่อง เลยขอลาพักมาอยู่กับแม่ค่ะ"

ผมหันศีรษะมองเธอ: "มีแฟนหรือยัง?"

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน มองผมด้วยความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าผมจะถามคำถามนี้

"ยังไม่มีค่ะ" เธอรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง เสียงเบาลงกว่าเดิม

เถ้าแก่หวังแสร้งทำเป็นไออยู่ข้างๆ ผมยิ้ม แต่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ เมื่อเดินถึงรถ ผมกับเถ้าแก่หวังก็ขึ้นรถ

โอวหยางจิ้งยืนอยู่ที่ประตูรั้ว มองดูเราขับรถออกไป

รถขับออกจากหมู่บ้าน ผมกำพวงมาลัยแล้วถาม: "เกิดอะไรขึ้นภายในปีเดียว โอวหยางเวยถึงได้ตกอับขนาดนี้? กระทั่งอสังหาริมทรัพย์ก็ขายหมดแล้ว"

เถ้าแก่หวังถอนหายใจ: "มีแต่ การพนัน เท่านั้นแหละ ที่จะทำให้เถ้าแก่รายใหญ่ล้างผลาญทรัพย์สมบัติได้ในเวลาอันสั้น" เขาเขย่าหัว "ด้วยฐานะของโอวหยางเวย เดิมทีแค่เก็บค่าเช่าก็กินได้หลายชั่วอายุคนแล้ว"

"เฮ้อ ชีวิตคนเรานี่ มันไม่แน่นอนจริงๆ" เถ้าแก่หวังมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจ

ผมขับรถไป พลางนึกถึงการพนันในวันตรุษจีนปีที่แล้ว โอวหยางเวยนั่งอยู่หน้าโต๊ะพนัน ผลักชิปออกไปหลายสิบล้านอย่างไร้ความรู้สึก ตอนนั้นเขาดูผยองเต็มที่ ใครจะคิดว่าเพียงปีเดียว ภรรยาของเขากลับต้องมาอ้อนวอนขอเงินแค่หนึ่งล้านหยวนอย่างถ่อมตัวเช่นนี้?