บทที่ 110 ความคืบหน้าการสัมภาษณ์

หลังอาหาร ผมขับรถไปส่ง โอวหยังจิ้ง ที่โรงเรียน

รถจอดอยู่ที่หน้าประตูวิทยาลัยดนตรี ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ โอวหยังจิ้ง ปลดเข็มขัดนิรภัย แต่ยังไม่ลงจากรถทันที

จู่ ๆ เธอก็หันมา: “จางเฉิน…”

ผมหันไปมอง: “มีอะไรเหรอ?”

เธอเม้มปาก ในที่สุดก็พูดเบา ๆ เพียงว่า: “...ขอบคุณคุณค่ะ”