บทที่ 139 สายโทรศัพท์จากหลิวซิน

ผมกับเผิงซานซานออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับไอน้ำที่เกาะอยู่ตามตัว ผมอุ้มเธอในท่าอุ้มเด็กขึ้นทันที เธอส่งเสียงร้องเบา ๆ แล้วยกแขนขึ้นคล้องคอผมตามสัญชาตญาณ ผมก้าวเท้าไปยังห้องพัก ผมของเธอยังคงมีน้ำหยดลงมา ทิ้งร่องรอยเปียกชื้นไว้บนพื้น

ผมโยนเธอลงบนเตียงนุ่ม ๆ เบา ๆ เธอร้องเบา ๆ อีกครั้ง ผมยาวของเธอแผ่กระจายบนผ้าปูที่นอนสีขาว ก่อนที่เธอจะทันได้ปรับท่าทาง ผมก็พุ่งเข้าใส่เธอแล้ว ที่นอนยุบตัวลงอย่างมากเพราะน้ำหนักของผม เธอเบิกตากว้างเล็กน้อย แต่ไม่นานมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แล้วยื่นมือมากอดคอผมไว้

ผมกดเผิงซานซานลงใต้ร่างอย่างรุนแรง เธอส่งเสียงตกใจสั้น ๆ ในหนึ่งชั่วโมงต่อมา ในห้องมีเพียงเสียงหายใจที่เร่งรีบและเสียงเตียงที่ดังเอี๊ยดอ๊าดเท่านั้น

เมื่อทุกอย่างสงบลง ผมลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าด้วยความพึงพอใจ เผิงซานซานยังคงนอนอยู่บนเตียง แก้มของเธอแดงระเรื่อ มองเพดานด้วยสายตาที่พร่ามัว ผมปิดประตูเบา ๆ แล้วเดินออกมา ปล่อยให้เธอจมอยู่ในความรู้สึกที่เพิ่งผ่านไปตามลำพัง

ผมผลักประตูกระจกของสำนักงานเข้าไป ฟางผิงกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หมุนของผม นิ้วของเธอกำลังหมุนปากกาหมึกซึม เธอเงยหน้ามองเห็นผม มุมปากของเธอเผยรอยยิ้มที่มีความหมาย: "คุณกลับมาจากไหน?"