บทที่ 93: คำอวยพรให้ร่ำรวยจากคำวิจารณ์เชิงบวก

ผมวางแก้วไวน์ลง มองตรงไปที่ดวงตาของวั่นไห่เฟิง: "หัวหน้าครับ แค่คุณเอ่ยปาก ก็มีเถ้าแก่มากมายต่อแถวส่ง ความมั่นใจ ให้คุณ ทำไมถึงต้องมาหาผม?"

วั่นไห่เฟิงไม่ได้ตอบทันที เขาหมุนซิการ์ในมือช้าๆ ปล่อยให้ควันลอยวนอยู่ระหว่างนิ้วมือ

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงเปิดปาก: "เพราะนายยังหนุ่ม" สายตาของเขาจับจ้องมาที่ผม "และฉันสังเกตนายมาครึ่งปีแล้ว"

"เมื่อเทียบกับตอนที่เข้ามาใหม่ๆ นายยิ่งเก็บซ่อนความรู้สึกเก่งขึ้น ทำอะไรก็มีขอบเขต ที่สำคัญที่สุดคือนายไม่หยุดที่จะพัฒนาตัวเอง"

วั่นไห่เฟิงเย้ยหยัน: "ไปหาพวก ปลาไหลแก่ พวกนั้นเหรอ? พวกเขาทุกคนตอนนี้มองทุกอย่างสูงกว่าหัวตัวเอง หยิ่งผยองมากขึ้นทุกวัน"

"และจิ้งจอกแก่พวกนี้ สนใจแต่ผลประโยชน์เฉพาะหน้าเท่านั้น" เขามองมาที่ตาผม "นายเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?"

ผมลุกขึ้นยืน พยักหน้าเล็กน้อย: "หลังจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับการจัดการของหัวหน้าครับ"

วั่นไห่เฟิงยิ้มแล้วโบกมือ ความเคร่งขรึมบนใบหน้าหายไปทันที: "ต่อไปก็เป็นคนกันเองแล้ว เวลาไม่มีคนอื่นอยู่ก็เรียกฉันว่า พี่เฟิง ก็พอ"

"เมื่อก่อนหวงเหล่าเคยมาหาฉัน เพื่อขอให้ฉันจัดโอกาสให้นายทำความดีความชอบ"

สายตาผมขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดแทรก

"การทำความดีความชอบมันช้าไป พอครบหนึ่งปีที่นายรับโทษ ฉันจะพยายามผลักดันให้ได้โควตา พักโทษเพื่อรักษาตัวนอกเรือนจำ"

วั่นไห่เฟิงลุกขึ้นยืน จัดปกคอเสื้อเครื่องแบบ สีหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาก้าวเข้ามาหา ยื่นมือขวาออกไป ผมยื่นมือออกไปจับ รู้สึกถึงน้ำหนักและความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขา

เราทั้งสองไม่ได้พูดอะไร บรรยากาศในสำนักงานเงียบจนได้ยินเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนัง แต่ในการจับมือครั้งนี้ ความเข้าใจและคำมั่นสัญญาทั้งหมดก็ได้สื่อสารกันโดยไม่ต้องพูด

ครู่ต่อมา วั่นไห่เฟิงปล่อยมือ แล้วตบไหล่ผมเบาๆ: "นายกลับไปก่อนเถอะ" "วันนี้ นายได้ตัดสินใจที่ถูกต้องมากๆ ฉันมองเห็นอนาคตของนาย"

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงเดือนเมษายน

ผมนั่งอยู่ที่ขอบเตียง เรียกอาหู่กับหลี่เจี้ยนหนานเข้ามาใกล้ "ฉันอาจจะได้ออกไปในไม่ช้านี้" ผมกระซิบเสียงต่ำ

ดวงตาของอาหู่เป็นประกาย ตบขาตัวเองดังฉาด: "เจ๋งไปเลย อาเฉิน! พี่เฉิงยังไม่ทันจัดการอะไร นายก็..." เขายิ้มกว้าง "เส้นสายนายมันสุดยอดจริงๆ ออกไปแล้วอย่าลืมดูแลพี่ชายคนนี้ด้วยนะ"

หลี่เจี้ยนหนานถูมือไปมา อยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก: "อาเฉิน ลูกชายฉัน..."

ผมตบไหล่เขา: "นายวางใจได้ หวังเหล่า บอกว่าการผ่าตัดประสบความสำเร็จดี ออกไปแล้วฉันจะไปเยี่ยมลูกชายนาย ส่วนค่าใช้จ่ายหลังจากนี้ไม่ต้องห่วง" ผมหยุดไปครู่หนึ่ง "ตอนที่นายออกมา ฉันจะไปรับ"

โทษของหลี่เจี้ยนหนานเหลืออีกสามเดือน เขาตาแดงก่ำแล้วพยักหน้า

ทันใดนั้น หลินเสี่ยวฟานก็ยื่นหัวออกมาจากด้านข้าง เจ้าเด็กคนนี้เกิดมาเพื่อเป็นขโมยโดยแท้ ขนาดเราพูดกันเบาขนาดนี้เขาก็ยังได้ยิน

"พี่เฉิน นายจะออกไปแล้วเหรอ?" เขาถามพร้อมกระพริบตาปริบๆ

ผมเหลือบมองเขา: "เป็นไง มีอะไรจะฝากถึงครอบครัวนายไหม?"

"ไม่ใช่ครับ" หลินเสี่ยวฟานเกาหัว "ผมแค่อยากถามว่า ออกไปแล้วผมสามารถติดตามพี่ได้ไหม?" เขาถอนหายใจ "ผมก็ไม่เด็กแล้ว แต่ยังไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย..."

ผมส่ายหัว: "ฉันไม่ได้ออกไป ตั้งแก๊ง นะ ถ้าออกมาแล้วไม่มีอะไรทำก็มาหาฉันละกัน" "อย่างอื่นไม่กล้ารับประกัน แต่มีข้าวกินอิ่มท้องแน่นอน"

หลินเสี่ยวฟานยิ้มร่าทันที: "ได้เลยครับพี่!"

"ถึงตอนนั้นก็ไปขอเบอร์ติดต่อจากพี่หู่ก็แล้วกัน"

ผมเดินไปหากึมจีหยงและกึมมยองชอล ทั้งสองคนกำลังนั่งจัดเสื้อผ้าอยู่ข้างเตียง

"มีอะไรที่ฉันช่วยได้ไหม?" ผมถาม

กึมจีหยงชะงักมือที่กำลังจัดเสื้อผ้า สายตาของเขาหม่นลง: "ครอบครัวตายหมดแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง"

กึมมยองชอลเงยหน้าขึ้น เสียงของเขาต่ำ: "ผมกับพี่ชายเหลือโทษอีกครึ่งปี ถึงตอนนั้นก็ต้องถูกส่งกลับเกาหลีเหนือ" เขาขบฟันแน่น "กลับไปก็มีแต่ทางตัน"

กึมจีหยงวางเสื้อผ้าในมือลง กล่าวเสริมอย่างสงบ: "สู้ตายที่นี่ ยังดีกว่าถูกประหารด้วยปืนใหญ่เมื่อกลับไป"

"ถึงตายก็ขอตายที่นี่" กึมมยองชอลกำหมัดแน่น

ผมล้วงกระดาษโน้ตออกมาจากกระเป๋า ซึ่งเขียนเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่ของผมไว้ ยื่นให้พวกเขา: "ถ้าสามารถรอดชีวิตไปได้ ก็มาหาฉัน"

กึมจีหยงรับกระดาษโน้ต เงยหน้ามองผม พยักหน้าอย่างแน่วแน่

ผมยื่นมือออกไป กึมจีหยงและกึมมยองชอลจับมือผมตามลำดับ อยู่ด้วยกันมานาน มีเพียงสองพี่น้องนี้ที่เข้ากับผมได้มากที่สุด คำพูดนับพันติดอยู่ในลำคอ สุดท้ายก็เหลือเพียงประโยคเดียว: "จงมีชีวิตรอด"

มุมปากของกึมมยองชอลกระตุกเล็กน้อย ส่วนกึมจีหยงบีบมือผมแน่น ทุกอย่างอยู่เหนือคำพูด

หลังจากกล่าวลาพวกเขา ผมส่งสัญญาณให้ตาหู: "พี่หู่ ร่วมมือกับฉันหน่อย"

ทันทีที่พูดจบ ผมก็พุ่งเข้าใส่อาหู่ กัดที่ไหล่เขาอย่างแรง อาหู่ก็กรีดร้องอย่างโอเวอร์ทันที: "อ๊าก—ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว!"

หลี่เจี้ยนหนานตอบสนองได้รวดเร็วมาก วิ่งไปที่ประตูเหล็กแล้วทุบอย่างบ้าคลั่ง: "รีบมาเร็ว! นักโทษคลั่งแล้ว! จะมีคนตายแล้ว!"

"โครม" ประตูเหล็กถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ผู้คุมหลายคนถือกระบองวิ่งเข้ามา ผมกัดอาหู่อย่างไม่ยอมปล่อย อาหู่ยังคงร้องโหยหวนต่อไป: "หัวหน้า! จางเฉินบ้าไปแล้ว! รีบช่วยผมด้วย!"

กระบองตกลงบนหลังผมราวกับห่าฝน ผมทนรับไว้โดยไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งผู้คุมหลายคนช่วยกันดึงผมออก ผมดิ้นรนพร้อมสบถด่า: "ข้าคือเจ้าพ่อแห่งโชคลาภ จ้าวของหมิง! พวกมนุษย์โลกชั้นต่ำ! ทำไมไม่รีบให้ ห้าดาว แก่ข้า! ข้าขอสาปแช่งให้ทุกคนที่อ่านหนังสือร่ำรวย!" ผมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

หลายคนช่วยกันหามผมไปห้องพยาบาล ใช้สายรัดตัวตรึงผมไว้บนเตียง คนไห่เฟิงได้ยินข่าวก็รีบมา เมื่อเขาเข้ามาในห้อง ผมก็ตะโกนใส่เขา: " หมาเห่าฟ้า! ทำไมสัตว์เดรัจฉานอย่างแกถึงลงมายังโลกมนุษย์ด้วย? เจ้าของแกหยางเจี่ยนไปไหน?"

วั่นไห่เฟิงขมวดคิ้วมองผมอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหัวแล้วพูดกับคนที่อยู่ข้างๆ: "ดูเหมือนจะบ้าไปแล้ว ส่งไปโรงพยาบาลจิตเวชเถอะ"

กลางคืน ณ โรงพยาบาลจิตเวชตงกว่าน

ผมนอนหลับตาแสร้งทำเป็นหลับ หลินเฉียงยืนอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถามหมอเสียงเบา: "เกิดอะไรขึ้น?"

หมอผลักแว่นตา แล้วหยิบใบรับรองแพทย์ยื่นให้เขา: "เพิ่งฉีดยาระงับประสาทไป"

หลินเฉียงรับใบรับรองแพทย์มา อ่านภายใต้แสงสลัว: "โรคอารมณ์สองขั้ว โรคภาพหลอน โรคอารมณ์แปรปรวน..." เขาอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา: "บ้าเอ๊ย! เป็นอาการทางจิตเกือบทั้งหมดเลยเหรอ?"

หมอพยักหน้าอย่างเคร่งครัด: "อาการค่อนข้างรุนแรง ถ้ากลับไปตอนนี้ มีโอกาสสูงที่จะทำร้ายตัวเอง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "แนะนำให้พักรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการ"

หลินเฉียงบีบใบรับรองแพทย์ไว้ มองผมอย่างครุ่นคิด ในห้องผู้ป่วยมีเพียงเสียง "ติ๊ดๆ" ของเครื่องวัดคลื่นหัวใจ

วันรุ่งขึ้น เอกสาร พักโทษเพื่อรักษาตัวนอกเรือนจำ ก็ได้รับการอนุมัติอย่างรวดเร็ว หลินเฉียงติดต่อพี่สาวคนโตของผม เนื่องจากทางกฎหมายถือว่าผม "ไม่สามารถดูแลตัวเองได้" จึงต้องมีผู้ปกครองเซ็นชื่อ

หวงจินเฉิงขับรถพาพี่สาวคนโตกับฟางผิงมาถึงโรงพยาบาลจิตเวชอย่างเร่งรีบ ทันทีที่พี่สาวคนโตเข้าห้องผู้ป่วย ดวงตาเธอก็แดงก่ำ มองดูผมที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วย แล้วก็ร้องไห้ออกมาเสียงดัง: "นี่มันหน่วยงานอะไรกัน! น้องชายฉัน อาเฉิน เป็นเด็กดีขนาดไหน เข้าไปแค่ปีเดียวก็บ้าไปแล้ว! ฉันจะฟ้องพวกคุณ!" เธออารมณ์เสียมาก ถึงกับพูดภาษาถิ่นออกมา: "ฉันไม่รับรู้เรื่องบ้าๆ นี่หรอก!"

หลินเฉียงรีบเข้าไปปลอบ: "ญาติคุณจางเฉินครับ อย่าเพิ่งตื่นเต้น" เขาหยิบเอกสารออกมา "ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำให้อาการของจางเฉินคงที่ก่อน" แล้วเขาก็ล้วงเช็คออกมาจากกระเป๋า: "ทางเราจะมอบ เงินชดเชย บางส่วนให้"

พี่สาวคนโตเหลือบมองตัวเลขบนเช็ค — หนึ่งแสนหยวน เสียงร้องไห้ของเธอก็หยุดกึก เธอสูดจมูก: "แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย"

เธอรับปากกามา เซ็นชื่อ บนเอกสารยินยอมของผู้ปกครองอย่างรวดเร็ว การกระทำนั้นเด็ดขาดฉับไว