บทที่ 105 สมาคมธุรกิจฉางอัน

ตลอดสัปดาห์ถัดมา ผมใช้เวลาอยู่กับพ่อแม่ทั้งวัน กิน ดื่ม และเที่ยวเล่นในก่วนเฉิง อากาศในปลายเดือนเมษายนเริ่มอบอ้าว

พ่อกับแม่บอกว่าต้องการกลับบ้านเก่า

“มาอยู่ก่วนเฉิงด้วยกันเลยดีไหมครับ?” ผมคิดจะ “ซื้อบ้านหลังใหญ่ขึ้น จะได้ดูแลพวกท่านสะดวก”

พ่อจ้องเขม็ง: “ใครใช้แกดูแล? ฉันยังไม่ถึงหกสิบเลย!”

แม่ก็หัวเราะแล้วส่ายหน้า: “มาเยี่ยมแกกับพี่สาวก็พอแล้ว” เธอตบมือผมเบา ๆ “ถ้าให้เรามาอยู่ถาวรที่นี่ เราอยู่ไม่ชินหรอก”