บทที่ 145 ไม่รักษากติกา

ขึ้นมาถึงชั้นสอง ชายวัยกลางคนผมมันปลาบที่ปลายทางเดินโบกมือให้เรา ผมเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว เขายิ้มแย้มแล้วยื่นมือออกมา: "ผมเป็นผู้จัดการที่นี่ แซ่ซุน"

ผมไม่ได้สนใจมือที่เขายื่นมา แต่พูดตรงประเด็น: "ผู้จัดการซุน เข้าเรื่องเลยดีกว่า เงินผมเอามาแล้ว คนล่ะอยู่ไหน?" พูดไปก็ตบกระเป๋าถือสีดำในมือ

รอยยิ้มของผู้จัดการซุนแข็งค้างไปเล็กน้อย เขาชักมือกลับแล้วถูไปกับกางเกง: "อย่าเพิ่งรีบสิครับ นั่งพักก่อน" เขาหันไปสบตาลูกน้องที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน แล้วส่งสัญญาณ: "เดี๋ยวผมจะให้คนพาเฉินหู่มา"

พวกเราเดินเข้าไปในห้องทำงานของผู้จัดการซุน กลิ่นควันบุหรี่ที่เข้มข้นโชยมาปะทะหน้า ผู้จัดการซุนเชื้อเชิญให้เรานั่งอย่างกระตือรือร้น จากนั้นก็ตะโกนออกไปนอกประตู: "ยกชามา!"

ไม่นาน ลูกน้องคนหนึ่งก็ยกถ้วยชาร้อนหลายแก้วเข้ามา วางลงตรงหน้าพวกเราอย่างระมัดระวัง "ทุกท่านเชิญดื่มชาครับ" ผู้จัดการซุนยิ้มแย้ม