บทที่ 89

อาหู่ให้ผู้ต้องขังใหม่สี่คนยืนเรียงแถว แสงไฟในห้องขังส่องบนใบหน้าของพวกเขา เผยให้เห็นเงามืดที่แตกต่างกัน

"แนะนำตัวทีละคน" อาหู่กอดอก สายตาเฉียบคม "เริ่มจากนายทางซ้ายสุด" เขาชี้ไปที่ชายคนแรก

ชายคนแรกอายุประมาณ 30 ปี รูปร่างตรงเหมือนหอก "หลี่เจี้ยนหนาน, คนมณฑลกุ้ย" เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น "ทหารปลดประจำการ" มาถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็กระตุกเล็กน้อย "ถูกเพื่อนร่วมรบหลอกไปที่แหล่งแชร์ลูกโซ่ในก่วนเฉิง หนีออกมาได้แต่ทำร้ายคนอื่นบาดเจ็บ ถูกตัดสินว่าป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ โทษจำคุกสองปี"

อาหู่พยักหน้า สายตาเลื่อนไปยังผู้ต้องขังคนที่สอง นี่คือชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า ๆ ถุงใต้ตาบวม ใบหน้ามีรอยยิ้มเอาใจ

"จางเฮ่า, คนมณฑลหมิ่น" เขาถูมือ "ข้อหาฉ้อโกง โทษจำคุกเจ็ดปี เหลืออีกสองปี" พูดจบก็รีบเสริม "ผมเป็นอาชญากรทางเศรษฐกิจ ไม่ก่อเรื่องแน่นอน"

คนที่สามเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ผอมเหมือนไม้ไผ่ ดวงตาดูเลิกลั่ก "หลิวตง" เสียงของเขาอ่อนแรง "เข้ามาเพราะทำธุรกิจแชร์ลูกโซ่ โทษจำคุกสามปี"

ชายหนุ่มคนสุดท้ายดูประหม่าที่สุด นิ้วมือบิดผ้าขอบเสื้อผ้าไม่หยุด "หลินเสี่ยวฝาน" เสียงของเขาเบาลงเรื่อย ๆ "เพราะว่า... เพราะว่าคนแก่ในชุมชนเต้นรำใต้ตึกบ้านผมทุกวัน..."

ห้องขังเงียบไปหนึ่งวินาที จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะ อีวานหัวเราะจนตบขา: "โกนผม? ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ใบหน้าของหลินเสี่ยวฝานแดงก่ำ: "พวกเขาเสียงดังจนผมนอนไม่หลับ! ผมแจ้งเจ้าหน้าที่คอนโด แจ้งตำรวจก็ไม่มีใครช่วย!" เขาพูดด้วยความตื่นเต้นมากขึ้น "พวกคนแก่ยังด่าผม บอกว่าคนหนุ่มไม่รู้จักโต..."

อาหู่ยกมือขึ้นให้ทุกคนเงียบ และถามอย่างสนใจ: "ดังนั้นแกก็เลยแอบเข้าไปในบ้านพวกเขาตอนกลางคืน... โกนผม?"

"อืม..." หลินเสี่ยวฝานก้มหน้า "ตอนแรกผมแค่อยากขู่พวกเขา ใครจะรู้ว่าคุณย่าคนหนึ่งลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน เห็นผมแล้วตกใจจนเป็นลม..."

"โดนตัดสินเท่าไหร่?"

"สองปีครึ่ง..." หลินเสี่ยวฝานทำหน้าเศร้า "ข้อหาบุกรุกเคหสถานยามวิกาล ก่อความไม่สงบเรียบร้อยในสังคม และก่อกวนความสงบ..."

อาหู่ยืนกอดอก เดินไปมาต่อหน้าผู้ต้องขังใหม่สี่คน สายตาเฉียบคมเหมือนมีดโกนกวาดไปบนใบหน้าของพวกเขา

"ไอ้พวกสวะ" เขาเย้ยหยัน "คนหนึ่งถูกหลอกด้วยแชร์ลูกโซ่ คนหนึ่งทำแชร์ลูกโซ่ คนหนึ่งโกง คนหนึ่งบุกรุกเข้าไปโกนผม" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงก็หนักแน่นขึ้นทันใด "ไม่มีใครที่เป็นคนดีเลย"

ทั้งสี่คนก้มหน้าไม่กล้าหายใจ

"ต่อไปนี้ในห้อง 8" อาหู่หยุดเดิน "พวกแกทุกคนต้องทำตัวให้ดี ตราบใดที่พวกแกเชื่อฟัง ชีวิตจะสบายมาก สบายจนพวกแกไม่อยากออกไปจากที่นี่เลย"

หลี่เจี้ยนหนานเงยหน้าขึ้น สายตาหนักแน่น: "พี่หู่ พวกเราเข้าใจกฎ"

อาหู่พยักหน้า แล้วมองไปยังคนอื่น ๆ : "ถ้าไม่เชื่อฟัง" เขาฉุดคอเสื้อของหลิวตงขึ้นอย่างแรง ดึงเขาเข้ามาใกล้ "พวกแกจะเจอดีแน่"

หลิวตงกลัวจนหน้าซีด พยักหน้าไม่หยุด: "ฟัง... ฟังพี่หู่ครับ!"

อาหู่ปล่อยมือจากเขา ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วกลับมายิ้ม: "ดีมาก" เขาหันไปชี้มุมห้องขัง "เริ่มตั้งแต่คืนนี้ พวกแกสี่คนผลัดกันทำเวร ทำความสะอาดห้องขังให้สะอาด"

หลินเสี่ยวฝานถามเสียงเบา: "พี่หู่ แล้ว... เรื่องชีวิตความเป็นอยู่ล่ะ...?"

อาหู่หัวเราะ: "วางใจได้ ตราบใดที่ประพฤติดี พวกแกไม่ขาดอะไรแน่นอน"

ผมนั่งพิงเตียง ดูฉากนี้อยู่ และหัวเราะในใจ วิธีการผสมผสานระหว่าง ความรุนแรงและความเมตตา ของอาหู่ใช้ได้ผลมากขึ้นเรื่อย ๆ

หนังสือที่ฟางผิงส่งมาถึงมือผมในอีกสองวันต่อมา ตอนที่หลินเฉียงยื่นพัสดุให้ผม เขายังชั่งน้ำหนักเล็กน้อย: "ไอ้หนุ่มนี่ชอบเรียนจริง ๆ"

ชีวิตในห้องสมุดสบายกว่าในโรงงานมาก ทุกวันที่ผมจัดเรียงหนังสือ ผมมักจะเจอหนังสือที่น่าสนใจ 《ว่าด้วยการปฏิบัติ》 และ 《ว่าด้วยความขัดแย้ง》 ในงานเขียนของเหมา เจ๋อตง ถูกผมอ่านจนขอบเปื่อย หนังสือของคาร์เนกีเต็มไปด้วยข้อความที่ผมจดไว้ บางครั้งผมอ่านไปก็หัวเราะออกมา เนื้อหาเกี่ยวกับจุดอ่อนของมนุษย์ในหนังสือ ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนในสังคมเล็ก ๆ ในเรือนจำแห่งนี้

ชีวิตในห้องขังดีขึ้นมากเนื่องจากการ "ลงทุน" ของผมและอาหู่ เงินที่เราสองคนใช้ในแต่ละเดือนเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของผู้ต้องขังทั่วไปถึงสองปี ห้อง 8 มีอาหารพิเศษทุกคืน มีเนื้อทุกมื้อ ไม่เคยขาดบุหรี่ บางครั้งหลินเฉียงก็แอบนำเหล้าขาวมาให้พวกเราหนึ่งขวด แต่แน่นอนว่าราคาสูงกว่าข้างนอกถึงสิบเท่า

คนอื่น ๆ ต่างแย่งกันทำความสะอาดห้องขัง ทำงานของเรา เพื่อให้ชีวิตดี ๆ แบบนี้ดำเนินต่อไป การพับผ้าห่ม การซักผ้า การทำความสะอาดห้องน้ำ ไม่จำเป็นต้องให้เราลงมือทำเอง สถานะของผมและอาหู่จึงถูกกำหนดไว้อย่างมั่นคง

อีวานอาศัยกล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขา ทำให้ไม่มีใครกล้าหาเรื่องในห้องขัง แต่คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้สงบสุขนัก สองพี่น้องชาวเกาหลีเหนือ คิมจียองและคิมมยองชอล และทหารปลดประจำการ หลี่เจี้ยนหนาน มักจะหาเรื่องชาวญี่ปุ่นสองคนอยู่เสมอ

"บากะ!" หนึ่งในชาวญี่ปุ่นยังคงด่าทอขณะถูกกดอยู่บนพื้น "พวกหมูเกาหลีเหนือ!"

คิมจียองชกเข้าที่หน้าเขา: "พูดอีกทีซิ?"

"พอแล้ว" ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง "อย่าชกหน้า เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องออกไปทำงาน"

อาหู่คาบบุหรี่ ยิ้มดูพวกเขาต่อสู้: "ต่อยเลย ต่อยหนัก ๆ เลย ขอแค่อย่าฆ่ากันตายก็พอ"

ชาวญี่ปุ่นสองคนแพ้ทุกครั้ง แต่ก็ยังกล้าตอบโต้ ในสถานการณ์เช่นนี้ ผมกับอาหู่ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยว ความแค้นบางอย่างไม่ใช่แค่คำพูดสองสามคำก็จะคลี่คลายได้ เหมือนที่คิมจียองพูด: "ปู่ของฉันตายด้วยน้ำมือของชาวญี่ปุ่น ตอนนี้ไม่ให้ตีพวกเขา แล้วจะให้ตีใคร?"

ผมมักจะสูบบุหรี่ไปพลาง อ่านงานเขียนของเหมา เจ๋อตงไปพลาง หนังสือบอกว่า "อำนาจทางการเมืองออกมาจากปากกระบอกปืน" ในโลกเล็ก ๆ แห่งนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับ "สถานะมาพร้อมกับเงินตรา" เลย

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งปี

เดือนมกราคม 2001 วันเยี่ยมญาติสุดท้ายก่อนตรุษจีน เฉินหลิงมาเยี่ยมผม

เธอนั่งอยู่ตรงข้ามผม ดวงตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเธอร้องไห้มาก่อน ผมยิ้ม ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าเธอ: "ร้องไห้ทำไม ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย?"

เฉินหลิงเช็ดน้ำตาออก บีบรอยยิ้มออกมา: "อาเฉิน คุณดูแข็งแรงขึ้น"

ผมพยักหน้า: "ออกกำลังกายทุกวัน แถมยังสูงขึ้นด้วย"

เธอสูดจมูก พูดถึงเรื่องสำคัญ: "ธุรกิจหวยฮ่องกงปีนี้ทำได้ดี พี่ผิงนำเงินของคุณไปลงทุนในตลาดหุ้นด้วย ได้ผลตอบแทนที่ดีมาก" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง "เงินที่คุณทิ้งไว้ให้พวกเรา ไม่เพียงแต่ไม่ลดลง แต่ยังเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย"

ผมพยักหน้าด้วยความพอใจ: "ดีแล้ว"

เฉินหลิงลังเลเล็กน้อย แล้วพูดว่า: "อีกสองวัน ฉันกับพี่ใหญ่จะกลับบ้านเกิดไปฉลองปีใหม่"

ผมเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกำชับเธอ: "อย่าให้พ่อแม่รู้ว่าฉันติดคุกนะ บอกว่าฉันไปต่างประเทศ ปีหน้าค่อยกลับไปเยี่ยมพวกเขา"

เฉินหลิงพยักหน้าอย่างแรง: "ฉันเข้าใจแล้ว คุณวางใจได้"

เวลาเยี่ยมญาติสิ้นสุดลง เจ้าหน้าที่ดูแลเริ่มเร่งทุกคน เฉินหลิงลุกขึ้นยืน มองผมอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วหันหลังเดินจากไป