บทที่ 104

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมกับ ฟางผิง ก็มาถึงโรงแรมฉางอัน เคาะประตูห้องของลุงหวังเฒ่า แต่คนที่มาเปิดกลับเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่พันผ้าเช็ดตัวไว้ ผมของเธอยังเปียกชื้นอยู่เลย

ผมตกตะลึงไปชั่วขณะ: “แขกที่พักห้องนี้ไปไหนแล้วครับ? ลุงคนนั้นล่ะ?”

หญิงสาวหาวหวอด: “ท่านกำลังล้างหน้าอยู่ค่ะ”

ผมคิดในใจว่า ลุงหวังเฒ่านี่ก็รู้จักใช้ชีวิตดีจริง ๆ ผมพยักหน้าให้หญิงสาว: “รบกวนบอกท่านด้วยว่าผมรออยู่ที่ล็อบบี้นะครับ”

ขณะที่ดึง ฟางผิง ไปทางลิฟต์ ฟางผิง อดไม่ได้ที่จะถามผม: “ท่านเป็นผู้ทรงภูมิรู้จริง ๆ เหรอ?”