บทที่ 95: งานเลี้ยงต้อนรับ

บนโต๊ะอาหาร ผมยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับหวงจินเฉิง: "พี่เฉิง ตลอดปีที่ผมเข้าไปข้างใน ต้องขอบคุณพี่ที่ดูแล" ผมหยุดไปครู่หนึ่ง "รวมถึงครอบครัวของผมด้วย ขอบคุณพี่ที่ดูแล"

หวงจินเฉิงโบกมือ ดื่มไวน์ในแก้วรวดเดียวหมด: "นายเกิดเรื่องก็เพราะความประมาทของเราเอง อย่าพูดแบบนั้นเลย"

เมื่อกินไปได้ครึ่งทาง ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออก หงเจิ้นก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ผมรีบลุกขึ้นต้อนรับ

หงเจิ้นตบไหล่ผม มองสำรวจผมตั้งแต่หัวจรดเท้า: "ไอ้หนุ่ม! ตัวหนาขึ้นเยอะเลยนะ พลังก็ดูเปลี่ยนไป" เขาเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลง "อาซินกำชับฉันว่าถ้านายออกมาเมื่อไหร่ ต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้นาย คืนนี้ไป เย่ปารีส ของฉัน ฉันจะดูแลนายอย่างดี"

ผมยิ้มแล้วส่ายหัว: "อาหง พวกเราดื่มด้วยกันที่นี่ก็พอแล้วครับ" ผมมองไปที่ฟางผิงและเฉินหลิง "คืนนี้ผมมีธุระ ต้องใช้เวลากับครอบครัว" ผมรินเหล้าให้เขาหนึ่งแก้ว "ไว้รออีกสองสามวัน มีเวลาว่างแล้วผมจะนัดพี่มาดื่มดีไหมครับ?"

"ได้เลย!" หงเจิ้นตอบรับอย่างรวดเร็ว รับแก้วเหล้าแล้วดื่มจนหมด

ผมรินเหล้าให้เขาอีกแก้ว แล้วถาม: "พี่ซินอยู่ไหนครับ? ผมต้องขอบคุณเขามากที่ช่วยเรื่องใหญ่ขนาดนี้"

หงเจิ้นชนแก้วกับผม: "อาซินไปสุรินาเมกับประธานเฉิน ต้องอีกสักพักถึงจะกลับมา"

หวงจินเฉิงวางตะเกียบลง สีหน้าดูจริงจังขึ้น: "อาเฉิน ก่อนหน้านี้เคยบอกว่าจะชดเชยให้นาย ฉันกำลัง..."

ผมรีบโบกมือตัดเขา: "พี่เฉิง ตอนที่ฟางผิงถูกเจียงเทียนอู่จับตัวไป เงินสิบล้านที่พี่กับพี่ซินช่วยผมออกไป รวมกับความช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่ที่พวกพี่มอบให้ระหว่างที่ผมติดคุก มันมากพอแล้วครับ" ผมยกแก้วไวน์ขึ้น "ผมไม่ต้องการให้พวกพี่ชดเชยอะไรผมอีก"

หวงจินเฉิงจ้องมองผมอยู่สองสามวินาที แล้วก็หัวเราะเสียงดัง ตบโต๊ะ: "ดี! งั้นฉันก็ไม่พูดมากแล้ว" เขาชนแก้วกับผม "ถ้านายขาดเงินเมื่อไหร่ บอกฉันได้ทันที"

หวงจินเฉิงถามต่อ: "อาเฉิน ต่อไปนายวางแผนจะทำอะไร?"

ผมคีบกับข้าวเข้าปาก แล้วตอบ: "ขอใช้เวลากับครอบครัวก่อน แล้วก็เตรียมตัวกลับบ้านเกิดสักครั้ง"

"เรื่องกลับบ้านเกิดน่ะไม่ต้องหรอก" เขาโบกมือ "ไว้รออีกสักพัก ฉันจะส่งคนไปรับพ่อแม่นายมาที่นี่ เพราะตอนนี้อาการป่วยของนายยังอยู่ระหว่างการพักโทษ"

ผมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า: "ก็ได้ครับ งั้นคงต้องรบกวนพี่เฉิงแล้ว"

ห้องวีไอพีเงียบลงทันที มีเพียงเสียงจานชามกระทบกันเบาๆ

หลังอาหาร เรากล่าวลาหงเจิ้นและหวงจินเฉิง ฟางผิงขับรถพาผม เฉินหลิง และพี่สาวคนโต ไปส่งพี่สาวคนโตที่ร้านขายของชำก่อน

รถจอดที่หน้าร้าน ผมมองผ่านกระจกรถ เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังจัดเรียงสินค้าอยู่

"พี่สาวคนโต" ผมชี้ไปที่ร้าน "นั่นคือจางเจี๋ยคนเดิมเหรอ?"

ฟางผิงชิงตอบก่อน ด้วยน้ำเสียงติดตลก: "ตอนนี้เป็น ว่าที่พี่เขย ของนายแล้วนะ! เขาลาออกจากงานแล้ว ตอนนี้มาช่วยพี่สาวนายดูแลร้านด้วยกัน"

ผมเปิดประตูรถ: "งั้นผมต้องไปทักทายหน่อย"

พี่สาวคนโตเดินตามผมไปด้านหลังอย่างเขินอาย เมื่อเดินเข้าไปในร้าน ผมยื่นมือออกไปก่อน: "พี่เจี๋ย สวัสดีครับ"

พี่สาวคนโตรีบแนะนำ: "อาเจี๋ย นี่น้องชายฉัน จางเฉิน เคยเจอกันที่บ้านเกิดแล้ว"

จางเจี๋ยเช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน แล้วรีบจับมือผม: "อาเฉิน ออกมาได้ก็ดีแล้ว ออกมาได้ก็ดีแล้ว"

ผมตบไหล่เขา: "มีอะไรก็บอกพี่สาวผมได้เลยนะ" หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวเสริม "ต้องดูแลพี่สาวผมให้ดีด้วยนะ"

จางเจี๋ยพยักหน้ารัวๆ: "วางใจได้ วางใจได้"

เมื่อกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้นั่งพูดคุยกัน ผมก็ดึงข้อมือฟางผิง แล้วตรงไปที่ห้องนอน หันไปตะโกนบอกเฉินหลิง: "หลิงเอ๋อร์ รีบไปเปิดน้ำในห้องน้ำรอฉันเลย!"

ใบหน้าของเฉินหลิงแดงก่ำถึงใบหู ก้มหน้าลงแล้วรีบเดินไปที่ห้องน้ำ

ในห้องนอนมีเสียง "โครมคราม" ดังอยู่พักใหญ่ สิบกว่านาทีต่อมา เสียงของเฉินหลิงก็ดังมาจากห้องน้ำ: "น้ำ... น้ำเปิดเรียบร้อยแล้ว... รีบมาอาบน้ำนะ..."

ผมอุ้มฟางผิงเดินออกจากห้องนอน เธอเกาะอยู่บนตัวผมเหมือนโคอาล่า เฉินหลิงเห็นภาพนั้นก็อุทาน: "โอ๊ย! พวกพี่ออกมาแบบนี้ได้ยังไง!"

ฟางผิงพิงไหล่ผมอย่างเกียจคร้าน หัวเราะเบาๆ: "เธอก็ไม่ใช่ไม่เคยเห็นนี่นา~"

"ปัง!" ผมปิดประตูห้องน้ำตามหลัง โยนฟางผิงลงในอ่างอาบน้ำ

ชั่วโมงต่อมา ก็เป็นเวลา... อัศจรรย์...

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฟางผิงกับเฉินหลิงก็นอนหมดแรงอยู่บนโซฟา ผมนั่งอยู่ตรงกลาง กอดพวกเธอไว้คนละข้าง

ฟางผิงเอนตัวพิงไหล่ผม: "อาเฉิน นายออกกำลังกายในนั้นบ่อยเหรอ?" เธอเลียริมฝีปาก "แข็งแรงมากเลย เหมือนซูเปอร์ไซย่าเลย"

เฉินหลิงก็หน้าแดงและพึมพำเห็นด้วย: "ใช่แล้ว กล้ามเนื้อบนตัวพี่แข็งแรงขึ้นเยอะเลย" เธอทำท่าทางประกอบ "ยังสูงขึ้นด้วยนะ"

ผมยิ้มแล้วบีบแก้มพวกเธอ: "ถ้าเจอเจียงเทียนอู่อีกครั้ง" ผมกำหมัดแน่น กล้ามเนื้อเป็นมัดเห็นชัดภายใต้แสงไฟ "ฉันคนเดียวก็สามารถ ต่อยเอาขี้ออกมาจากตัวพวกเขาได้"

ฟางผิง "หัวเราะคิกคัก" ส่วนเฉินหลิงรีบปิดปากผม: "อย่าพูดคำหยาบสิ..."

ผมเอนตัวพิงโซฟา ลูบปลายผมของฟางผิงไปมาพลางถาม: "ปีที่ผ่านมาข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?"

ฟางผิงปรับท่าทางอย่างเกียจคร้าน: "ตอนนี้ก็เอาแต่ไปกินไปเที่ยวกับบรรดาเศรษฐีนีพวกนั้นทั้งวัน" เธอไล่นิ้วนับ "ลูกค้าหวยฮ่องกงก็เริ่มคงที่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไร?" ผมบีบติ่งหูเธอเบาๆ

"ตอนนี้มีเจ้ามือโผล่มาเยอะ อัตราจ่ายก็โปร่งใสมาก ถึงแม้ตอนนี้จะมียอดแทงสามถึงสี่ล้านต่อรอบ" ฟางผิงเม้มปาก "แต่เงินที่ได้จากค่าน้ำก็น้อยกว่าเมื่อก่อน" เธอหันไปมองเฉินหลิง "เพราะพี่ไม่อยู่ พวกเราสองคนก็ไม่กล้าเสี่ยงรับกินเยอะ"

เฉินหลิงเสริมเสียงเบา: "เรามีรายได้คงที่เดือนละสี่ห้าแสน" เธอมองผมอย่างเกรงๆ "พวกเราดูอนุรักษ์นิยมเกินไปหรือเปล่าคะ?"

ผมขยี้หัวเธอ: "ทำถูกแล้ว ความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับแรก"

หญิงสาวทั้งสองซบอยู่ในอ้อมแขนผม ต่างก็ซักไซ้ไล่เรียงเรื่องราวชีวิตในเรือนจำ ผมเล่าเรื่องสนุกๆ ให้พวกเธอฟัง

เมื่อเล่าถึงเรื่องที่เรา "เลี้ยง" ไก่ญี่ปุ่นสองตัว ในห้องขัง ฟางผิงก็หัวเราะตัวโยน ส่วนเฉินหลิงเบิกตากว้าง: "ในนั้นก็เลี้ยงไก่ได้ด้วยเหรอคะ?"

ผมยิ้มซุกซนแล้วบีบแก้มเธอ: "ไม่ใช่ไก่จริงๆ หรอก เป็น คนญี่ปุ่น สองคน" ผมทำท่าทางประกอบ "คนหนึ่งเอาแต่ บากะๆ ส่วนอีกคนก็เอาแต่โวยวายจะ คว้านท้อง"

ฟางผิงหัวเราะจนต้องตบขาผม: "พวกพี่ก็ร้ายเกินไปแล้ว!"

เฉินหลิงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมา ถามอย่างเกรงๆ: "แล้ว... สุดท้ายพวกเขาเป็นยังไงบ้างคะ?"

ผมยักไหล่: "ถูกนำไปเป็นอาหารมื้อพิเศษในวันปีใหม่" มองดูสีหน้าของพวกเธอที่เปลี่ยนไปทันที ผมก็หัวเราะเสียงดัง "ล้อเล่นน่า ตอนนี้พวกเขายังถูกขังอยู่ข้างในนั่นแหละ"

(ขอบคุณสำหรับของขวัญจากพี่หวงหนานจือ)