บทที่ 92: ที่มาของความมั่นใจจากจางเฉิน

วันปีใหม่ บรรยากาศในเรือนจำคึกคักเป็นพิเศษ บนสนามบาสเกตบอล นักโทษชาวแอฟริกันหลายคนกระโดดดังก์ห่วง เรียกเสียงเชียร์จากรอบข้าง ในโซนหมากรุก นักโทษหน้าตาเอเชียกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมรอบกระดานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ส่วนที่คึกคักที่สุดคือการแข่งขันชักเย่อ นักโทษจากห้องขังต่างๆ แบ่งเป็นสองทีม เชือกตึงเปรี๊ยะ ทั้งสองฝ่ายต่างพยายามดึงอย่างสุดกำลัง

ผมยืนอยู่รอบนอกฝูงชน มองดูภาพตรงหน้า ก็รู้สึกประหลาดใจที่เรือนจำสือหู่มีชาวต่างชาติมากมายขนาดนี้ ทั้งผิวดำ ผิวขาว ผิวสีน้ำตาล พูดภาษาจีนด้วยสำเนียงต่างๆ นานา เหมือนเป็นสหประชาชาติขนาดย่อม

ขณะที่กำลังดูอย่างเพลิดเพลิน หลินเฉียงก็ตบไหล่ผมจากด้านหลัง เขากระซิบเสียงเบา: "จางเฉิน ตามฉันมาหน่อย"

ผมเดินตามเขาข้ามสนามไปยังสำนักงานของวั่นไห่เฟิง หลินเฉียงเคาะประตู เสียงวั่นไห่เฟิงดังออกมาจากข้างใน: "เข้ามา"

หลินเฉียงเปิดประตูแล้วกล่าวกับวั่นไห่เฟิง: "หัวหน้า ผมพาคนมาแล้วครับ"

วั่นไห่เฟิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เล่นซิการ์ในมือ แล้วโบกมือให้หลินเฉียง: "นายไปทำงานต่อก่อนเถอะ"

หลินเฉียงพยักหน้า หันหลังเดินออกไปและปิดประตูลง

วั่นไห่เฟิงชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม: "นั่ง"

ผมทรุดตัวลงนั่ง เขาหยิบกรรไกรตัดซิการ์ออกจากลิ้นชัก ค่อยๆ เล็มปลายซิการ์อย่างใจเย็น จากนั้นยื่นมาให้ผม แล้วล้วงไฟแช็กออกมาจุดให้

ผมรับซิการ์มา สูดควันเข้าเต็มปอด ควันเข้มข้นทะลักเข้าลำคอทันที ทำให้ผมไออย่างหนักจนน้ำตาแทบไหลออกมา

วั่นไห่เฟิงหัวเราะเสียงดัง ชี้มาที่ผม: "อาเฉิน ไม่เคยสูบใช่ไหม? ซิการ์ห้ามสูดเข้าปอด ต้องค่อยๆ ลิ้มรส"

ผมเช็ดหางตา ยิ้มอย่างเขินอาย: "หัวหน้าครับ ยอมรับว่าไม่เคยสูบจริงๆ"

ผมรู้ว่าวั่นไห่เฟิงต้องมีธุระกับผมแน่ แต่ในเมื่อเขายังไม่เปิดปาก ผมก็เงียบอยู่เฉยๆ เพียงแต่ถือซิการ์ไว้ ลองเลียนแบบเขา ค่อยๆ สูดควันเข้าปากแล้วพ่นออกมา

ในสำนักงานเงียบจนได้ยินแค่เสียงซิการ์เผาไหม้เบาๆ ครู่หนึ่ง วั่นไห่เฟิงลุกขึ้น เดินไปที่ตู้ไวน์ตรงมุมห้อง หยิบแก้วไวน์ทรงสูงสองใบและไวน์แดงหนึ่งขวด เขาเปิดขวดอย่างชำนาญ เทไวน์สองแก้ว ของเหลวสีแดงเข้มแกว่งไกวอยู่ในแก้ว

เขากลับมา ยื่นแก้วหนึ่งให้ผม ส่วนตัวเองนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมแก้วอีกใบ ส่ายแก้วเบาๆ มองมาที่ผมด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

ในที่สุดวั่นไห่เฟิงก็เปิดปาก เสียงของเขาต่ำลง: "แปดเดือนที่ผ่านมา อยู่ได้คุ้นเคยดีไหม?"

ผมวางแก้วไวน์ลง พูดด้วยน้ำเสียงเคารพ: "ได้เรียนรู้หลายอย่าง ขอบคุณหัวหน้าที่เป็นห่วงครับ"

เขาส่ายแก้วไวน์เบาๆ สายตาจดจ่ออยู่ที่ไวน์แดง: "สามปีผ่านไปเร็วจะตาย ยิ่งมีลดหย่อนโทษด้วย นายก็คงจะได้ออกไปในไม่ช้า"

ใจผมขยับเล็กน้อย พยายามตีความหมายในคำพูดของเขา แต่สีหน้ายังคงสงบ เพียงแค่พยักหน้า

วั่นไห่เฟิงถอนหายใจออกมาทันใด สายตาดูเลื่อนลอยเล็กน้อย: "อาเฉิน นายรู้ไหมว่าฉันมาอยู่ที่สือหูนี้ได้นานแค่ไหนแล้ว?"

เขากล่าวต่อไปโดยไม่รอคำตอบ: "ปีนี้เป็นปีที่สิบสามแล้ว เรือนจำสือหู่สร้างเสร็จในปี 88 ปีนั้นฉันเพิ่งเรียนจบก็ได้ถูกส่งมาที่นี่" เขายกไวน์จิบหนึ่ง ยิ้มอย่างขมขื่น "นักโทษเข้าๆ ออกๆ ตัวฉันเองก็ไม่ต่างจากพวกนาย ถูกขังอยู่ที่นี่เหมือนกัน"

น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความเหนื่อยล้าและความจำยอม ซึ่งไม่เหมือนหัวหน้าแดนที่น่าเกรงขามอย่างที่เคยเป็นมาเลย ผมถือแก้วไวน์ไว้ ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ผมวางแก้วไวน์ลง พยายามพูดอย่างระมัดระวัง: "พูดแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ พวกเราเป็นนักโทษ ส่วนคุณเป็นหัวหน้า"

วั่นไห่เฟิงหัวเราะออกมาทันที เสียงหัวเราะมีความหมายบางอย่างที่บอกไม่ถูก เขาเงยหน้าดื่มไวน์แดงในแก้วจนหมด

"หัวหน้า?" เขายื่นมือเทไวน์ให้ตัวเองอีกแก้ว "อยู่ที่นี่นานๆ บางทีก็แยกไม่ออกว่าใครกันแน่ที่ติดคุก"

วั่นไห่เฟิงเปลี่ยนเรื่องทันที: "ตอนนี้มีสองทางเลือกอยู่ตรงหน้าฉัน"

เขายกตาขึ้นมองผม สายตาเฉียบคมขึ้น: "ทางหนึ่งคืออยู่ที่นี่ต่อไปและได้เลื่อนตำแหน่ง อีกทางเลือกหนึ่ง... ตอนนี้ตำแหน่งผู้กำกับสถานีตำรวจเมืองฉางอานว่างลง"

บรรยากาศในสำนักงานเงียบลง มีเพียงเสียงจอแจจากสนามที่ดังแว่วเข้ามาจากนอกหน้าต่าง

"ตัวฉันเองและความหมายของคนในครอบครัว" วั่นไห่เฟิงพูดช้าๆ "ค่อนข้างจะเอนเอียงไปทางที่จะออกจากที่นี่ เพื่อพยายามคว้าตำแหน่งที่เมืองฉางอาน"

ผมวางแก้วไวน์ลง ถามอย่างหยั่งเชิง: "หัวหน้าหมายความว่า...?"

วั่นไห่เฟิงโน้มตัวไปข้างหน้า ควันซิการ์ลอยวนอยู่ระหว่างเราสองคน: "ในการคว้าตำแหน่งนี้ ตอนนี้ฉันขาด ความมั่นใจ ไปนิดหน่อย"

"ฉันจะให้นายมีโอกาสนี้" เขาเสริมด้วยน้ำเสียงที่ต่ำมาก

"หัวหน้า ขาดความมั่นใจไปเท่าไหร่ครับ?"

"หนึ่งพันห้าร้อย" เขาค่อยๆ เอ่ยตัวเลขนี้ออกมา

ผมไม่ได้ลังเลเลย เปิดปากพูดทันที: "หัวหน้าครับ ขอผมโทรศัพท์หน่อย"

วั่นไห่เฟิงมองผมแวบหนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากลิ้นชักยื่นให้ ผมกดหมายเลขของฟางผิงอย่างรวดเร็ว โทรศัพท์ต่อติดอย่างรวดเร็ว

"พี่ผิง อยู่ไหนฉลองปีใหม่?" ผมถามด้วยน้ำเสียงปกติ

"อยู่ที่ตงกว่าน" เสียงฟางผิงดังมาจากหูโทรศัพท์

"ตอนนี้ในบัญชีมีเงินเท่าไหร่?" ผมถามตรงประเด็น

ฟางผิงนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า: "เงินสองสิบล้านในบัญชีของเฉินหลิง พี่เล่นหุ้นได้เพิ่มอีกห้าแสนกว่า เฉินหลิงรับจ้างสแกนคิวอาร์โค้ดก็ได้มาอีกหลายล้าน ตอนนี้รวมๆ น่าจะประมาณสามสิบล้าน"

ผมตั้งใจพูดเสียงดัง: "ยังมีอีกสองสิบล้านเหรอ? โอเค อย่างนี้ ตอนนี้ธนาคารยังไม่เปิดทำการ พี่ติดต่อเฉินหลิง ให้เธอกลับมาให้ได้ก่อนวันที่เจ็ดเดือนอ้าย (ตรุษจีน)"

วั่นไห่เฟิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ สายตาจดจ่ออยู่ที่ผม

ผมพูดต่อไปทางโทรศัพท์: "จากนั้นพี่พาเธอไปถอนเงินสดหนึ่งร้อยห้าสิบล้าน แล้วนำไปมอบให้กับเถ้าแก่ของห้างสรรพสินค้าจี๋เสียง" "ฉันให้เขายืม คิดดอกเบี้ยหนึ่งสิบเปอร์เซ็นต์ อย่าลืมเขียนสัญญากู้ยืมด้วย"

ปลายสาย ฟางผิงลังเลเล็กน้อย: "เกี่ยวกับเรื่องการลดหย่อนโทษของนายหรือเปล่า?"

"ทำตามที่ฉันบอกก็พอ" ผมไม่ได้ตอบตรงๆ "พวกเธอถือเงินเยอะขนาดนั้นไม่ปลอดภัย เดี๋ยวให้พี่เฉิงส่งคนไปคุ้มกัน"

"ได้" ฟางผิงตอบรับ

"แค่นี้ก่อนนะ มีเรื่องต้องทำแล้ว วางสายก่อน" ผมวางสายอย่างรวดเร็ว และยื่นโทรศัพท์คืนให้วั่นไห่เฟิง

วั่นไห่เฟิงฟังการจัดการทางโทรศัพท์ของผม มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววชื่นชม เขายื่นมือรับโทรศัพท์คืน แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างช้าๆ

วั่นไห่เฟิงถาม: "นายไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันมีโอกาสกี่เปอร์เซ็นต์?"

"หัวหน้าครับ ถึงผมจะยังหนุ่มและไม่มีเงินมาก แต่ผมชอบกราบไหว้พระที่ผู้คนไม่นิยม ชอบจุดเตาไฟที่ไม่มีใครสนใจ"

การที่ผมให้ฟางผิงให้ยืมเงินและคิดดอกเบี้ยพร้อมเขียนสัญญากู้ยืม ถือเป็นการกำจัดความกังวลในภายหลังของเขาไปได้โดยสิ้นเชิง

"อาเฉิน" เขายิ้มขึ้นมาทันที เอื้อมมือมาตบไหล่ผมอย่างแรง "ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ"

ฝ่ามือของเขามีพลังมาก ตบจนไหล่ผมรู้สึกชาเล็กน้อย ผมสังเกตเห็นว่าความระแวดระวังและการทดสอบในสายตาของเขาได้หายไปอย่างสิ้นเชิง ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อใจที่เกือบจะเป็นเหมือนพันธมิตร

"นายวางใจได้" เมืองฉางอานเป็นเมืองสำคัญทางเศรษฐกิจอันดับหนึ่งของตงกว่าน "วั่นไห่เฟิงทำอะไร ไม่เคยให้เพื่อนต้องเสียเปรียบ"

(พี่น้องครับ บทหน้าได้ออกจากคุก กำลังจัดเตรียมอยู่ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน)