บทที่ 91: งานเลี้ยงคืนส่งท้ายปีเก่า

คืนส่งท้ายปีเก่า ปี 2001

ตอนเย็นของคืนส่งท้ายปีเก่า หลินเฉียงผลักประตูเหล็กของห้องขังเข้ามา ด้านหลังเขาคือถุงสานใบใหญ่สามใบที่เต็มจนพอง เสียงถุงพลาสติกเสียดสีกับพื้นซีเมนต์ทำให้ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง

"มานี่ทุกคน มารับของ!" หลินเฉียงโยนถุงลงบนพื้นแล้วปาดเหงื่อ "ของขวัญปีใหม่จากเรือนจำ และก็..." เขาเหลือบมองผม "ของฝากที่จางเฉินฝากมาให้"

ทุกคนนำของออกมาวางบนโต๊ะและนั่งล้อมวงเข้าหากัน เกิดเป็นภาพที่หาดูได้ยากในยุคสมัยนี้ นั่นคือกลุ่มคนผิวเหลือง ผิวขาว ผิวดำ กระทั่งชาวภารตะที่ผิวไม่ดำไม่ขาวไม่เหลือง แถมยังมีชาวญี่ปุ่นสองคน มารวมตัวกันฉลองเทศกาลตรุษจีนของโลกตะวันออกในเรือนจำ

ผมหยิบวอดก้าขึ้นมา ยื่นให้ไอแวน: "ซื้อมาให้แกเป็นพิเศษ ของรัสเซียแท้ๆ"

ไอแวนรับขวดไป ยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันเหลืองทั้งปาก: "จาง นายใจถึง!" เขาหมุนเปิดฝาขวด เงยหน้ากระดกวอดก้าเข้าไปอึกใหญ่ แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างพึงพอใจ

ผมหยิบแกงกะหรี่เนื้อและแกงกะหรี่ไก่สองสามห่อ โยนให้ชาวภารตะสามคน: "อาหารประจำชาติของพวกนาย ลองดูซิว่าของแท้หรือเปล่า"

ชาวภารตะรับแกงกะหรี่มา ฉีกซองด้วยความกระหาย รีบใช้มือหยิบยัดใส่ปาก กินไปก็พยักหน้าไป: "อร่อย! อร่อย!"

ชาวแอฟริกันสองคนมองผมด้วยความกระหาย ผมแบมือออก: "แอฟริกาเนี่ย ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามีอะไรให้กิน..."

อาหู่ที่อยู่ข้างๆ แทรกขึ้นมา หัวเราะคิกคัก: "ที่นั่นเขากินดิน!"

ห้องขังพลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ชาวแอฟริกันสองคนก็ไม่โกรธ เกาหัวแล้วหัวเราะตาม

ผมหันไปทางจินจื่อหยงและจินหมิงเจ๋อ กล่าวอย่างจนปัญญา: "พวกเกาหลีเหนือไม่มีของฝากพิเศษ มีแต่บุญคุณของท่านนายพล ทนกินไปก่อนแล้วกัน"

จินจื่อหยงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม: "มีแค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ" เขาหยิบขนมปังเลบาส (Dal Leba) ชิ้นใหญ่ขึ้นมา หักครึ่ง แล้วยื่นให้น้องชายไปครึ่งหนึ่ง

อาหู่ยกน้ำอัดลมที่ผสมวอดก้าขึ้น: "มา ชนแก้ว!"

ชาวญี่ปุ่นสองคนกระโดดขึ้นมาโวยวาย "บากะ ทำไมไม่มีสาเกกับซาชิมิ!"

ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปาก ไอแวนก็คว้าคอเสื้อด้านหลังของพวกเขาทันที ยกขึ้นเหมือนถือลูกไก่ แล้วเหวี่ยงไปที่มุมกำแพงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก่อนที่ทั้งสองคนจะร่อนลงถึงพื้น ทุกคนในห้องขังก็กรูกันเข้าไป อาหู่คว้าขนมปังเลบาสรัสเซียฟาดใส่หัวของพวกเขา พี่น้องตระกูลจินจากเกาหลีเหนือก็เตะเข้าที่ก้นโดยตรง กระทั่งชาวภารตะที่ปกติจะดูยอมคนก็ยังพุ่งเข้าไปซ้ำสองสามครั้ง พลางด่าว่า "แม่น้ำคงคายังสะอาดกว่าพวกแกอีก"

หลินเสี่ยวฟานเตะไปด่าไป: "เวรเอ๊ย! พวกญี่ปุ่นนี่มันกระดูกอ่อนหัดนัก! วันปีใหม่ยังหาเรื่องโดนกระทืบอีก!" ชาวญี่ปุ่นสองคนกอดศีรษะร้องโหยหวน "ยาเมเตะ" อยู่ที่มุมกำแพง เสียงเหมือนไก่ที่ถูกบีบคอ

อาหู่แกล้งเลียนเสียงประหลาดๆ ของพวกเขา: "ยาเมเตะเหรอ? ตอนนี้รู้ว่าต้องขอความเมตตาแล้วเหรอ? ความยะโสที่อยากได้ซาชิมิเมื่อกี้หายไปไหนหมด?" พูดจบก็โยนเปลือกเมล็ดแตงโมใส่พวกเขาอีกกำมือ

ท่ามกลางความโกลาหล หลี่เจี้ยนหนานก็ตะโกนขึ้นมาว่า "ผู้คุมมาแล้ว" ทุกคนก็แยกย้ายกันทันที แสร้งทำเป็นนั่งล้อมวงที่โต๊ะ แทะเมล็ดแตงโมที่ทางการแจกจ่ายให้ ชาวญี่ปุ่นสองคนที่ใบหน้าฟกช้ำดำเขียวคลานลุกขึ้นมา ตัวสั่น ไม่กล้าส่งเสียงอีก

ไอแวนค่อยๆ แกะไส้กรอกออกมา มองพวกเขาด้วยหางตา: "ถ้าพวกแกยังหาเรื่องอีก คราวหน้าฉันจะยัดขวดวอดก้าใส่ตาพวกแก"

งานเลี้ยงในห้องขังยังคงดำเนินต่อไป กลิ่นวอดก้าผสมกับแกงกะหรี่ บรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเหล้าเข้าที่ ไอแวนก็ลุกขึ้นกะทันหัน ตบโต๊ะ แล้วร้องเพลงพื้นบ้านรัสเซียด้วยสำเนียงรัสเซียที่หนักหน่วง เสียงของเขาห้าวหาญ แม้จะเพี้ยนไปบ้าง แต่ก็เต็มไปด้วยพลัง ทุกคนในห้องขังต่างปรบมือให้จังหวะ

ชาวภารตะสามคนดื่มจนหน้าแดงก่ำ ถึงกับบิดเอวเต้นรำอินเดียออกมา โดยยังฮัมเพลงบอลลีวูดอยู่ในปาก ท่าทางของพวกเขาดูเกินจริงและตลก ทำให้ทุกคนหัวเราะอย่างสนุกสนาน อาหู่หัวเราะจนต้องตบขา แม้แต่จินจื่อหยงที่เคร่งขรึมมาตลอดก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มที่มุมปาก

ที่มุมห้อง ชาวญี่ปุ่นสองคนยังคงนั่งกอดกันแน่น ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว ไม่กล้าพูดถึงเรื่องสาเกและซาชิมิอีก พวกเขาก้มหน้าลง แอบมองกลุ่มคนที่สนุกสนานอยู่เป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง

ผมกวักมือเรียกไปทางมุมห้อง บอกให้ชาวญี่ปุ่นสองคนเข้ามา พวกเขาย้ายมาที่โต๊ะอย่างหวาดกลัว ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาใคร

"ฟังนะ" ผมเคาะโต๊ะ "ตราบใดที่พวกแกสัญญาว่าจะประพฤติตัวดีในภายหลัง ฉันจะให้พวกแกมานั่งกินข้าวด้วย"

ชาวญี่ปุ่นสองคนรีบพยักหน้าหงึกๆ เหมือนนกจิกข้าว พูดตอบรับไม่หยุด: "ไฮ่! ไฮ่!"

อาหู่หัวเราะเยาะ แล้วเลื่อนไส้กรอกรัสเซียครึ่งชิ้นไปตรงหน้าพวกเขา: "กินซะ อย่าพูดว่าอยากได้ซาชิมิอีก เข้าใจไหม?"

"ไฮ่! ไฮ่!" พวกเขาคว้าไส้กรอกยัดเข้าปาก กินอย่างตะกละตะกลาม ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นใดๆ อีก

เสียงหัวเราะในห้องขังดังขึ้นอีกครั้ง งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปอย่างครึกครื้น

คืนส่งท้ายปีเก่า เรือนจำได้ให้เวลาอิสระเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง หลังจากงานเลี้ยงจบลง ผู้คุมก็เป่านกหวีดส่งสัญญาณให้ดับไฟ ทุกคนช่วยกันเก็บกวาดความยุ่งเหยิงในห้องขัง

ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงไม้แข็งๆ ฟังเสียงประทัดที่ดังเป็นหย่อมๆ อยู่ข้างนอก ความคิดก็ล่องลอยกลับไปยังบ้านเกิด พ่อกับแม่คงกำลังทำเกี๊ยวอยู่ใช่ไหม? พี่สาวคนโตคงกำลังวุ่นอยู่ในครัว? ฟางผิงกับเฉินหลิงตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่? กำลังดูรายการชุนหว่าน (งานเลี้ยงฉลองตรุษจีน) หรือกำลังคิดถึงผมเหมือนที่ผมคิดถึงพวกเธอ?

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงประทัดข้างนอกก็ค่อยๆ เบาบางลง เปลือกตาของผมก็หนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ในความมืดมัว ผมเหมือนฝันเห็นฟางผิงยิ้มแล้วโบกมือให้ แต่พริบตาเดียวเธอก็หายไป คืนส่งท้ายปีเก่าครั้งแรกในเรือนจำของผมก็ผ่านไปอย่างนี้ พร้อมกับความรู้สึกคิดถึงบ้าน ค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา