บทที่ 100: แสดงละคร

ตอนเที่ยงวันรุ่งขึ้น ผมขับรถมาถึงร้านของเถ้าแก่หวัง จอดรถเสร็จก็ยกกระเป๋าเดินทางสีดำออกมาจากท้ายรถ แล้วลากเข้าไปในร้าน

เหวินซีกำลังนั่งรออยู่ที่เคาน์เตอร์แล้ว มือของเขากำมีดแตงโมที่วาววับอยู่

"เหวินซี" ผมทัก "ทำไมนายต้องถือมีดแตงโมมาด้วยทุกครั้งที่มารับเงิน?"

เหวินซีทำหน้าเรียบเฉย: "เอาไว้ป้องกันตัวไง โลกนี้มันวุ่นวายขนาดนี้"

เถ้าแก่หวังที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วก็หน้ามืด ผมคิดในใจ: ในสภาพแบบนายเนี่ย ใครจะกล้ามายุ่งด้วย