บทที่ 103 งานเลี้ยงอาหารค่ำของครอบครัว

เมื่อผลักประตูห้องอาหารส่วนตัวเข้าไป ฟางผิง และ เฉินหลิง ก็ลุกขึ้นยืนทันที เฉินหลิง ร้องเรียกเสียงใส: “พ่อคะ แม่คะ!”

ผมยิ้มแล้วแนะนำ ฟางผิง ว่า: “พี่ผิงครับ นี่คือพ่อกับแม่ผม พี่เพิ่งเคยเจอครั้งแรก” “เรียกพ่อกับแม่สิครับ”

ฟางผิง แสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เคอะเขินเลย: “พ่อคะ แม่คะ” เธอเดินเข้าไปประคองแขนแม่ “เดินทางเหนื่อยไหมคะ? หนูชงชาโสมไว้ให้ท่านดื่มค่ะ”

แม่ตบหลังมือ ฟางผิง แล้วพยักหน้าไม่หยุด พ่อของผมจ้องมองอาหารเต็มโต๊ะ แล้วแอบกลืนน้ำลายเงียบ ๆ

ทันใดนั้น พ่อก็ตบหลังผมอย่างแรง เสียงเบามากแต่ซ่อนความภาคภูมิใจไว้ไม่มิด: “เจ้าลูกคนเลว เก่งจริง ๆ” เขาแอบมอง ฟางผิง และ เฉินหลิง ที่กำลังตักกับข้าวให้แม่ หนวดของเขากระดิก “เก่งกว่าพ่อเยอะเลย”