บทที่ 96

แสงแดดยามเช้าเพิ่งสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ฟางผิงและเฉินหลิงยังคงหลับใหล ผมค่อยๆ ลุกขึ้นแต่งตัวอย่างเงียบเชียบ หยิบกุญแจรถแล้วออกจากบ้าน

รถแล่นเข้าสู่ย่านร้านอาหารเก่าแก่ในเมือง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ และก๋วยเตี๋ยวหลอด ผมจอดรถแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารเช้าที่คุ้นเคย

"เถ้าแก่ ก๋วยเตี๋ยวหลอดหนึ่งที่ ใส่ไข่ใส่เนื้อ แล้วก็น้ำเต้าหู้หนึ่งแก้ว"

"ได้เลย!" เถ้าแก่ขะมักเขม็งทำงาน ควันร้อนๆ พวยพุ่งออกมาจากลังถึง

ผมนั่งบนเก้าอี้พลาสติก มองดูผู้คนที่เริ่มคึกคักบนถนน ทั้งคนหนุ่มสาวที่เร่งรีบไปทำงาน คุณยายที่หิ้วตะกร้าจ่ายตลาด นักเรียนที่หัวเราะหยอกล้อกัน...

ในเวลานี้ มีความคิดเดียวในใจ: เสรีภาพช่างดีงามเหลือเกิน

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ผมขับรถมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของ เถ้าแก่หวัง พนักงานสองคนกำลังใช้ไม้กวาดทำความสะอาดอยู่หน้าประตู เห็นผมลงจากรถก็เงยหน้าขึ้นมอง

"เถ้าแก่หวังอยู่ไหม?" ผมถาม

"เถ้าแก่อยู่ข้างในครับ" พนักงานชี้เข้าไปด้านใน

ผมเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว เถ้าแก่หวัง กำลังนับสินค้าอยู่ที่ชั้นวางของ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันกลับมา ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ก้าวเข้ามาหาทันที ต่อยไหล่ผมด้วยกำปั้น: "ให้ตายสิ! นายโกนหัว ฉันเกือบจำไม่ได้! " เขาสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า "ออกมาเมื่อไหร่? เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

"จัดการ พักโทษเพื่อรักษาตัว น่ะ" ผมยิ้ม "กินอาหารเช้าหรือยังครับ?"

"กินแล้ว" เถ้าแก่หวังเช็ดมือ

"ไปเถอะ" ผมเชยคางไปทางประตู "พาผมไปดูเด็กของหลี่เจี้ยนหนานหน่อย"

เถ้าแก่หวังพยักหน้า หันไปกำชับพนักงานสองสามคำ แล้วเดินตามผมขึ้นรถ

ภรรยาของหลี่เจี้ยนหนานเช่าห้องอยู่ใกล้โรงพยาบาล และอาศัยอยู่ที่นี่กับลูก ภายใต้การนำของ เถ้าแก่หวัง เรามาถึงหน้าอาคารที่พักอาศัยเก่าแห่งหนึ่ง

เถ้าแก่หวังเคาะประตู ไม่นานนัก ผู้หญิงวัยประมาณสามสิบที่หน้าตาดีคนหนึ่งก็เปิดประตู เธอเห็นผมก็ตกใจเล็กน้อย ถามอย่างงุนงง: "คุณคือ...?"

"คุณคือ หวังซิ่วอิง ภรรยาของเจี้ยนหนานใช่ไหม?" ผมเปิดปากถาม

"ใช่ค่ะ..." เธอพยักหน้า

เถ้าแก่หวังรีบอธิบาย: "ซิ่วอิง นี่คือ จางเฉิน เขาคือคนที่กำชับให้ฉันพาสองแม่ลูกมาที่ตงกว่านเพื่อรักษาพยาบาล"

หวังซิ่วอิงได้ยินดังนั้น ดวงตาก็แดงก่ำทันที งอเข่าลงจะคุกเข่า: "ผู้มีพระคุณ! ในที่สุดก็ได้เจอคุณแล้ว! ขอบคุณค่ะ..."

ผมรีบยื่นมือไปประคองเธอ: "พี่สะใภ้ อย่าทำแบบนี้เลย! ผมกับเจี้ยนหนานก็ถือเป็นเพื่อนร่วมรบกัน คุณไม่ต้องเกรงใจผมหรอก"

เธอเช็ดหางตา พยักหน้ารัวๆ รีบเชิญเราเข้าไปในบ้าน

ห้องเช่าเล็กมาก ประมาณ 20 ตารางเมตรเท่านั้น มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว มุมห้องวางของใช้ในชีวิตประจำวัน เด็กชายอายุเจ็ดหรือแปดขวบกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าโต๊ะ เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว ดวงตาใสซื่อ

หวังซิ่วอิงกระซิบกับลูก: "รีบเรียกคุณลุงคุณอา"

เด็กชายวางหนังสือลง ลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับอย่างสุภาพ: "สวัสดีครับคุณลุงคุณอา"

ผมยื่นมือลูบศีรษะเด็กชาย ยิ้มแล้วถาม: "ชื่ออะไรครับ?"

เด็กชายเงยหน้าขึ้น เสียงใสชัดเจน: "คุณลุงครับ ผมชื่อ หลี่เหวยเฟิง"

"เก่งจริงๆ" ผมตบไหล่เขาเบาๆ จากนั้นหันไปทางหวังซิ่วอิง "ตอนนี้อาการของลูกเป็นยังไงบ้างครับ?"

หวังซิ่วอิงมองด้วยความซาบซึ้ง: "ขอบคุณความช่วยเหลือของคุณ อาเฉิน การผ่าตัดประสบความสำเร็จมาก หมอบอกว่าหลังจากนี้แค่มาตรวจตามนัดก็พอ"

ผมพยักหน้า: "เรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว?"

"ชั้นประถมปีที่สอง" เธอถอนหายใจ "เพราะการรักษาทำให้การเรียนล่าช้าไป"

"อย่างนี้แล้วกัน" ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "หาโรงเรียนให้ลูกก่อน แล้วก็ให้เขาเรียนชดเชย" ผมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า "คุณทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ เดี๋ยวผมจะให้คนติดต่อคุณเพื่อจัดการเรื่องนี้"

หวังซิ่วอิงรีบบอกหมายเลขโทรศัพท์ ผมบันทึกเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ ก่อนออกจากห้อง ผมหยิบเงินปึกหนึ่งยื่นให้เธอ: "พี่สะใภ้ เงินหมื่นหยวนนี้เอาไปใช้ก่อน ไม่พอค่อยบอกผม ไม่ต้องเกรงใจ"

หวังซิ่วอิงรีบปฏิเสธ: "แบบนี้ไม่ได้หรอก! คุณช่วยชีวิตลูกไว้แล้ว พวกเราเป็นหนี้บุญคุณคุณมากเกินไปแล้ว..."

ผมโบกมือ ตัดบทเธอ: "เจี้ยนหนานเหลือเวลาอีกสามเดือนก็จะออกมาแล้ว ให้เขาค่อยๆ ใช้คืน" ผมเดินไปที่ประตู หันกลับมายิ้ม "วางใจเถอะ ชีวิตจะดีขึ้นเรื่อยๆ"

เถ้าแก่หวังก็ลุกขึ้นตาม ก่อนจากไป เขาพยักหน้าให้หวังซิ่วอิง: "มีเรื่องอะไรก็ติดต่อได้ตลอดนะ"

เดินออกจากห้องเช่า แสงแดดกำลังดี ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ คิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไปในใจ

เมื่อกลับมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตของ เถ้าแก่หวัง เขาพาผมเข้าไปในห้องด้านใน ชงชาหนึ่งกา ท่ามกลางกลิ่นหอมของชา เถ้าแก่หวัง ก็เริ่มเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในปีที่ผ่านมา

"อาเฉิน นายไม่รู้หรอก" เถ้าแก่หวังยกถ้วยชาขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึก "ตอนนี้ หวยฮ่องกง นอกระบบขยายตัวเร็วมาก"

ผมจิบชาหนึ่งคำ ส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ

"แทบทุกเมืองมีเจ้ามือรายใหญ่หลายราย" เถ้าแก่หวังไล่นิ้วนับ "ตั้งแต่เขตเมืองใหญ่ไปจนถึงอำเภอ ถึงตำบล ถึงหมู่บ้าน กระทั่งคนแก่ในชนบทอายุเจ็ดแปดสิบปีก็ยังเล่นไม่พลาด" เขาเขย่าหัว "วิธีการเล่นแบบเดิมๆ ของเรา ตอนนี้ถือเป็นเรื่องล้าสมัยไปแล้ว"

"โอ้?" ผมเลิกคิ้ว "เป็นยังไงบ้าง?"

เถ้าแก่หวังจิบชา แล้วพูดต่อ: "ตอนนี้คนที่พอมีเงินหน่อย ต่างก็ออกมา กินส่วนต่าง กันหมด" เขาเขย่าหัว "การแทงหนึ่งร้อยหยวน ผ่านมือเจ้ามือหลายทอด กว่าจะมาถึงเจ้ามือใหญ่ เหลือสิบบาทก็ถือว่าเยอะแล้ว"

ผมขมวดคิ้ว: "ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เจ้ามือใหญ่ๆ อย่างหลิวซินก็ไม่มีส่วนต่างให้กินแล้วสิ?"

"ตรงกันข้าม ยอดของพวกเขาใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ" เขาอธิบาย "เค้กชิ้นนี้ใหญ่เกินไป เจ้ามือรายย่อยกินไม่ไหว ส่วนที่เหลือทั้งหมดก็ไปอยู่กับพวกเขา"

"สำหรับพวกเขา นี่กลับเป็นเรื่องดี" เถ้าแก่หวังเลียริมฝีปาก "เพราะพวกเขาตั้งใจจะ เดิมพันกับนักพนันทั้งหมดอยู่แล้ว มีเท่าไหร่ก็กินเท่านั้น"

"แต่สำหรับพวกเรานี่แย่แล้ว" เขาสูดหายใจ "ตอนนี้คนที่เข้ามาในวงการนี้เยอะเกินไป อัตราจ่ายและเงินคืน (Rebate) ก็โปร่งใสหมดแล้ว ตอนนี้แทงหนึ่งหมื่นหยวน ก็ทำเงินได้แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น"

เถ้าแก่หวังมองผมแล้วถาม: "อาเฉิน ต่อไปนายวางแผนจะทำอะไร?"

ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปิดปากพูด: "ผมอยากซื้อ อสังหาริมทรัพย์ สักแห่ง" ผมเงยหน้ามอง เถ้าแก่หวัง "คุณคุ้นเคยกับฉางอาน มีที่ที่เหมาะสมไหม?"

"อยากทำด้านไหน?" เถ้าแก่หวังถาม

"คลับหรูหรา" ผมตอบสั้นๆ

ดวงตาของ เถ้าแก่หวัง เป็นประกาย พยักหน้า: "มีที่หนึ่งอยู่" เขาลุกขึ้นยืน "ไป ฉันจะพาไปดู"

ผมเดินตาม เถ้าแก่หวัง ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วขึ้นรถของผม รถขับเข้าสู่ใจกลางเมืองฉางอาน เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่สงบเงียบซึ่งอยู่ไม่ไกลจากความวุ่นวาย