บทที่ 94: อากาศแห่งเสรีภาพ

หลังจากที่หลินเฉียงพาคนออกไป ประตูห้องผู้ป่วยเพิ่งปิดลง ฟางผิงก็ตบหน้าผมเบาๆ: "พอแล้ว ไม่ต้องแกล้งทำเป็นบ้าแล้ว"

ผมลุกขึ้นนั่งทันที ขยับข้อมือที่ถูกมัดจนชา

หวงจินเฉิงเดินไปหาหมอ ดึงซองกระดาษสีน้ำตาลที่พองออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ยื่นให้: "คุณหมอหลี่ คราวนี้รบกวนคุณมากจริงๆ"

คุณหมอหลี่รับซองไป สอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวอย่างแนบเนียน แล้วพยักหน้า

หวงจินเฉิงหันมามองผม มุมปากยิ้ม: "ยินดีด้วย อาเฉิน ตอนนี้โดยพื้นฐานแล้วนายเป็นอิสระแล้ว" เขาหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ผม "ไม่คิดเลยว่านายจะจัดการกับ เหล่าวั่น ได้ด้วย"

ผมถามขณะเปลี่ยนเสื้อผ้า: "เรื่องย้ายของเขาเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

"แน่นอนที่สุด เดือนหน้าก็เข้ารับตำแหน่ง"

ฟางผิงหยิบโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ของผมออกมาจากกระเป๋า: "ไปกันเถอะ รถรออยู่ที่ชั้นล่าง"

คุณหมอหลี่ไปส่งพวกเราที่ชั้นล่าง โถงผู้ป่วยนอกชั้นหนึ่งมีคนเข้าคิวรอตรวจอยู่ไม่น้อย

ผมกวาดตามองแถว แล้วถามอย่างไม่ตั้งใจ: "สมัยนี้คนบ้าเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ถึงต้องเข้าคิวด้วย"

คุณหมอหลี่ยิ้ม: "พวกนี้คือคนที่กลับมาตรวจตามนัดหลังออกจากโรงพยาบาลแล้ว"

ขณะที่กำลังคุยกัน ผมก็เห็น เหวินซี ในกลุ่มคน นั่นคือชายที่เกือบทำให้ เถ้าแก่หวัง ต้องหนีหายไป เขากำถุงยาอยู่ในมือ กำลังเดินออกมาจากแถว

ผมพยักหน้าให้เขา ไม่คิดว่าเขาจะเดินตรงมาหาผม: "คุณคือชายหนุ่มที่ร้านเถ้าแก่หวังเมื่อครั้งก่อน"

"ใช่ครับ" ผมแปลกใจเล็กน้อย "เหวินซี ไม่คิดเลยว่าคุณยังจำผมได้" ผมมองถุงยาในมือเขา "คุณมาที่นี่เพื่อ..."

ไม่คิดว่าเขาจะตอบอย่างใจเย็น: "ผมเป็นคนบ้า การมารับยาไปกินก็เป็นเรื่องปกติ" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "คุณกลับฉางอานไหม? ผมขอติดรถไปด้วย"

ผมมองหวงจินเฉิง เขาพยักหน้าเล็กน้อย

"พอดีเลย" ผมพูด "มีที่นั่งว่างอีกหนึ่งที่ คุณนั่งรถผมไปเถอะ"

ตอนกำลังจะขึ้นรถ คุณหมอหลี่ก็เรียกผมไว้ทันที แล้วล้วงใบรับรองแพทย์นั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว: "หนุ่มน้อย เก็บของสิ่งนี้ไว้ให้ดีนะ" เขากล่าวเสริมอย่างมีความหมาย "ควรนำไปเคลือบพลาสติกอะไรก็ว่าไป นี่เป็นของดีทีเดียว"

เหวินซีนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ วางมือบนเข่าอย่างเป็นระเบียบ มองตรงไปข้างหน้า ขณะที่รถขับออกจากประตูโรงพยาบาล เขาก็พูดขึ้นทันที: "ยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร"

"ผมชื่อจางเฉิน" ผมมองพี่สาวคนโตและฟางผิงที่อยู่ข้างๆ พวกเขากำลังพยายามหลีกเลี่ยงการสบตาเหวินซี

"อาเฉิน" เหวินซีหันหัวกลับมา ใบหน้าที่เคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลาของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ "คุณก็บ้าเหมือนกันเหรอ?"

ผมเขย่าใบรับรองแพทย์ในมือ: "ไม่เห็นเหรอว่าหมอออกใบรับรองให้แล้ว?"

เหวินซีพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกมา: "ถ้าอย่างนั้นต่อไปเราก็เป็น เพื่อนผู้ป่วย ด้วยกัน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

ผมจำใจต้องจับมือกับเขา หวงจินเฉิงที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับเกือบจะหัวเราะออกมา รีบแสร้งทำเป็นไอเพื่อปกปิด

พี่สาวคนโตกับฟางผิงที่เบาะหลังขยับตัวเล็กน้อย พยายามนั่งให้ห่างจากเหวินซีมากที่สุด เหวินซีดูเหมือนจะไม่สนใจ เมื่อดึงมือกลับไปเขาก็ยังคงนั่งตัวตรง ใบหน้าที่เคร่งขรึมนั้นราวกับสวมหน้ากาก ไม่มีความผันผวนทางอารมณ์แม้แต่น้อย

รถวิ่งเข้าสู่ทางด่วน ทิวทัศน์นอกหน้าต่างถอยหลังอย่างรวดเร็ว เหวินซีก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง: "อาเฉิน อาการบ้าของคุณคืออะไร?"

ผมไอแห้งๆ สองครั้ง: "ผมเหรอ ไม่มีอาการอะไรหรอก" "ยังไงซะหมอก็บอกว่าผมบ้าแล้วนี่"

เงียบไปครู่หนึ่ง ผมอดไม่ได้ที่จะถาม: "เหวินซี แล้วคุณล่ะ? บ้าได้ยังไง?"

สายตาของเหวินซียังคงมองตรงไปข้างหน้า: "เมื่อก่อนผมเคยทำหุ้นที่ฮ่องกง" "บ้าไปหลังจากวิกฤตการณ์ทางการเงินในปี 97"

ในรถเงียบสงบไปทันที พี่สาวคนโตกับฟางผิงที่เบาะหลังสบตากัน แล้วขยับไปใกล้ประตูรถอีก หวงจินเฉิงกำมือที่พวงมาลัยแน่น ความเร็วรถก็เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เหวินซีหันมามองผมทันที: "คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของวิกฤตการณ์ทางการเงินคืออะไร?" ก่อนที่ผมจะตอบ เขาก็พูดต่อเอง "ไม่ใช่การสูญเสียเงิน แต่คือการค้นพบว่า กฎทั้งหมดเป็นของปลอม"

รถวิ่งเข้าสู่เมืองฉางอาน หวงจินเฉิงไปส่งเหวินซีที่หน้าอพาร์ตเมนต์ให้เช่าเก่าๆ แห่งหนึ่ง ขณะที่เหวินซีลงจากรถ เขาก็ยังคงไว้ซึ่งสีหน้าที่เคร่งขรึมเช่นเดิม เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ: "ขอบคุณมาก"

จากนั้น หวงจินเฉิงก็ขับรถพาพวกเราไปยัง จินซาคลับ ของเขา ที่ประตูคลับ พี่ชายที่นับถือ ก็เตรียมกระถางไฟและใบส้มโอไว้พร้อมแล้ว

"มาเถอะ อาเฉิน" หวงจินเฉิงเรียก "ก้าวข้ามไปเลย ไล่ความซวยออกไป"

ผมยกขาข้ามกระถางไฟที่กำลังลุกไหม้ กลิ่นหอมสดชื่นของใบส้มโอผสมกับกลิ่นขี้เถ้าควันลอยเข้าปะทะหน้า

พี่ชายที่นับถือ กำใบส้มโอสดๆ กำมือหนึ่ง จุ่มลงในอ่างน้ำ หยดน้ำไหลลงตามปลายใบ เขาเดินมาหาผม และเริ่มใช้ใบส้มโอที่เปียกชื้นตบตามร่างกายผม

"จากหัวจรดเท้า ปัดเป่าความโชคร้ายทั้งหมด" พี่ชายที่นับถือ ร่ายมนต์ในปาก การกระทำของเขาพิถีพิถัน ใบไม้ที่เย็นเฉียบตบลงบนใบหน้า พร้อมกับกลิ่นหอมเฉพาะของส้มโอ

หยดน้ำไหลลงไปตามคอเสื้อ ผมอดไม่ได้ที่จะย่นไหล่ พี่ชายที่นับถือ เห็นดังนั้นก็ยิ้ม: "ทนหน่อย นี่เป็นกฎที่คนรุ่นเก่าสืบทอดกันมา"

เขาเดินอ้อมไปด้านหลัง เสียงใบส้มโอตบลงบนหลังดัง "แปะๆ" หวงจินเฉิงยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ: "ปัดให้สะอาดหน่อยก็ดี"

หลังจากตบเสร็จ พี่ชายที่นับถือ ก็โยนใบส้มโอที่ใช้แล้วลงในกระถางไฟ เสียง "ฉี่" ดังขึ้น เปลวไฟลุกโชนสูงขึ้น

"เรียบร้อย" หวงจินเฉิงตบไหล่ผม "ไปอาบน้ำก่อนนะ หลังจากนี้จะได้ราบรื่นทุกอย่าง" เขาหันไปพูดกับผู้จัดการที่สวมชุดสูทซึ่งอยู่ข้างๆ "พาอาเฉินไปที่ห้องอาบน้ำ"

ผู้จัดการโค้งคำนับอย่างเคารพ: "พี่เฉิน เชิญทางนี้ครับ"

อาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนเสื้อผ้า ผู้จัดการก็พาผมไปยังห้องวีไอพีบนชั้นบนสุดของคลับ เมื่อเปิดประตูเข้าไป หวงจินเฉิง พี่ชายที่นับถือ ฟางผิง และพี่สาวคนโตก็นั่งล้อมรอบโต๊ะกลมอยู่แล้ว

ทันทีที่เฉินหลิงเห็นผม เธอก็กระโดดออกจากที่นั่ง วิ่งเข้ามากอดผม: "อาเฉิน!" เสียงของเธอเจือสะอื้น แขนทั้งสองข้างกอดเอวผมไว้แน่น

ฟางผิงยิ้มแล้วพูดกับพี่สาวคนโต: "ดูสิ ยังไงก็เด็กผู้หญิงที่รู้จักออดอ้อน"

เฉินหลิงได้ยินดังนั้น ก็รีบปล่อยมือ หน้าแดงก่ำ ถอยหลังไปครึ่งก้าว ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาใคร

หวงจินเฉิงลุกขึ้นทักทาย: "อาเฉิน มานั่งที่ประธานสิ"

ผมรีบโบกมือ: "แบบนี้จะดีเหรอ..."

"วันนี้แกใหญ่ที่สุด" หวงจินเฉิงกดไหล่ผมให้นั่งลงอย่างไม่ฟังคำทัดทาน "ไม่ต้องปฏิเสธแล้ว"

พนักงานเสิร์ฟเริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟ จานอาหารที่ประณีตถูกวางเต็มโต๊ะหมุน หวงจินเฉิงรินชาให้ผมเอง: "ดื่มชาก่อน"