บทที่ 90

ตลอดแปดเดือนที่อยู่ในเรือนจำ เวลาว่างได้กลายเป็นโอกาสสำคัญสำหรับผมในการพัฒนาเทคนิคการต่อสู้ พี่น้องคิมจียองและคิมมยองชอล รวมถึงหลี่เจี้ยนหนาน ล้วนเป็นทหารปลดประจำการที่มีประสบการณ์การต่อสู้จริงมากมาย ในช่วงแรก ผมสู้คิมมยองชอลคนเดียวก็ยังไม่ไหว เขาใช้เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็ล้มผมลงได้แล้ว แต่จากการฝึกฝนทุกวัน ผมก็ค่อย ๆ จับทางของพวกเขาได้ และเริ่มผนวก "กลยุทธ์แบบบ้าน ๆ" ของตัวเองเข้าไปด้วย หกเดือนต่อมา พี่น้องคิมจียองและคิมมยองชอลต้องร่วมมือกันถึงจะสามารถสกัดผมไว้ได้อย่างหวุดหวิด

ในช่วงกิจกรรมยามว่างตอนเจ็ดโมงครึ่ง ทุกคนในห้องขังต่างก็หาความสนุกเพื่อฆ่าเวลา อาหู่และชาวอินเดียหลายคนนั่งล้อมวงเล่นไพ่ อีวานเอนตัวพิงเตียง ฮัมเพลงพื้นเมืองรัสเซียที่ฟังดูเพี้ยน ๆ ชาวญี่ปุ่นสองคนกระซิบกันด้วยภาษาของพวกเขาอยู่ตรงมุมห้อง ส่วนผมก็เดินไปหาคิมจียองและคิมมยองชอล "มา ฝึกกันหน่อย" ผมกวักมือเรียกพวกเขา คิมจียองยิ้ม ถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นท่อนบนที่แข็งแรง "อาเฉิน วันนี้อยากสู้แบบไหน?"

ทันทีที่คิมจียองพูดจบ ร่างกายเขาก็พุ่งเข้าใส่เหมือนเสือชีตาห์ หมัดขวาตรงเข้าที่ใบหน้าผม ในวินาทีที่ผมเบี่ยงตัวหลบ ขาซ้ายของเขาก็เหวี่ยงเข้าใส่ช่วงล่างของผมแล้ว

ผมถอยหลังไปครึ่งก้าว พลันเปลี่ยนกระบวนท่า มือขวากลายเป็นกรงเล็บพุ่งตรงเข้าเป้ากางเกงเขา คิมจียองสีหน้าเปลี่ยนไป รีบเกร็งหน้าท้องและเอนตัวไปด้านหลัง แต่ผมก็ถือโอกาสนี้รวบข้อมือเขาไว้ คิมมยองชอลเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ฟันมือเข้าที่คอผม

"มาได้สวย!" ผมย่อตัวหลบ แล้วดึงข้อมือของคิมจียองลงไปตามแรง ในจังหวะที่เขากำลังเสียหลัก ผมงอเข่าขึ้นแทงเข้าที่หน้าท้องส่วนล่างของเขา แต่ก็ผ่อนแรงลงก่อนที่จะถึงตัวเขาจริง ๆ ถ้าโดนจริง ๆ เขาคงต้องนอนซมไปครึ่งวัน

ขาที่เหวี่ยงของคิมมยองชอลพุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงลม ผมตัดสินใจปล่อยพี่ชายเขา แล้วกลิ้งตัวหลบเท้าไปอีกทาง เมื่อลุกขึ้นยืน ผมก็คว้ากะละมังพลาสติกที่พื้นมาในจังหวะเดียวกัน "โครม!" กะละมังฟาดเข้าที่หลังของคิมมยองชอลเต็ม ๆ ทำให้เขาเซไปชนกับเตียงเหล็ก

"ใช้เครื่องมืออีกแล้ว!" คิมมยองชอลลูบหลังและทำหน้าเหยเก คิมจียองใช้โอกาสนี้ล็อกคอผม แต่ผมก็พลันหันศีรษะไป กัดเข้าที่ปลายแขนเขา ทันทีที่เขารู้สึกเจ็บและปล่อยมือ นิ้วชี้ของผมก็จิ้มไปที่ระยะสองเซนติเมตรจากดวงตาเขาแล้ว

คิมมยองชอลลูบแขนที่ชาไปหมด ทำหน้าไม่พอใจ: "นี่มันวิชาต่อสู้ที่ไหนกัน? คว้าเป้า, จิ้มตา, ถึงขนาดสู้จนกัดคนเลยนะ!" เขาจ้องผม "ผมกับพี่ชายกลัวว่าจะทำคุณบาดเจ็บจริง ๆ เดี๋ยวจะไม่มีชีวิตดี ๆ อยู่ได้!"

อาหู่ที่กำลังดูอยู่ก็หัวเราะเสียงดัง: "ข้อเท็จจริงก็คือ พวกแกสองพี่น้องรวมกันก็ยังสู้เสี้ยวของอาเฉินไม่ได้!"

ในห้องขังก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้น แม้แต่คิมจียองที่ปกติเคร่งขรึมก็ส่ายหัวอย่างจนใจ

ผมเช็ดเหงื่อและยิ้ม: "ในสนามรบ ใครจะสนว่าใช้อะไร? ขอแค่ชนะก็พอ"

คิมมยองชอลกลอกตา: "ได้ คราวหน้าฉันก็จะใช้กลเม็ดสกปรกบ้าง ดูสิว่าใครจะทนไม่ไหว"

"พร้อมเสมอ" ผมเลิกคิ้วให้เขา

ผมเหลือบไปเห็นหลี่เจี้ยนหนานนั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น สายตาว่างเปล่า ผมเช็ดเหงื่อ แล้วเดินไปนั่งข้าง ๆ เขา: "เป็นอะไรเหรอเฒ่าหลี่?"

หลี่เจี้ยนหนานทำหน้ามืดมน เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา: "วันนี้เมียผมมาเยี่ยม บอกว่าลูกชายผมเป็นลมล้มลงตอนเรียนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ไปโรงพยาบาลตรวจพบว่าเป็น ลูคีเมีย..." เขาพูดไปก็ทุบพื้นอย่างแรง เสียงสะอื้น "แต่ตอนนี้ผมอยู่ในสภาพนี้ ยังต้องติดคุกอีกปีถึงจะออกไปได้... แถมที่บ้านก็ลำบาก..."

ชายที่ปกติแล้วดูเข้มแข็งคนนี้ ตอนนี้ก้มหน้าลง น้ำตาหยดลงบนพื้น

ผมตบไหล่เขา: "อย่าเพิ่งใจร้อน"

ผมลุกขึ้นยืน ตะโกนเสียงดังว่า: "เจ้าหน้าที่! มีเรื่องต้องรายงานท่านผู้นำ!"

เนื่องจากว่านไห่เฟิงเคยสั่งไว้ เจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรจึงรีบมา และพาผมกับหลี่เจี้ยนหนานไปที่สำนักงานของว่านไห่เฟิงทันที

ว่านไห่เฟิงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เงยหน้ามองพวกเรา: "จางเฉิน มีอะไรจะรายงาน?"

ผมเดินเข้าไปหนึ่งก้าว น้ำเสียงจริงใจ: "ท่านผู้นำครับ ภรรยาของผู้ต้องขังหลี่เจี้ยนหนานมาเยี่ยมวันนี้ บอกว่าลูกชายเขาเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ผมต้องการช่วยลูกชายของเขา ขอความกรุณาท่านผู้นำอนุญาตให้ผมโทรศัพท์ได้ไหมครับ"

ว่านไห่เฟิงขมวดคิ้ว ใช้นิ้วเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสีย

หลี่เจี้ยนหนานยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้า กำหมัดแน่น

ในที่สุด ว่านไห่เฟิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากลิ้นชัก ยื่นให้ผม สายตาของเขามองผมอย่างเตือน ๆ : "ห้านาที"

ผมกดเบอร์โทรศัพท์ของลุงหวัง โทรศัพท์ก็ติดอย่างรวดเร็ว

"ลุงหวัง ผมอาเฉิน"

"อาเฉิน?!" เสียงของลุงหวังดังขึ้นทันที "แกออกมาแล้วเหรอ?"

"ยังครับ" ผมมองนาฬิกาแขวนบนผนัง "มีเรื่องจะรบกวนลุงหน่อย"

"ว่ามาเลย!" ลุงหวังตอบอย่างเด็ดขาด

ผมเล่าสถานการณ์ของครอบครัวหลี่เจี้ยนหนานสั้น ๆ และกำชับในตอนท้ายว่า: "ลุงช่วยขับรถไปกุ้ยเฉิง รับภรรยาและลูกของเขามาที่ก่วนเฉิงเพื่อรักษาตัว สภาพทางการแพทย์ที่นี่ดีกว่า เรื่องเงินให้ไปเอาที่เฉินหลิงได้เลย บอกว่าผมสั่งไว้"

ผมหันไปบอกหลี่เจี้ยนหนาน: "เฒ่าหลี่ นายคุยกับลุงหวังเองนะ บอกที่อยู่บ้านเกิดและเบอร์โทรศัพท์ภรรยานายให้เขา"

หลี่เจี้ยนหนานรับโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา

"ฮัลโหล ลุงหวัง ผมหลี่เจี้ยนหนาน..." เสียงของเขาสั่นเครือ "ลูกชายผม... ลูกชายผมป่วย..."

ผมยืนอยู่ข้าง ๆ มองหลี่เจี้ยนหนานเช็ดน้ำตาไปพลาง บอกรายละเอียดที่อยู่บ้านเกิดไปพลาง... "ภรรยาผมชื่อหวังซิ่วยิง เบอร์โทรศัพท์คือ..."

ลุงหวังที่อยู่ปลายสายปลอบโยนเขาไม่หยุด: "พี่ชายอย่าใจร้อน อาเฉินสั่งไว้แล้ว พรุ่งนี้เช้าผมจะออกเดินทางไปรับพวกเขาทันที"

ผมรับโทรศัพท์คืน: "ลุงหวัง เรื่องนี้รบกวนลุงช่วยดูแลเป็นพิเศษหน่อยนะ"

"เข้าใจแล้ว!" ลุงหวังตอบตกลงอย่างง่ายดาย "อาเฉินวางใจได้"

เขาหยุดเล็กน้อย ลดเสียงลงและถามว่า: "แก... จะออกมาเมื่อไหร่?"

ผมมองว่านไห่เฟิง ซึ่งกำลังก้มหน้าดูเอกสาร ทำเป็นไม่สนใจฟัง "อีกไม่นานหรอก" ผมตอบอย่างคลุมเครือ "แค่นี้ก่อ นนะ"

วางสาย ผมคืนโทรศัพท์ให้ว่านไห่เฟิง หลี่เจี้ยนหนานยืนอยู่ข้าง ๆ ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นจนพูดไม่ออก

ทันใดนั้น หลี่เจี้ยนหนานก็คุกเข่าลงจะก้มกราบว่านไห่เฟิง ว่านไห่เฟิงรีบห้าม: "พอแล้ว! พอแล้ว!"

ว่านไห่เฟิงโบกมือ เป็นสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ดูแลพาพวกเรากลับห้องขัง ก่อนจากไป เขาจ้องมองผมอย่างมีความหมาย

กลับถึงห้องขัง ทันทีที่ประตูเหล็กปิดลง หลี่เจี้ยนหนานก็ "โครม" คุกเข่าลงต่อหน้าผม ดวงตาแดงก่ำ เสียงสะอื้น: "อาเฉิน คุณช่วยชีวิตลูกชายผมไว้ ต่อไปนี้ชีวิตของหลี่เจี้ยนหนานก็เป็นของคุณ คุณต้องการเมื่อไหร่ เอาไปได้เลย!"

ห้องขังเงียบลงทันที อาหู่ที่กำลังเล่นไพ่ก็วางไพ่ในมือลง สองพี่น้องชาวเกาหลีเหนือก็หยุดฝึก ทุกคนมองดูฉากนี้

ผมรีบก้มตัวดึงเขาขึ้นมา: "คุณทำอะไรเนี่ย!" ผมตบไหล่เขาอย่างแรง "ลูคีเมียสมัยนี้รักษาให้หายได้ง่ายมาก ลุงหวังเป็นคนน่าเชื่อถือ คุณก็สบายใจเตรียมฉลองปีใหม่เถอะ อย่าคิดมาก"

หลี่เจี้ยนหนานยังคงอยากจะพูดอะไรอีก อาหู่ก็เดินเข้ามากอดไหล่เขา: "พอแล้วเฒ่าหลี่ อาเฉินพูดถูกนะ ตอนนี้การแพทย์ก้าวหน้า ลูกชายนายต้องหายดีแน่นอน" เขาหันไปตะโกนใส่คนอื่น ๆ : "ยืนอึ้งกันทำไม? เล่นไพ่ต่อสิ!"

ห้องขังก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง อาหู่ยื่นบุหรี่ให้หลี่เจี้ยนหนาน จุดไฟให้เขา "ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกมาได้เลย"

หลี่เจี้ยนหนานสูดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ ในม่านควัน สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงบ้างแล้ว ผมสังเกตเห็นว่านิ้วมือของเขายังคงสั่นเล็กน้อย แต่อย่างน้อยก็ไม่ดูเสียขวัญเหมือนเมื่อกี้แล้ว